At this very moment there’s a wool book standing in the window of bookshop Het Open Boek. The little books are for sale at the exposition and  in boekhandel | bookshop Het Open BoekDen Burg Texel for only €4,95. English version included!

 

 

 

 

Midden in de nacht kuste ze me wakker en fluisterde: “Maak je geen zorgen, ’t is een mooi plekkie en ik ben in goed gezelschap”. Dat was fijn om te horen. Niet dat ik me echt zorgen om haar had gemaakt, maar je voelt je toch verantwoordelijk. Per slot van rekening had ik haar zomaar achtergelaten bij -voor haar- twee wild vreemde mensen die haar voorlopig in hun kelder hadden geplaatst.

Dat vond ze wel wat eenzamerig maar ze had geduldig op haar beurt gewacht om in de kast te mogen. Afgelopen maandag was het zo ver. Hij had haar voorzichtig de trap opgetild. Nadat eenmaal haar plekje was bepaald [beetje meer naar links Theo, wat schuiner, ja… daar.] werd de ruimte om haar heen behoedzaam gevuld met intrigerende namen als ‘Femme Fatale’, ‘Verboden Vruchten’, ‘Die Kraft des Bösen’ [wat zou dat zijn?], ‘De Stamhouder’ [daar zou ze de komende weken heel graag gesprekken mee willen voeren], ‘De Goede Dochter’ [leuk! wordt vast een gezellig onderonsje!] ‘De Eerste’ [ha, een lotgenoot!] ‘de Hemel ontdekt’ [die moest ze zeker nog zien te spreken!] ‘HhhH’ [oi…ja…die…brr…dat Kwaad…niet voor weglopen voor zijn inhoud nu hij zo dichtbij stond] en ‘Sapiens’ [te mooi om waar te zijn, in gezelschap van Harari!]. ‘Het einde van de eenzaamheid’ had ze al begroet en héé, Meneer Brands, wat bijzonder om zijn woorden om haar heen te horen dwarrelen.

Verlegen keek ze om haar heen. Zij was het niet gewend om zo centraal te staan maar de anderen stelden haar gerust. “De mensen kijken wat naar je en heel soms wordt je opgepakt en liefdevol in papier gewikkeld en verdwijn je tijdelijk in een tas, da’s even wat ongemakkelijk maar uiteindelijk zie je weer het licht en beland je op een tafel of naast een bed”. Dat leek haar wel spannend. Meegenomen te worden..in de handen te komen van onbekenden….belanden naast een bed….

‘De tolk van Java’ riep haar tot de orde. “Niet te veel wegdromen hier hoor meisje! Je wordt geacht de aandacht te trekken van de voorbijgangers!” Ah. De aandacht trekken van de mensen! Ze zou haar uiterste best doen. ‘je had het kunnen weten’ en ‘je ziet mij nooit meer terug’ keken haar wat droevig aan, terwijl ‘Schau mir in die Augen’ brutaal naar haar had geknipoogd, precies toen Adriaan onder haar door schoof met zijn ‘Buitengebied’.

Buitengebied…

“Ik ga over het Binnengebied, toch?” met die vraag wilde ze nog even zeker weten waar zij over ging. Ik knikte. Met een glimlach nam ze afscheid en verdween net zo makkelijk als ze verschenen was in die bulderende nacht.

‘Binnengebied’.

Ging zij over het ‘Binnengebied’? Mmm. Zij zat boordevol gedachtes over het bestaan van de Ziel. En tja, opereert een Ziel in een Binnen,- of Buitengebied?

Ik zal haar morgen, als de storm is gaan liggen, opzoeken, daar, aan de Binnenburg, in de etalage van Boekhandel Het Open Boek.