foto: Severin Candel

Op deze foto, sta ik op een windstille avond in oktober aan de vloedlijn bij paal 12 en prevel een “Dank je wel” naar Water, Wind en Licht.

Dank aan deze wachters, mijn inspirators, vooral ten tijde van chaos in mijn ‘bovenkamer’. Zij waren het die mij van Rotterdam naar Texel lokten. Nu, 18 jaar later, heb ik nog geen dag spijt gevoeld dat ik de randstad verliet voor dit eiland. Zij zijn mijn grootste spiegel en tonen elke dag opnieuw dat gevoelens, ideeën,  verlangens kunnen afnemen, of toenemen. Heel soms is mijn voelen windstil, veel vaker trekt een noordwester storm mijn gedachten uiteen, soms is er geen wolkje aan mijn horizon, soms dondert het van meningen en oordelen daar binnenin. Een krachtveld vele malen sterker, universeler, organischer dan mijn Sterke Wil. Ik kan mijn grillig gedrag leren kennen, door af en toe een la open te trekken, de inhoud te bekijken, vorm te geven en zo mijn angst leer temmen.
De innerlijke dialoog die ik hanteer in de getijdenboekjes is vaak ‘akelig’ luchtig en wordt speels verrijkt met foto’s, tekeningen of collages.” Een parel in de modder, dit poëtisch zakboekje om uit te delen of zelf te benutten ten tijde van opkomend drama.
Threes Anna in het gastenboek over ‘het visioen van Vischwijven’:
“Fan-tas-tisch! Het boek hardop gelezen. Een toneelstuk over nu. Zo mooi! Dank!”