logboek van kunstenaar Hendrikje over haar expositie ‘de Hoedster’ op Texel

december 2019

logboek no.93 Eureka!

Regenachtig vandaag. Wat zeg ik, het giet! Geen weer waarin de Dames bezocht gaan worden vrees ik, veel te nat voor de mensen om op pad te gaan. Bovendien, in deze tijd van Sinterklaas en Kerst op komst, met voor de Texelaars ook nog ‘ouwe sunder’ op het programma, hebben de mensen het denk ik veel te druk om tijd te besteden aan kunst.

Hoewel, gisteren kreeg ik een mooi compliment, iemand zei, na zijn 3e bezoek aan de installatie, dat het voelt alsof de expositie er altijd zal zijn, altijd is geweest, altijd zal blijven. “Als een kapelletje”. Altijd daar. Een mooie gedachte.

Maar of de Hoedsters altijd zullen blijven? Anderen staan te popelen om het over te nemen! In mijn hoofd ontspringen deze ochtend, tijdens het maken van materiaal om het thema voor 2020 uit te werken, plots talrijke ideeën in woorden en vorm. ‘k Wor dur helemaal opgewonden van. Dit is het! In deze vorm moet het gegoten worden! Yep. Dat is em. Werktitel had ik al, vormideeën ook, maar wat net omhoog borrelde is het elixer, de essentie en zo ook voer voor de componist! Hij kan aan de gang! Het is helder geworden. Uit het vele schudden van alle wilde gedachten blijft deze vorm staan als een huis.

Dat wilde ik even meedelen. Noteert u even: 6 december zo in de late ochtend vond het plaats: de geboorte van Het Idee voor de installatie van 2020. Opening medio juni.

En dat terwijl ik net dacht, “Ik moet dat hoofd echt even laten ontspannen”, wat ik in feite ook deed – gaf mezelf de ruimte om alle concepten los te laten, gewoon plezier te hebben en te spelen met vormen en materiaal – en toen vloog ie voorbij: Kairos! Ik greep em beet. Hebbes. Dankbaar. Voelt bruisend van binnen. Diep blijven ademen, opnemen, laten stromen.

Blijft u intussen de boet bezoeken. Om op te laden, bij te tanken, na te denken en/of rust te vinden in deze drukke december maand. In weer en wind staan de Hoedsters voor u klaar.

logboek no.92 Vragen stellen

In mijn droom vannacht werd over mij gezegd dat ik ‘veel vragen stelde’. Het werd me niet duidelijk of het hinderlijk was voor de ander, in die droom dan. Zo ken ik mijzelf inderdaad. Als een vragensteller. 24/7 Maar wil ik wel een pasklaar antwoord?

De laatste paar jaar ondervind ik dat andere woorden vinden voor dezelfde vraag andere antwoorden genereren. Maar ja, stel ze maar eens anders, die vragen die in je hoofd wonen. Een uitdaging voor 2020. Ho, wacht eens, eerst Sinterklaas vieren! Hèt feest van de relativering, van het vrolijk benoemen van de missers en de flaters. Ik hou enorm van deze tijd van [de herinnering aan] “Nee! Niet binnenkomen!”

Misschien komt dit feest, althans in de vorm zoals wij het vieren met – zelfgemaakte cadeaus en nonsens gedichten – in zekere zin in de buurt van mijn werk: Ik hou ervan het zwaarmoedige te verluchtigen. Letterlijk en figuurlijk. Met name de details in ‘de Hoedster’ zorgen voor de kwinkslag. Zij zijn de luchtige noot in een misschien wat zwaar, serieus thema: leven ‘de deugden’ anno 2019 eigenlijk nog? Ik hou van deugden en wil ze een smoel, een kakelverse smaak geven, dat was mijn uitdaging dit jaar: om ze uit de stoffige hoek te trekken, sterker nog, om de lofzang over hen af te steken. Is dat gelukt? Ga kijken.

De installatie van 9 objecten van schapenwol, berkentakken en geluid is nog steeds dagelijks te bezichtigen! Je bent welkom van zonsop,- tot zonsondergang.

logboek no.90 Overzicht

Zou het met de tijd van het jaar te maken hebben dat ik behoefte heb aan ‘Overzicht’: wat tijd en ruimte nemen om vanaf een afstandje naar mijn werk te kijken. Hoe is de stand van zaken. Hoe wil ik verder.  De donkerte en kou leiden me als vanzelf naar binnen en manen me tot rust. Een lege tijd ook.
Ik wil graag verder schrijven aan een nieuwe getijdenboekje getiteld ‘Drift’, maar het lijkt alsof ik nog wat moet cirkelen om mijn prooi, om haar vervolgens, als een roofvogel in duikvlucht, in één keer goed vast kan grijpen om nooit meer los te laten. Zo bekeken lijkt ‘overzicht’ op een opmaat. Ben benieuwd welk ritme ‘Drift’ krijgt.

november 2019

logboek no.89 De catalogus!

Eindelijk! Daar is ie dan: de catalogus van ‘de Hoedster’. Een prachtig overzicht van de expositie met veel foto’s en als extraatje bij elke Deugd een aantal ‘Overpeinzingen’.
Verras familie /vrienden met dit prachtige kunst cadeau. Een idee voor 5 december. Of leg het onder de kerstboom. Of geef haar, zo maar cadeau, als blijk van waardering voor iemand die je lief is.

De catalogus weegt 70 gram, heeft een A6 formaat is 64 pagina’s dik en voor slechts € 4,95
van jou [excl. € 1,74 portokosten binnen NL]

Te koop in de boet en te bestellen via een mailtje op deze site.

logboek no.88 Geduld -2-

Nog heel even over Geduld. Ben ik een geduldig tiep, heb ik een geduldig karakter, of kan ik ‘geduld’ opbrengen. Het zit em misschien meer in het werkwoord ‘hebben of zijn’. En is dat niet in alle gevallen de Vraag. Ben ik, of heb ik …

Als de Kolossus van Rodos met eindeloos veel geduld – als poortwachter – op wacht kunnen staan. Of als Vladimir en Estragon wachten op Godot. Hoe lang blijf je wachten op iets. Hoe vaak wacht je. Raak je van [af] wachten stoïcijns? Afgestompt? Word je een engel?

Ik kan met eindeloos veel geduld een ‘taak volbrengen’. Ik kan een pand breien van 5 x 5 meter, ik kan een maand lang in de kou negen beelden voltooien, ik kan die ene foto maken door met veel geduld te wachten op het juiste licht. Ik kan een leerling met eindeloos veel geduld in beweging brengen. Ik kan van Middelstum naar de stad Groningen lopen in kou en regen, maar ik kan heel slecht wachten op iets waar ik geen invloed op heb. Misschien horen Vastbijters, Volhouders en Doorzetters meer thuis in de categorie ‘Discipline’, bedenk ik me nu. Enfin, het uithoudingsvermogen van mijn Volhouder heeft het wel voor elkaar dat vandaag een 3e herdruk binnen gebracht gaat worden! Het lijkt wel een soap.

Wat zou het uiteindelijke idee zijn achter deze ‘terriër’ situatie? Dat het de hoogste tijd wordt om [als de boekjes ein-de-lijk goed geworden zijn] de boel de boel te laten en te gaan dansen en zingen. Me weer opladen. Dat is misschien de parel in deze ‘tegenslag’. Dat het tijd is, om de Genieter aan het woord te laten.

Hoor wat zij roept: Maestro; muziek!

logboek no.87 Geduld

Ja, ja, ja, mooie deugd hoor: Geduld. Misschien is het niet geheel toevallig dat deze Deugd [nog] niet in de installatie is opgenomen. Het is niet mijn sterkste kant. Maar eh, wacht eens! Ik ben best goed in Doorzetten, Vastbijten en Volhouden en in zekere zijn deze 3 wel familie van Vrouwe Geduld, toch?

Wat maar weer eens blijkt: ik ben niet goed in [af] Wachten [op], een element van Geduld dat de mens niet altijd helemaal zelf in de hand kan hebben. Interessante ontdekking. Ik kan natuurlijk wel ‘sturen’ hoe ik ‘wacht’: met berusting, in vertrouwen, geïrriteerd of vol spanning. Toch?

Wat blijkt, de catalogus van ‘de Hoedster’ – waar ik me zo op had verheugd om deze bij de expositie te leggen, ter inzage en verkoop –  is wederom niet goed ‘gesneden’. Hellup! Ik wacht op een akkoord voor een 3e herdruk.  Ondertussen houd ik goede hoop dat 3x inderdaad scheepsrecht is. Fraai element eigenlijk ‘hoop’ dat haar kant van Geduld belicht. Je hebt doorgaans meer geduld als de kans op een goede afloop aanwezig is, nietwaar?

Voorlopig leid ik mijn Ongeduld af met het voltooien van een nieuw getijdenboek met de passende titel ‘DRIFT’.

logboek no.86 Spannend

Vandaag komt de ‘catalogus’ van ‘de Hoedster’ binnen. Een tweede poging. Want de eerste versie werd foutief gesneden door de drukker. Ik moest praten als Brugman om een kosteloze herdruk te krijgen. Vrouwe Standvastigheid liet me flink op het gaspedaal drukken: “Volhouden” zei ik constant tegen mezelf. Zonder haar had ik het opgegeven want het is een heel karwei om de fout te fotograferen zodat je ‘bewijs’ hebt vergaard en dan de juiste contactpersoon te pakken zien te krijgen en vervolgens hopen dat je het gelijk aan je zij krijgt. Ondertussen komt ‘laat maar’ af en toe om de hoek kijken. Die wil genoegen nemen met wit-randjes die niet op de pagina horen. Maar ik wil waar mogelijk ‘perfectie’. Moet ik wel gelijk denken aan een uitspraak van een oud-leerling die zei: “Het is juist goed als het niet perfect is, dat geeft je de drive om een volgend werk nog beter te willen doen. Gelijk heeft ze. Maar toch wil ik wel heel graag dat het deze keer goed is.

Kortom, spannend om de doos met inhoud zo te openen! Fingers crossed!

logboek no.85 Leven, Dood, Leven

In het ‘ter zijde’ gezicht van de Zachtmoedige schemert in mijn beleving [door de structuur en vorm van de – gevilte – Ouessant wol] een schedel.

Zachtmoedigheid ontwaakt wellicht als zij de keiharde feiten van de Dood kan omarmen en ervaren dat in hart en ziel de Dood niet bestaat. Maar dit kan en wil ik niet horen, niet weten, deze gedachte dient niet tot Troost als een dierbaar iemand me net ontvallen is. Ik wil diegene niet dood! Ik wil em levend!

Maar op den duur, als niet verbittering, maar Mededogen haar gezicht laat zien, leven de doden voort in mijn expressie. Zij wonen in mijn woorden en bewegen mee in mijn gebaar.

logboek no.79 Het blauwe uur

Nu de dagen korter worden en het kobalt blauw ‘s ochtends en ‘s middags zwaar in de lucht hangt, moet ik denken aan het prachtige licht bij het krieken van de dag aan een meer in Gubbio.

Jaren geleden werd ik uit-genodigd om mee te gaan op een stilte retraite in Italië. Wat een luxe. Wat een cadeau: loopmeditaties langs ezels en schitterende olijf-bomen, onder een vijgenboom urenlang het kaf van het koren scheiden, reflectiemomenten tijdens mijn neus in bloesems en dagen mogen doorbrengen in stilte. Dat wil zeggen;’niet praten.’ Ik vond het heerlijk om in stilte samen te zijn met mensen. Maar mijn hoofd … of dat ooit stil is? Gedachten stoppen nooit lijkt wel. Ruimte en wat tijd tussen de ene en de andere gedachte brengen, is al een hele uitdaging op zich.

Goed, wat ik eigenlijk zeggen wou: in de buurt van dat wonderschone landgoed lag een meer. Vier dagen lang ging ik daar, in alle vroegte naar toe, om de magie van het blauwe uur te ervaren.

Wat een fenomeen: het moment dat de energie van de late nacht overgaat in de vroege ochtend: nog even is het inktzwart, dan klinkt het heerlijke gekwetter van de vogels die het eerste licht ontdekken. Dan de verschijning van vormen in al die variaties blauw dat langzaam ook het roze-gele licht laat zien en zo langzaam de verschillen openbaart tussen bomen, lichtmasten en kerktoren.

Dan openbaart zich het ‘perspectief’: eerst zat ik middenin het nacht-zwart, daarna zie ik het meer tussen de bomen en mij in verschijnen.

En als de zon eenmaal hoog aan de hemel staat neemt de dagelijkse drukte van de dag het over.

Die uren daar, op een vlonder aan dat meer heeft me doen beseffen dat ik dergelijke schoonheid zou willen ‘vatten’ in mijn werk: installaties vervaardigen waarin [figuurlijk] de magie van het blauwe uur voelbaar is. Een spel van geluid, wind en het naturelle licht, waarin elk stadium van het licht reëel is, elk moment ‘waar’ is en tegelijkertijd verandert waar je bijstaat.

Ik hoop dat ‘de Hoedster’ zo werkt: dat wanneer je binnenkomt, erin rondloopt, misschien zelfs de tijd neemt om te gaan zitten en weer op staat, de boet verlaat en het oude land van Den Hoorn weer op loopt, dat verschillende stadia’s van zo’n dageraad gepasseerd zijn.  Dat de magie te voelen is, van opgenomen te zijn in het ‘al’ .

logboek no.78 Parel in de modder

Paniek! Het tasje is inmiddels klaar maar ik kan mijn verzameling oude sleutels niet vinden! Potdomme!!! Het tasje heeft een sleutel nodig!

Kalmte! Kalmte.

Goed. Geen sleutel. Symbolisch hoor: ik kan de sleutel voor [zelf]vertrouwen niet vinden.

Dan, tijdens de autorit naar het strand valt mijn oog op onze verzameling wulken. Zou dat …?
Hm, ‘t is wel anders. Na wat wikken en wegen moet ik lachen. Niet te geloven hoe sterk sommige krachten werken: een wulk is een schelp en waar vind ik die schelp? Aan zee! En waar word ik altijd rustig, ontspannen, geïnspireerd? Aan zee!

De wulk is zo mijn symbool voor [zelf]vertrouwen. Die kan ik altijd opladen aan zee! Maar een nog groter idee achter die wulk is, dat zelfvertrouwen misschien, wellicht, een vast onderdeel is van onze menselijke natuur. Dat ‘het’ altijd daar is. Je hoeft er alleen maar wat tijd voor te nemen om naar toe te reizen.

Vertrouwen als ‘innerlijk weten’ wat goed voor je is. Misschien wel dwars tegen alles in. Misschien wordt mijn ‘weten’ soms overschaduwd door meningen van anderen, “kan je niet, lukt je niet”, maar ik weet diep van binnen wat goed voor mij is.  Ik ‘moet’ er alleen in geloven, gewaar van blijven en bovenal op durven vertrouwen.

Zie, dat het tasje weg was, bleek echt uiteindelijk een geluk bij een ongeluk. Een parel in de modder. Waarmee ik nu niet wil zeggen dat ik blij ga worden van nog meer ontvreemdingen of vernielingen. Klaar nu. Met de wulk in haar schoot zit vertrouwen weer klaar voor uw bezoek.

logboek no.77 A blessing in disguise

What goes up, must go down.Gisteren een compliment, van-daag een gevalletje ‘jatwerk’. Bij de dagelijkse check bleek het kleine tasje niet meer in de schoot van ‘het Vertrouwen’ te liggen. Hûh? Ist weg? Rustig blijven. Goed zoeken. Ai, niks gevonden. Nada. Verdwenen. Foetsie. Echt Weg!!

Tot nu toe is er niets ontvreemd -afkloppen-  uit de installatie. Wel is het tasje vaak opgepakt en anders terug-gelegd, maar nog nimmer meegenomen. Ik ben perplex.

In de auto terug naar huis denk ik, er zit niets anders op dan een nieuw tasje te breien. Niet gaan piekeren over hoe en waarom en wanneer. ‘t Is gebeurd.

En dan in ene een bliksemflits. Een opening in een donkere wolk: het is een ‘blessing in disguise’! Het tasje hoort namelijk bij Vrouwe vandeSchild ende Sellufvertrouwe en die had afgelopen week best een beetje een deuk gekregen door de ervaring met jeweetwelwie. Dus: niet treuren, niet zeuren, stap erover heen en don’t bite the hook!! Doe wat je kunt doen en dat is als de wiedeweerga een nieuw tasje breien met een sterke focus op de deugd ‘Vertrouwen’. Hoe kan ik ‘vertrouwen’ tappen uit een nog diepere laag?

Er is een  uitspraak van de boeddhistische leraar Chögyam Trungpa Rinpoche [1939-1987], die ik toepasselijk vindt: Hij stelt: “Fearlessness is like a reservoir of trust.” Mijn reservoir voelt leeg, en het is raadzaam om haar opnieuw te gaan vullen. Zo bekeken is de ‘ontvreemding’ een goeie reminder. Es kijken, waar krijg ik [zelf]vertrouwen van? Ik ga verder breien aan het nieuwe tasje.

logboek no.76 Vrijheid

Naast het feit dat complimenten mijn wangen rood kleuren, mijn ijdelheid kietelen en munne ego gelijk strelen,  maken bovenstaande – lovende – woorden in het gastenboek, mijn geest wakker: Zou ik willen dat ‘de Hoedster’ in musea te zien zou zijn?

Hamvraag: Zou ik een museum ooit zoveel vrijheid kunnen krijgen als hier in deze eenvoudige oude boet? Misschien wel wanneer mijn werk ‘beroemd en gewild’ is [lees ‘geld opbrengt’], want dan kun je als kunstenaar  behoorlijke potjes breken. Maar als je dat nog niet bent, dan heb je zo weinig te zeggen.

In 2017 zag ik de fascinerende installatie ‘Between the lines’ van de Japanse kunstenares Chiharu Shiota in het Noordbrabants Museum.  Wonderschoon. Tot ik ineens de tune van ‘Zeg eens Aah” in een ‘loop’ hoorde schallen in de ruimte direct naast haar tedere werk. Wég was de betovering. Een presentatie over de televisie van de jaren’80 in de zaal ernaast, sloeg in één keer de betovering weg.

Zou ik willen dat mijn dames in dergelijke omstandigheden in een museumzaal te zien zijn? En welke dan. In museum de Pont? De Lakenhal? Guggenheim? Zeker! Maar dan heb ik deze eis: ik zou de wind en de merel, de ganzen, spreeuwen, zwaluwen én de
ondergaande zon moeten meenemen…

dagkrant no.75 A blessing in disguise

En dan nu Goed Nieuws in mijn mailbox! Iemand bestelde twintig boekjes van ‘de Hoedster’ om uit te delen met Kerst. Say no more! Woeha!
Goed idee trouwens om kunst te geven tijdens de feestdagen. Is het te vroeg om je dan te attenderen op mijn andere MOEDboekjes die via de website getijdenboeken.nl online te bestellen zijn? Zie ze als een prachtig kleinood dat perfect past in je handtas of binnenzak. Om bij je te dragen en uit te delen bij gevallen van acuut drama of om in te bladeren tijdens aanvallen van zelfmedelij.

Voer voor de geest, deze kleine eigenwijze ‘bijbeltjes’ met teksten die verluchtigd zijn met foto’s of schetsen onder mijn motto: every stage a page.

dagkrant no.73 Katharsis

In deze week van kleine ‘crisis’ vroeg ik me af waarom ik ‘de Liefde’ en ‘de Dankbare’ nog niet was tegengekomen. De andere deugden hadden hun gezicht laten zien, maar deze twee, hoewel natuurlijk vlak voor mijn neus, kon ik niet ontdekken.

Na een donkere nacht, waarin een aantal ervaringen zich opdrongen en ik liever blind en doof bleef, werd ik na een diepe ochtendslaap vol dromen wakker en voelde alsof er iets ‘weg’ was.

Weg is niet het juiste woord, ‘iets’ was lichter geworden. En is het niet zo dat je, om uit een dal te komen, de berg moet beklimmen en zo uitzicht krijgt, overzicht genereert en kunt zien hoe het met je zaailingen gaat: wat staat mooi in bloei, wat kan worden geoogst, wat behoeft wat snoeiwerk en welke plekken zijn verdort of beschimmeld en daardoor goed voor de composthoop, waar juist die delen weer voeding zijn voor nieuwe zaden.

Het moment dat ik ‘mijn landgoed’ zag, verscheen Freule vande Hartstoghtelycke Dwaelinghe en Plesierighe Verbaesinghe. Met een flinke lach op haar gezicht, liep zij  hand in hand met Groothertogin vande Dankbaere ende Hartelyckheden op mij af. Ze omhelsden mij. Wat een rijkdom.

Enfin. Na de top, wacht natuurlijk altijd de afdaling. Maar met behulp vanPrinses vande Baldaedighe totde Dwingelaere red ik het denk ik wel.

dagkrant no.72 You’ve got mail  de Hoedster, de Fotograaf & haar Opdrachtgever helaas deel 4

Helaas krijgt de confrontatie met de fotografe nog een staartje. In mijn mailbox verscheen dit bericht van de opdrachtgever van de fotografe. “Laat ik even heel duidelijk maken dat wij de opdrachtgever zijn voor het maken van deze foto. Het gaat ons om de boet en niet om jouw tentoonstelling. Dat in de boet toevallig ook nog iets te bekijken is is dan een extra leuke bijkomstigheid en maakt het boetje interessant voor onze lezers. Wij voelen ons vrij om deze foto en bijbehorende tekst te publiceren en hebben daar jouw toestemming niet voor nodig. Het verbaast ons dan ook dat jij hier op deze wijze en toon toch probeert een flinke vinger in de pap te hebben hoe en of wij de foto mogen gebruiken. Om het voor iedereen leuk te maken en houden willen wij gerust ergens in meedenken maar de uiteindelijke beslissing ligt bij ons.”

en ik kreeg deze doorgestuurde mail van de fotografe aan haar opdrachtgever:“En wat Ericka betreft: tja, ik wil haar gewoon helemaal negeren, vanwege de (arrogante) toon waarop ze communiceert. Ze had mooie publiciteit kunnen hebben, maar dat wil ze niet op deze manier. Dat begrijp ik dan wel weer en is verder prima. Ik heb in ieder geval geen zin om me hiermee bezig te houden. Ik stop die tijd liever in het maken van een mooie nieuwe hopperiaanse foto!”

Wham Bam en weggeslagen ben ik na het lezen van die mails. Absurde omdraaiing vindt hier plaats: niet de fotografe, maar de kunstenaar krijgt uiteindelijk een reprimande. Raap jezelf weer bij elkaar Voortman!

… Sttt… ik hoor iets … Ah, ‘t is de Hoedster, ze roept iets tegen me: 

“Trek aan, het armatuur van de Standvastige, hou ze vast, die korenblauwe bloemen van de Zachtmoedige, hang de pepers om je hals van de Rechtvaardige en bevecht het onrecht, benut het talent van de Beschouwende en adem met Vertrouwen. Maar bovenal: heb lief, verloochen jezelf niet, laat nooit dat lijntje los met de Markiezin vand’Uitbundighe ende Sinnelukke Beleevinghe.

En Ruud? “Voortaan ‘topoverleg’ alvorens we mensen toestaan om de expo of boet te documenteren”, grapt hij op zijn nuchtere wijze. Zijn privé-terrein is toegankelijk voor bezoekers van ‘de Hoedster’ zolang die expo duurt. De Fotograaf en haar Opdrachtgever hebben het idee gehad dat zijn boet op openbaar terrein stond. Volgens mij zit hier de crux en overschrijden zij daarmee in mijn ogen Ruud’s grote gastvrijheid. De boet is door de fotografe gebruikt voor eigen belang. En er stond mij niets anders te doen dan zowel de boet, als het terrein als het kunstwerk te beschermen voor ‘foutieve beeldvorming’.

dagkrant no.71 

Patti Smith leerde het van William Burroughs, ik van Kees Hardeman: Protect your work.
Stay true to it. Daarom alleen al was het me alles waard om met de fotografe in spe de confrontatie aan te gaan [zie dagkrant no.70].

In 1996 stond mijn choreografie ‘a pool of tears’ in het programma van Oerol. Na afloop van één van de voorstellingen liep persfotograaf Wietze Landman op mij af, met de vraag of hij de danseres van dichtbij mocht fotograferen. Ik twijfelde, wilde niet dat hij de fysieke schoonheid van de uitvoerende danseres, Regina Magnus, op de voorgrond plaatste. Bovendien moest zij, vanwege de essentie van het verhaal, anoniem blijven. Dat beloofde hij en ik vertrouwde hem. De volgende dag stond deze iconische foto in diverse kranten, Hij had woord gehouden. Het kan dus: dat fotografen weten van wie wat is en een samensmelting elkaars [werk]waarde verdubbelt.

dagkrant no.70 een Hoedster aan het werk

vervolg Dagkrant no.69

“Laat maar”, waren twee woorden die gisteren volop draaiden in mijn hoofd. Maar met behulp van ‘de Standvastige’ hield ik vol and guess what? De aanhouder wint. Eindelijk kreeg ik De Fotografe aan de lijn. En wat ik al voorvoelde klopte: het ging haar niet om de inhoud van de expositie, maar om een sfeervol plaatje van de boet.

“Je hebt dus een autonoom kunstwerk gemaakt.”
Haar antwoord kort en bondig: “Ja.”

Daarop vertelde ik dat in dat geval mijn naam en werk niet vermeld mochten worden bij haar foto. Dat begreep ze niet. Was toch ook mooie reclame voor mij. Ik legde uit dat het helemaal geen goede reclame voor mijn werk zou zijn als de foto iets uitstraalt wat er helemaal niet is. Na enig uitleg over mijn theatrale werkwijze begreep ze het. Of ik dan akkoord zou gaan als ze nog eens een foto maakte maar dan met daglicht? Ja natuurlijk, dan heb ik geen enkel bezwaar om in één adem genoemd te worden met dat fraaie boetje van Ruud. “Da’s logisch toch”, zou Johan Cruijff zeggen.

Ook nu weer blijkt dat iemand niet op de hoogte is van het [onbewust] ‘kapen’ van andermans werk. Dat vond ze te sterk uitgedrukt, maar in mijn ogen zijn er heel veel mooie boetjes op Texel die waanzinnig uitgelicht kunnen worden. Om dan net het boetje van Ruud uit te kiezen, maar “dat is toegankelijk voor publiek”, was haar weerwoord. “En waarom zou dat zijn”, vroeg ik, “omdat mijn werk daar hangt!”

De wenselijke volgorde van de entree op zijn terrein is: Héé, een expositie in een boet, wat bijzonder, dat wil ik zien. En dat de bezoeker vervolgens het geheel omarmd: de boet, mijn werk, de muziek, de vogelgeluiden en het landschap. En niet, ga je mee kijken hoe een boet er van binnen uit ziet, Hûh, wat krijgen we nou? Wat is dit? Kunst? En mensen teleurgesteld weglopen, niks geen gereedschap of aanvullende informatie over de Texelse schapenboet. Wat een teleurstelling in plaats van betovering.

De afspraak is nu dat zij, of een nieuwe foto maakt met daglicht, of toch die foto verkiest met kunstlicht, maar dan zonder vermelding naar de expo of mijn naam erbij, of zij levert helemaal geen foto in, want haar deadline is vandaag en het weer is nogal grijs. Nadat we elkaar met behulp van de Zachtmoedige en Verzoenende vriendelijk “nog een fijne dag” hadden gewenst, hingen we op.

Doodvermoeiend zulke zaken. Maar ben trots, want ik heb mijn Negen Dames voor ‘valse’ reclame behoedt. Laten we Vertrouwen erbij halen en focussen op een goede afloop.

Dat fotograaf en kunstenaar elkaars werk juist kunnen versterken, lees je in de volgende dagkrant van ‘de Hoedster’.

dagkrant no.69 Vergeten te hoeden

vervolg Dagkrant no.69: Wat er plaatsvond: een confrontatie met mijn onvermogen.

Onder het mom dat mijn werk werd vastgelegd voor een magazine, had Ruud een aantal weken geleden een fotografe akkoord gegeven voor een fotosessie bij de boet. Toen ik dat hoorde werd ik natuurlijk blij. Publiciteit is altijd goed, nietwaar?

Per toeval [?] liep ik de fotografe tegen het lijf, drukdoende met haar camera, buiten de boet, om haar foto te maken, er werd geflitst alsof de boet in lichtelaaie stond. [Achteraf gezien was dat de 1ste wake up call voor ‘wees op je hoede’] Niet gewaar van mensen in haar omgeving, ging de fotografe door met flitsen. Ik liep op haar af en riep quasi schertsend: “Héé, wat ben jij daar aan het doen?” Achteraf gezien was dit een schamele poging om mijn werk, de boet te beschermen. Het was de enige en niet succesvolle. Uit paniek schoot ik in clown gedrag. Ken je dat, bij confrontaties precies het tegenovergestelde doen van dat wat je wilt? Enfin, zij hield niet op met fotograferen dus stelde ik mij voor. Ze leek niet onder de indruk, dan een zin er achteraan: “de maakster van het werk binnenin de boet”. “Oh, ja, ja…” Ook dat landde niet echt: “Als je het niet erg vind ga ik even door, want het is bijna donker.” En nu komt het: Ik verontschuldig me dat ik er ben. Ik zeg “Tuurlijk” en zeg zelfs “Sorry” omdat ik even door het beeld moet lopen. 
WAT BEN IK AAN HET DOEN??

Eenmaal in de boet schrik ik me echt dood. De ingang is geblokkeerd met een enorme schemerflitslamp, snoeren en 2 grote dozen met lenzen en allerhande apparatuur. Er borrelen vragen omhoog: “Zijn er bezoekers geweest? Heeft zij hun afgewezen, hoe lang doet zij dit flitsen nu al? Heeft ze überhaupt foto’s genomen van mijn werk?” Ik stel de vragen binnenin mij,  niet
hardop. [Oen! Lafaard!] Schuifelend naar het vierkant van de boet, raak ik overstuur. De fotografe gaat door en door en door met flitsen. Elke paar seconden staan mijn dames in het helle licht.

Dat wat ik altijd doe, 1xdaags de boet en het werk checken, kreeg nu geen enkele kans. Ik was verbijsterd. Maar in plaats van ter plekke durven vragen of ze hier onmiddellijk mee wil ophouden laat ik alles gebeuren.

Ik klap helemaal dicht.

Na een minuut of 10 durf ik weer naar buiten. In de hoop dat ze stopt. Maar blijkbaar is ‘die ene’ foto nog niet geschoten want het flitsen blijft aanhouden. Wat ik wel nog vraag is waar het precies voor is. Voor een artikel in een Texels magazine dat uitkomt in december. En Ik vraag of de expositie en mijn naam goed vermeld worden. Dat kan ze niet beloven want ze is niet de tekstschrijver maar ze zal mijn verzoek doorgeven. Dan ga ik weg. Verbouwereerd. Mijn expo in flitsend licht achterlatend.

‘s Nachts schrik ik wakker. Mijn dames zijn boos op mij. Ik heb hun balzaal laten bezoedelen. Ze zijn onteerd. Ik ben woedend en heb nog maar één gedachte; “DIT WIL IK NIET!.”Ik maak Severin wakker en vervolgens praten we aan één stuk door over hoe je kunstwerk soms door een ander met voeten wordt betreden, soms zelfs misbruikt wordt opdat iemand anders zelf kan ‘scoren’. Ho ho. Nou ga
ik misschien te snel, ik heb aannames.Eerst het kaf van het koren in mijn gedachten scheiden: wat zijn mijn eigen angsten en vervelende herinneringen aan dergelijke gebeurtenissen en wat heeft plaats gevonden in het hier en nu.

De volgende dag ben ik ziek. Mijn keel is letterlijk en figuurlijk ontstoken, zit potdicht, ik hap naar adem. Ik kan niet slikken.Wat een metafoor: ik wil dit soort situaties niet meer slikken, niet meer pikken. Maar peins me vervolgens suf hoe ik zoiets moet aanpakken.
Die dag besluit ik om het voorval te laten bezinken. Heb koorts, niet handig om nu contact met de fotografe op te nemen. Vandaag heb ik haar telefoonnummer opgezocht en haar gebeld: geen gehoor. SMS gestuurd, geen reactie. Ik wil weten wat haar bedoeling is. Ik heb angst voor wat ik zag gebeuren: dat ze de boet van binnenuit heeft belicht en dat het miezerige weer het licht diffuus uit de boet laat schijnen. Waarschijnlijk een prachtig plaatje.,
maar dat heeft niets met mijn werk in de boet te maken. Wilde ze eigenlijk wel een reportage van mijn werk maken? Wilde zij alleen de boet vastleggen op een dusdanig manier dat er een kerstsfeer ontstaat? Dat laatste is mijn grootste vrees. Dat mijn naam verbonden wordt aan een kerststal. En dat mensen in december op zoek gaan naar die stal en langskomen en helemaal geen sfeerverlichting zien: óf ze gaan dan aan de expo voorbij, want lijkt gesloten, óf ze gaan alsnog naar binnen en vinden mijn Hoedsters in een kale donkere ruimte.

Op de theaterschool leerde ik van Kees Hardeman, docent elementair toneel, dat je trouw moet zijn aan je product. Het niet moet opleuken of verfraaien. En zeker niet het publiek voor de gek moet houden, niet moet onderschatten, niet moet bedonderen.

Nog altijd hou ik vast aan zijn stelregel.

Mijn werk staat voor puur, voor sober, voor de kracht van eenvoud. Als mijn gevoel klopt, dan maakt de fotografe de sier door een retestrak esthetisch plaatje te hebben gefabriceerd, dat niets te maken heeft met het oude land,
de boet van Ruud of mijn tedere, stille, kwetsbare expo.

Nog es bellen naar de fotografe…. geen gehoor…

wordt vervolgd…

dagkrant no.68 Wakker worden!

Schreef ik in de vorige dagkrant over ‘op je hoede zijn’, even later stond dit thema recht voor mijn neus.

Ik was niet op mijn hoede, ik stond erbij en keek erna en vergat derhalve mijn werk te beschermen. Nu deze confrontatie niet zien als een blok onverwoestbaar beton, maar durven ervaren als een ‘wake up call’. Dat is de uitdaging.

Awel, dan heb ik [mijn] Hoedsters nodig.

wordt vervolgd …

dagkrant no.67 Op je hoede

Is het raadzaam om op je hoede te zijn? Voor wat dan? Voor wie dan?

Misschien ben ik op mijn hoede voor de tong van Argwaan, voor de blik van Schrik, de beweging van Roddel & Achterklap, dat aanhoudend gemekker van Zelfmedelijden, de oorverdovende hartenklop van Agressie, het amechtig gehijg van Irritatie en de venijnige uithalen van Manipulatie.

Deze Krachten gewaar worden en hun oorsprong achterhalen.
Dat soort van
‘op je hoede’ zijn boeit mij mateloos.

 

dagkrant no.66 Allerzielen

2 november: Allerzielen.

Wat doen we met de doden als wij hen begraven hebben, behalve betreuren en herinneren? Nemen wij hun woorden mee? Dragen wij hun waarden uit? Leven wij met hun wijze raad, kijken we met hu speelse blik? Of verbitteren zij, door hun daden, ons hart? Vergallen wij ons leven door hun schuld? Willen we nog steeds afrekenen met hen, of ontdekten wij de kracht van ‘verzoenen’ vanuit het idee: “Ik ben een andere jij”.*

*in de Maya cultuur groet men elkaar met de woorden: In Lak’ech

Onderstaand filmpje is een terugblik op expositie ‘Omhels’, een monumentaal kunstwerk dat in 2018-2019 op drie weken na, een jaar lang te bezichtigen was in dezelfde boet als expo ‘de Hoedster’.

dagkrant no.65 Allerheiligen

1 november: Allerheiligen.

Mijn ‘Heiligen’: de oeroude deugden, die de universele
intrinsieke menselijke waarden vertegenwoordigen.

Deze Heiligen gaf ik een modern jasje middels het draperen van [gebreide en gehaakte]schapenwol aan berkentakken, de tedere muziek zou je moeten verleiden om lang[er] bij hen te willen verwijlen.

In de schapenboet kun je  Negen Deugden bezichtigen. Het bijbehorende getijdenboekje is een speelse lofzang op 23 ‘heiligen’. Neem het mee als souvenir of geef het cadeau en lees het wanneer je behoefte hebt aan een herinnering aan
deze ‘heiligen’.

Soms lijkt het alsof ze uit het leven van alle dag zijn verdwenen, en als Doornroosjes in een eeuwige slaap zijn gesust. Niets is minder waar, één moment bij ‘de Hoedster’ en je weet dat je deze Heiligen altijd weer wakker kunt kussen. De boekjes zijn te koop bij de expo, of online via www.getijdenboeken.nl

onderstaand fragment komt uit het boekje ‘de Hoedster’
formaat A6, 52 blz. €4,95

de Beschouwende

[…] als een penningmeester noteert zij
de inkomsten en uitgaven van
hartelijkheden, deze verzamelaar
van eigenaardigheden,
deze archivaris van filosofische structuren.
Oh camera obscura in donkere dagen
haal de schellen van mijn ogen.

oktober 2019

dagkrant no.62 Er waren eens …

De foto linksboven is een legendarische: Severin legt hier de allereerste kennismaking met de eigenaar van de boet, Ruud Bakker, vast. Ik, druk gesticulerend wat ik allemaal van plan was in zijn boet tijdens een editie van ‘Klifhanger’*. Ruud, in zijn typische luisterhouding: “Ja hoor, prima”. Sindsdien zijn er 5 monumentale installaties van schapenwol verrezen in zijn prachtige authentieke schapenboet.

In de winter spraken we elkaar nauwelijks. Maar tijdens de opbouw van een volgende expositie groeide onze vriendschap door het delen van onze karakters. Ik werd een beetje meer wind, hij wat meer vuur. Een fraaie combi. Wie had dat gedacht in het voorjaar van 2013.

Onze band versterkte denk ik door die ene rode draad: de liefde voor rust & ruimte van de [Texelse] natuur. Of die andere: we zijn beiden lekker eigenwijs. Mijn exposities duurde uiteindelijk langer dan de duur van Klifhanger, gewoon, omdat ik dat graag wilde en Ruud het prachtig vond dat zijn boet nog steeds bezocht werd.

Vorig jaar bereikte ‘Omhels’ een hoogtepunt: na een aantal keren in de verlenging gezeten te hebben kreeg deze expositie ineens geen einddatum meer. Dat werd ‘ongeloofwaardig’ aldus Ruud, telkens die verlenging. Gelijk had ie. Maar wie ben ik om daar gelijk vanuit te durven gaan. Op 3 weken na was ‘Omhels’ een jaar lang te bezichtigen.

Voorzichtig vroeg ik dit voorjaar of ik in de boet een pad van steentjes mocht leggen opdat de nieuwe objecten van wol niet onder het zand zouden komen. Dat mocht. Ik bereidde me voor op het leggen van een paadje. Jaja. Ruud was me natuurlijk voor en had ineens het pad reeds geëffend. Dat is Ruud. Zonder woorden werk verrichten.

Bij de opening van ‘de Hoedster’ vroeg Ruud verbaasd waarom ik een einddatum had gezet op het affiche. Tja Ruud, ergens ben ik best bescheiden en onzeker [al zou geen mens dat zeggen] en durf ik niet uit te gaan van opnieuw zo’n lange succesvolle expositie periode.

Inmiddels zijn we bijna 4 maanden verder en is ‘de Hoedster’ -natuurlijk- verlengd. Zonder einddatum. Zo is Ruud. Een man vol vertrouwen, een man met een hart van goud.

p.s. Onlangs zei ik tegen Ruud dat een nieuw idee kriebelde voor 2020 en of ik weer in de boet kon. Zijn antwoord was kort en bondig:  “Dat is je geraje.”

dagkrant no.61 Kip of ei?

Waar begint een idee mee? Wanneer ontwaakt een thema? Met een gedachtengang, een vraag, een kriebel~krabbel tijdens een telefoongesprek, als antwoord op een conflict?
Ik heb geen pasklaar antwoord op deze vraag die bezoekers mij soms stellen.  Ondertussen weet ik na al die jaren wel waar mijn fascinatie ligt: geestelijke materie een smoel geven, het vormloze vormgeven, het onzichtbare, tastbaar maken. Dan het vervaardigen van  materiaal die de ‘stijve’ & ‘stoffige’ Deugden een speels, theatraal gezicht kunnen geven. Daarna eindeloos schaven aan de ‘pure’ uitstraling van de installatie om uiteindelijk, samen met dat vleugje muziek, de bezoekers mee te voeren naar die mateloos spannende introverte [onder]wereld. Is het uiteindelijke een mooie kip of een lekker ei? De bezoeker mag het zeggen.

dagkrant no.60 Een wereld vol Hoedsters

Overal zie ik Hoedsters, fier uit de grond stekend, uit de lucht flapflaplandend, grasgrazend in de duinen: ze zijn spiegels van het mogelijke origineel, reflecties van de dageraad, beelden van onschuld, wars van minachting, venijn, jaloezie en kift
[dat ik hier groei en jij lekker niet]

Elke gedachte wordt wakker geschud door het geluid van overvliegende gakgakganzen. Elke vibratie van emotie gaat  gepaard met het metaal in de ‘kukelekuu’ van de haan. Niets dat uitsluit, niets dat inperkt. “Zo raak je nooit opgesloten in een dichte ruimte, nooit verloren in de openbare tijd”, is wat zij mij tonen zonder woorden, is wat zij uitdragen, zonder enig concept van een al te kleine, benepen en enige echte waarheid.

dagkrant no.59 Windstil

Windstille dagen zijn zeldzaam op het eiland, soms gaat de wind ‘s avonds liggen. Maar de hele dag geen zuchtje wind? En dat in de herfst!

Vraag: is het wel eens windstil in mijn eigen hoofd? En welke van de negen beelden – deugden – kan dat genereren: de Verzoenende, de Beschouwende, de Zachtmoedige, of de Standvastige, of de … Ontdek het zelf bij ‘de Hoedster’.

dagkrant no.57 Je eigen geest [h]voeden

Een handjevol overpeinzingen op een grijze, natte dag, waarop ik verneem dat een familielid is gestorven. Momenten waarop ik me realiseer dat ik verwanten heb met een gelijksoortig DNA in hun ‘systeem’ en denk: word een mens geboren met een bepaalde dosis respect? Word vertrouwen met de paplepel ingegoten of is dat onze kern? Wie leert mij te [blijven] luisteren met een liefdevol oor; ouders, buren, leraren? Ben ik het aan mezelf verplicht openheid te blijven trainen – juist door dat veelvuldig vallen en weer opstaan?

Als een gevoel van eigenwaarde niet per se in de erfenis voorkomt, als ‘een naaste’ je niet liefheeft, als leraren op school een leerling niet zien [zitten], als een baas zijn werknemer constant ondermijnt en als vrienden de vriend-schap opzeggen, verdwijnt dan die kostbare olie die de scharnieren van het hart vrij van roest houden? Hou ik dat oliepeil wel goed in de gaten? En hoe kan ik dat eigenlijk meten?

Hoe voed ik bijzaken van de liefde zoals Tolerantie, Toewijding en Verzoening? Waar, wanneer, met wie?

Soms ontspant mijn hectische geest zich door een gezellig samenzijn, soms kom ik tot inzicht in afzondering. Door te dansen krijgt mijn hart volop ruimte, mijn ziel voed ik door met haar te wandelen aan zee en mijn gedachten open ik door een confrontatie met ‘cultuur’.

Ik zeg: neem een kijkje bij de expositie van ‘de Hoedster’, juist op deze druilerige herfstdagen. Laat je verrassen door Negen wonderlijke Dames in dito schapenwollen jasjes, ze komen tot leven in jouw aanwezigheid.

dagkrant no.55 Innerlijk klimaat

Zeer terecht maken we ons druk over de zorgwekkende veranderingen van het klimaat. Mijn brandende vraag daarbij is; moeten we ons eigenlijk niet net zo veel zorgen maken over de kwaliteit van ons innerlijk klimaat?

Hoe staat het in feite met het stikstofgehalte in onze Bovenkamer? Hoeveel argwaan, jaloezie en achterdocht beneemt ons de levensadem? Zou het niet leefbaarder zijn op deze aarde, als Dankbaarheid in ons rondhuppelt, of Zachtmoedigheid welig tiert in het hart, of dat Liefdevolle aandacht de ruimte in onze hersens vult?

Als ik nu rondkijk bespeur ik in de social media veel venijn naar elkaar: boeren, die in hun strijd tegen het beleid dat hun bestaan onzeker maakt, fel uithalen naar dieren/klimaatactivisten. En vice versa.

Moet dat pers se, dat uithalen naar een ander wanneer je voor jouw eigen goede zaak vecht? Kun je nog luisteren als je iets te zeggen hebt?

Tien jaar geleden schreef ik ‘Thuis’ de eerste van een serie Getijdenboeken. Al deze boeken hebben als rode draad, de toestand van ‘de Bovenkamer’ op speelse en verluchtigde wijze onderzoeken. Soms is het daar best spannend, soms lijkt ie leeg, soms propvol met aannames en meningen en heel af en toe gebeurt er iets magisch; dan wordt een nieuwe houding geboren.

Expositie ‘de Hoedster’ en het gelijknamige boekje past perfect in het fascinerende onderzoek naar de atmosfeer van ons [innerlijk] leefklimaat. Neem wat tijd en ontmoet Negen -wollige- Deugden.

dagkrant no.53 In de verlenging

Bij een verlenging hoort een opfrisser.Vandaar, een nieuw affiche bij de boet en nieuwe posters en flyers verspreiden deze week. Daar gaan we weer het eiland rond met de vraag van de dag: “Mag ik hier mijn poster ophangen?”

Dit brengt me terug naar de studententijd. Afstuderen op mijn eigen manier; een monoloog. En mijn eerste zelfstandige producties op locatie in Rotterdam. Dwars tegen de goede raad van anderen in: “Dat lukt je nooit”. Maar toch altijd op eigen houtje mijn werken tentoongesteld. Maakte mijn eerste werk -een korte choreografie- toen ik 16 was. [Geen idee wat ik toen precies deed, wel hoe ik het deed: vol overgave.]

Is het uit dwarsigheid, dat ik in mijn eentje opereer? Nee. Het is mijn ‘drive’, mijn intuïtie, die weet
‘hoe het moet’ en ‘zo moet het zijn’. Geen concessies. Kost soms wat meer tijd. Meer eenzame momenten. Maar het is het allemaal waard.

Uit de reacties in het gastenboek kan ik opmaken dat ‘de Hoedster’ de bezoekers aangenaam verrast en aanzet tot een moment van ‘zacht en stil zijn’ in een [veel te] luide harde wereld.

Ik ben trots op de Negen Dames die daar, in die prachtige boet, door weer en wind de bezoekers verleiden om naar binnen te keren: daar liggen immers de parels voor het oprapen.

Welkom dus, bij: ‘de Hoedster’. Schuil bij haar, glimlach bij haar, wordt stil in haar bijzijn. Raak geïnspireerd of wellicht een beetje geconfronteerd door
hun tinkelende betovering.

dagkrant no.51 Als een zachte deken

“Vlak bij Den Hoorn staat een prachtige schapenboet. Daar “woont” de Hoedster… je opent de deur en een zachte deken van rust valt over je heen. Het is een plek om tot jezelf te komen. Je hoort alleen de wind en een zacht lieflijk muziekje. Vanzelf wordt je stil…
De Hoedsters in al hun zachtheid, statig en in hun mooiste creaties houden je gezelschap. “  

reactie van Diana Moens op ‘de Hoedster’

dagkrant no.50 Jip & Janneke

‘s Avonds aan de vloedlijn met het betoverende tegenlicht van de ondergaande zon, transformeren strandgangers tot Jip & Janneke’s, zoals eindeloos getekend door Fiep Westendorp [1916-2004], bij de gelijknamige verhalen van Annie M.G.Schmidt [1911-1995].

Kleuren verdwijnen, details van gezichtsuitdrukkingen lossen op in het zwart en al wat overblijft is de essentie: we zijn bewegende gestaltes aan de horizon die deel uitmaken van één grote fantastische tekening. Voor even zijn we allemaal ‘gelijk’.

Eh, pardon, gelijk? Ik doe toch aardig mijn best om uniek te zijn in deze wereld hoor!

Oké, onze vorm verschilt wellicht [een beetje], maar niet ons wezen: we zijn allen mensen, op zoek naar verbinding. Verbinding met een ander mens, met een dier, natuur, muziek, kunst en natuurlijk jezelf.

En zoals je een vriend niet zou verloochenen, een dier goed ‘behandelt’ en de natuur met respect bejegend, zo probeer je je’zelf’ -door dik en dun -trouw te blijven.

Niet te lang alleen naar jezelf kijken, onderga op tijd weer het geheel en geniet van het uitzicht.

Zoom in bij ‘de Hoedster.’
Zoom daarna langzaam weer uit en ga op in het prachtige ‘oude land’ van Den Hoorn.

dagkrant no.49 Queeste

Tijdens een fotoshoot van studiemateriaal voor de installatie voor 2020 dacht ik aan de schrijver Chaïm Potok [1929-2002], hij zei: “Is de manier waarop we ons leven vormgeven van het begin af aan bepaald of zien we alleen maar achteraf een patroon in toevallige gebeurtenissen?” Bij het maken van ‘Kniertje’ [met gestrande attributen uit zee] herinnerde ik me ‘de Weduwe’ uit de installatie ‘Groos’ en ‘de Markiezin vand’Inlevinghe end’Omaerminghe’ uit ‘de Hoedster’. Mijn fascinatie is onveranderd: ‘t is een queeste naar een beeldtaal die de kracht van innerlijke kwaliteiten, zoals bijv. teder,-en zachtmoedigheid uitdrukken.

dagkrant no.48 Expositie ‘de Hoedster’ verlengd!

Een mooier cadeau kun je je niet wensen: de expositie van ‘de Hoedster’ wordt tot nader bericht verlengd! Dagelijks genieten voorbijgangers van de installatie. “Waarom stopzetten?”, aldus Ruud, de eigenaar van de boet. Dus: geniet van ‘de Hoedster’, ze is voorlopig alle dagen open van zonsop,- tot zonsondergang! Reden voor een feestje, nietwaar? Nou ja, ook het feit dat ik vandaag al 55 jaar rondstap op deze aarde, met een steeds groter wordende verwondering voor het mysterie van het wezen van de mens. ‘k Ben dankbaar dat het grillige, soms onbegaanbare pad me tot hier heeft geleid [en ben heel nieuwsgierig waar mijn werk en ik verder heen gaan]. Super tof dat jullie, de bezoekers van mijn installaties, zo uitvoerig jullie ervaring weergeven in het gastenboek. Dank voor jullie interesse in mijn werk en Ruud: grote dank aan jou!

dagkrant no.45 Schapenhoedster

Begin september mocht ik meelopen met herderin Daphne Hogeweg. Haar kudde moest worden verplaatst. ‘s Ochtends om half 7 begon de grote verhuizing en rond 10.00 uur stonden de dames heerlijk te grazen in ‘de Dennen’. Ik liep achteraan en was als groentje natuurlijk vooral gericht op de romantiek: rook de zoete geuren van hun vachten en genoot van die prachtige verscheidenheid in vachten, koppen en karakters. Die ochtend zag ik de nuchtere kant van het schaapherder zijn: voortdurende focus op het welzijn van de beesten.

Een deel van een Herdwickvacht uit haar kudde heb ik inmiddels gesponnen en tot tas gebreid, die onderdeel uitmaakt van de ‘tree of life’.

september 2019

dagkrant no.43 Strandhoedster

Tijdens een lange strandwandeling van de Slufter naar paal 21 dacht ik toch al behoorlijk wat afval verzameld te hebben tot twee toeristen vlak achter mij aansloten en evenveel [!] na mij ontdekten. Mijn ‘buit’: een zuidwester, verschillende werkschoenen-laarzen, verpakkingsresten, spuitbussen, doppen in allerlei soorten en maten, bergen [nylon]touw en tientallen ballonlintjes.

Twee winters geleden begon dit ‘jutten’ met het oprapen van kilo’s verpakkingsmateriaal van CocaCola. Daarna vonden we honderden ballonlintjes verstrengeld in wier en sinds januari van dit jaar, toen de MSC Zoe 342 containers verloor, ontdekken we bij elke strandwandeling plastic afval.

Een maand geleden lagen ineens hele kleine fel gekleurde stukjes plastic in het zand. Ik heb ze gewassen en op kleur gesorteerd. Ze wachten geduldig in mijn atelier op het moment suprême. Mijn hart breekt bij zoveel afvalmateriaal van containers, vissersboten en verloren voorwerpen van strandgangers. Nu lijkt het rustig op het strand, totdat de zee, na een flinke herfststorm, zeer waarschijnlijk opnieuw het afval uitspuugt. Toe maar, spuug maar. Ik raap het daarna op.

U denkt ‘druppel op een gloeiende plaat’? Zoals de 2 toeristen ook zeiden: onze ogen sluiten en over het plastic heenstappen is geen optie meer. Maak er een meerminstaart van en sleep haar naar de eerste de beste container in de buurt van een strandpaviljoen.

dagkrant no.40 Het nieuwe kokkerellen

Deze laatste zomerweken kan ik geen rust vinden om te spinnen. Er kolkt wat in mijn hoofd. Vormen, beelden, woorden en zinsflarden draaien door elkaar heen. Ik voel [nog] ‘weerstand’ tegen deze nieuwe ideeën. Ze verwarren me, maar openen tegelijkertijd deuren van kamers waarvan ik de inhoud graag ontdekken wil.

Ach, misschien is het minder eng dan ik denk en kan ik het zien als koken met ‘nieuwe recepten’. Ben immers zelf nog steeds de kok, alleen goochel ik met nieuwe ingrediënten die natuurlijk invloed zullen hebben op de smaak. Awel, niet zo bang zijn Voort. De tijd zal het [me] leren. Stay tuned!

Ik kreeg een foto opgestuurd door Sabine Stoelb. Onlangs kocht zij 3 Duitse versies van
‘de Hoedster’ en gaf ze cadeau aan haar mede ‘spinsters’. Vorig jaar ontmoette ik Sabine in Lokaal 16, nadat ze ‘Omhels’ had gezien en spraken we urenlang over onze wederzijdse liefde voor schapenwol. Gisteren ontving ik deze mail:

Dear Ericka, many thanks for the lovely booklet ‘Die Huterin’, which I could give today during the sheep festival in the north of Luxembourg to my two spinner friends Monika and Barbara. What a wonderful idea to reflect on the virtues in such a creativ and charming way. Well done, many thanks! Much further success for your exhibition.

Lovely regards, Sabine

Thank you so much Sabine for buying my ART.

dagkrant no.35  9/11
Die dag in 2001 dat het begrip ‘waanzin’ een nieuwe vorm kreeg.

OMG. Al die gruwelijke daden om een punt te maken. Een helaas eeuwenoud concept om de ander, onder dwang en manipulatie, te laten denken en te handelen, zoals jij dat doet.

Op grote schaal zijn machtsconflicten dagelijks waar te nemen: waar ook ter wereld woekeren oorlogen voort. Op kleine schaal toont zij haar gezicht in familieruzies, conflicten op de werkvloer en burenvetes. En vaak alleen maar omdat “ik niet duld dat jij anders denkt.”

Hamvraag: duld ik mijzelf?

De boeddhistische leraar Chogyam Trungpa Rinpoche stelt dat niet tevreden zijn met wie je bent, waar je bent, wat je bent, het grootste motief is voor geweld: geweld tegen jezelf, geweld tegen de ander.

En waarom maak ik een ‘betoverende, sprookjesachtige’ installatie als ik ook deze ellende aan de kaak kan stellen. Wil ik soms dat de bezoeker weg kan kijken van de werkelijkheid?Integendeel. Ik wil een plek creëren waar je op een vriendelijke manier ‘de werkelijkheid’ onder ogen kan komen. Want voordat ik mijn vinger ga wijzen naar de ander, zal ik toch echt eerst de kleur van mijn eigen brillenglazen moeten ontdekken: wellicht kleurt een zwarte filter mijn beleving van de ‘realiteit’?

Eh, pardon? Ik, drager van een zwarte bril? Ik, kwaadaardig? Ik ben zorgzaam, zachtmoedig, en rechtvaardig! Ja,ja. In your dreams honey. Dat zou natuurlijk fantastisch zijn. Maar veel vaker toon ik de wereld een doorgeslagen vorm en ben ik bemoeizuchtig, hardvochtig en drammerig.

Mijn ‘zelf’ onder de loep, mijn ‘zelf’ beschouwen in een ‘veilige’ omgeving, zonder dat het element schaamte en trots het overneemt en liever de foutjes ontwijkt. Welke Hoedster voert de [boven]toon in mij?

In de TROUW bijlage Letter & Geest [zaterdag 7 sept.] las ik dat een overlevende van 9/11 de stichting ‘September Eleventh Families for Peaceful Tomorrows’ heeft opgericht, om uit te dragen dat geweld als reactie op geweld, geen oplossing is. Wat een moed! Wat een kracht om dat te kunnen.

Ik probeer mijn steentje bij te dragen ‘voor een duurzame wereld’ en zie ‘de Hoedster’ als een monument voor de kracht van Tederheid. Misschien, juist op een dag als vandaag, een bezoek waard. Ter contemplatie. Opdat de wolf van Liefde -telkens weer- opstaat, dwars tegen alle [pietluttige vormen van] Het Kwaad in.

Raak betoverd door de kracht van Dankbaarheid, want ondanks tegenslag durft zij te blijven stralen. Dat is misschien de ultieme ‘boodschap’ in ‘de Hoedster’.

Ervaar zelf of de Liefde [over] wint. Je bent welkom.

dagkrant no.32  Ja Hoedster, nee Hoedster

Zijn er grenzen aan het hoeden van de Geest?

Wanneer is die bereidheid groot, wanneer klein. Ben ik bereid mijn denkpatronen in de gaten te houden tijdens een meningsverschil? Is die bereidheid groter bij een vriendin dan bij een onbekende? En makkelijker bij een glaasje wijn dan bij een kopje thee?

Het hoeden van mijn Geest stopt wat mij betreft nooit.
Ik neem de volledige verantwoordelijkheid op me van haar kwaliteit en onderzoek haar dagelijks op haar warmte & zuurtegraad: is zij gevuld met Argwaan, Trots? Kijk ik met de ogen van de Beschouwer? Hoor ik met de oren van de Zachtmoedige? Kan ik de potentie van de Verzoener voelen als mijn Hart koud is? Zijn vleugjes Jaloezie te ontdekken in mijn gedachtensoep? Zijn grammetjes Cynisme aanwezig als ik een teleurstelling verwerk? Wat ziet u als u mij ontmoet? De warmte van de Zorgzame, of neemt de Bemoeizuchtige mijn handelingen over, klaagt de Zichzelf Wegcijferende u de oren van het hoofd?

Ik ben nieuwsgierig naar de spanwijdte van [mijn] de geest. Dat behoeft een lange adem, maar inmiddels kan ik tijdens die queeste -meestal- genieten van het uitzicht. De rotzooi die voor mijn voeten komt, raap ik op en benut ik om [in]zicht te krijgen. Of gebruik ik om te spelen op een woest waaiende laatzomerse avondwandeling.

De afgelopen jaren loopt de Behoedzame gelukkig regelmatig met mij mee en houdt mijn grenzeloze passie in de gaten: “Let op veranderingen in de textuur van je ‘drive’ meissie; wanneer beland je in de ‘overdrive’ met het risico opgebrand, uitgeblust of leeggezogen te raken?”

“Ach lieve Hoedster, schrijf mij dan op tijd wat ontspanning voor.”

[Alsof zij de kans zou krijgen om deze zalvende woorden uit te spreken. De Koppigheid in mij mept haar steevast gelijk weg onder het motto: “Niks rust, dit wijf moet dóór, dóór, dóór!”]

Als het hoeden van de Geest zou inhouden, dat ik het moment van ‘doorslaan’ onder de loep durf te nemen, zou ik dat willen, zou ik dat kunnen? Mag ik daarin falen of ontwaakt de Perfectionist in mij en word ik een constant gespannen snaar?

Om mijn volle kop leeg te maken, wandel ik zo vaak als ik kan langs het strand en ruim het vuil op dat voor mijne voeten komt. Soms scheert Razende Roeltje voorbij en sputtert:
“En waarom raapt niemand anders hier iets op?! Zien ze dan niets? Hallo!
Wakker worden! De vloedlijn ligt vol plastic en paraffine!”

De Hoedster in mij maant Roelie tot kalmte. “Ieder doet wat ie kan en dat wat jij ziet, dat zogenaamde “niks doen” is een bril die je kunt afzetten. Immers, sommige vieren een bruiloft op het strand, anderen zijn herenigd met vrienden of spelen met hun kinderen, zij genieten van dit moment, zij ontspannen. Dat mag. Let jij nou maar op jezulluf lief kind.
Doe wat je ingegeven wordt en oordeel niet over anderen.”

“Jaahaa Hoedster. Neehee Hoedster.”

dagkrant no.30 sommige reacties maken mij stil, zoals deze in het gastenboek van 3 september: “Wat een ongelooflijk mooie dingen heeft u hier verwezenlijkt! Je zou willen dat ieder op deze aarde dit kan meemaken…”

dagkrant no.29 Een echte Ericka

“Wederom een echte ‘Ericka’ expo”, schreven Meeuwis en Martine Bouw onlangs in het gastenboek van ‘de Hoedster’. Ik heb hen in de afgelopen 10 jaar een paar keer ontmoet en ooit hebben zij werk van mij gekocht. Leuk, dat juist zij dat zo zeggen: een echte “Ericka” expo. Ik werd nieuwsgierig en vroeg me af “Wat is dat, een echte “Ericka” expo?” Kan ik die vraag überhaupt zelf beantwoorden, of kan alleen een ander zoiets opmerken? [Marketing technisch gezien had ik dat natuurlijk allang moeten weten!]

Ik heb zelf wel een idee over wie ik ben, maar toch leer ik mijzelf, mijn typische kenmerken,
steeds beter [her]kennen, juist in relatie tot anderen: sommige mensen houden van popconcerten, mij is dat te druk. De ene mens houdt van een versteende tuin, ik hou van weelderig groen. Sta ik dan als ‘wild’ te boek, als een ander langzaam versteend?

Welke rol geven wij elkaar. Welke rol geef ik mijzelf? Als jij actie wilt en ik hou van dobberen op een windstille zee, ben ik dan ‘saai’? Als jij van uren ouwehoeren houdt en ik het liefst een boek lees, ben ik dan ‘introvert’? Wie bepaalt wie wat is? Wie ben ik zonder jou. Wie ben ik met jou. Bij de één komt mijn serieuze kant aan de orde, bij de ander mijn gegiechel. Ik word een hittepetitje in flegmatisch gezelschap en lijk dor en droog bij drink-broeders. Wat is mijn kern? Dat wat ik doe, dat wat ik laat? Uit mijn karakter zich in mijn handelingen, of in mijn gedachten?

Zonder te verzanden in navelstaarderij, zie ik het onderzoek naar ‘wie ben ik’ als een levenslange queeste: Heeft tegenslag mijn kaak samengeperst? Heeft het wegvallen van vrienden de warmte in mijn hart gekoeld? Ben ik nog steeds zo onbevangen als toen ik de dood nog niet had ontmoet?

Heeft de kleur van ziektes, op het gelaat van dierbaren ‘Vertrouwen’ doen verschrompelen, of ben ik nog steeds dat wichie dat vrolijk wordt van met blote voeten in de koele modder stappen langs de vijver op ‘n zwoele zomeravond?

Op de dansvloer laait mijn vuur hoog op, achter de schrijftafel word ik filosofisch [of is het misschien toch andersom?]. Wanneer mijn handen in het vet van schapenwol verdwijnen word ik rustig en raak ik ontroert door het orakel van het spinnenwiel. Maar als een beeld haar eind-stadium nadert, komt de twijfelkont naar voren, tot ik mij -door Discipline aangemoedigd- de vlagen van Intuïtie en Toeval herinner en opnieuw geloof in de essentie van mijn werk. [Een hoop woorden inmiddels, maar wat is nou toch een ‘echte’ Ericka expo?]

In het diepst van mijn ziel ben ik gewoon een andere jij en is niets menselijks mij vreemd.
Ik vloek, ik tier, ik raas, heb lief, twijfel, ken angsten en toon lef. Soms heb ik dat in dezelfde tijdstroom als jij; dan lijken we op elkaar. Soms ben ik niet in dezelfde tijdstroom als jij moedig en kun je mijn handelingen slap vinden. Maar is mijn wezen dan ook week?

Ik verwonder me graag over de zaken van het Hart en probeer werk te maken dat oproept tot verwonderen. Want bij verwondering gaan monden open en klinkt soms een -haast- onhoorbaar “ooh”: lippen worden zacht, het gelaat ontspannen, het hart opent en de geest ontvankelijk voor ‘het Onverwachte’.

In deze kleur, dwars door alle zwart heen, zie ik mijzelf graag. In deze ‘sfeer’ ontmoet ik
graag anderen. Deze ‘onbevangen staat van zijn’ probeer ik vorm te geven in mijn werk
en dat is volgens mij, ‘een échte Ericka’.

augustus 2019

dagkrant no.27 Down under

Zijn het de laatste zomerse dagen? Nog snel even onder de oppervlakte duiken dan! Dat is wat ik het liefste doe als het zo zonnig is. Wat valt daar te beleven? Ben niet zo held, maar mijn nieuwsgierigheid wint meestal. Het ervaren van de stroming: is ie vandaag mild of sterk? Uit welke richting? Soms roept al dat wier, dat slingert om je enkels, bij mij gelijk de Boogieman uit oude kinderangsten op. Later, als ik aan de oppervlakte het wier verzamel, zie ik hun schoonheid, hun verscheidenheid in kleur en vorm. Prachtige juwelen! Hoe kan ik daar nou bang voor zijn?!

Gistermiddag kwamen we aan bij de boet voor de dagelijkse check en zagen een aantal mensen rondscharrelen, die me gelijk aanspraken: “Ben jij …?” “ Ja ik ben”. Gelukkig voor mij vonden deze bezoekers, sterke moeder met 3 krachtige volwassen kinderen, de expositie bijzonder mooi en al pratende doken we onder. Deelden voor heel even ons leven. Ineens kwamen nog twee mensen uit de boet en ook deze mensen doken gelijk mee onder de oppervlakte. Het onderwerp ‘weer zacht worden’ kwam ter sprake. Hoe moeilijk het soms is om tijdens ‘zwaar weer’ niet stuurloos te raken maar hart & hoofd op koers te houden. Dat de beelden in ‘de Hoedster’ een spiegel waren voor ‘de kracht van zacht’. Tijdens die bijzondere gesprekken kwamen 2 jonge mensen aanwaaien, net vers van de boot en na het zien van de installatie ontspon ook met hen een waardevol gesprek. Ineens stonden we daar, bij ‘de Hoedster’ op het oude land van Den Hoorn, met elkaar verbonden. Ontroerend, wonderlijk mooi, deze stroming. Toen zwommen we allen weer naar de oppervlakte, stapten op de fiets om verder te gaan met ons eigen leven. Voor even aangeraakt door het wier van de ander. Niet eng, gewoon een andere kleur, een andere vorm van ‘zijn’, deze prachtige juwelen.

dagkrant no.26  Wachten op Godot

Magisch, deze laatste windstille dagen van augustus. Het rose in de lucht ontmoet paars, blauw kust geel, groen kietelt rood. De lucht omhelst de aarde, kalm water vult de zwinnetjes. Wanneer deze situatie echter dagenlang aanhoudt, hangt het verlangen naar verkoeling in de lucht. Wanneer klinkt dat heerlijk ritselen van de bladeren in de bomen? Oh, wind, doe waar je goed in bent: Verlos ons van deze dikke verzengende hitte, zet ons klamme hoofd weer in beweging. Dan die enorme opluchting als de wind haar eerste koele bries blaast over onze huid. Soms de teleurstelling, als zij na een paar vlagen opnieuw gaat liggen. Als de wind dan eindelijk weer aanzwelt en het harder gaat waaien dan ons lief is, raken we weer van de kook: veel te veel wind! Wat een onrust. Wanneer tempert zij haar kracht? Wanneer gaat zij weer eens liggen?!

Ik kijk naar de wind en vergelijk haar vele vormen met de talloze verschillende stadia van ‘de Deugden’. Zo kan ‘apathie’ de kop op steken wanneer ik te nonchalant geworden ben [makkelijk te herkennen door die vernietigende, repeterende gedachte ‘laat maar’]. Heb ik te veel focus, dan kan ik in een overspanning raken, grenzeloos worden en geen einde, geen punt ontdekken. Uitersten die vragen om een blik te werpen op het gouden midden: wat kan ik doen, wat heb ik nodig om mijn ‘overdrive’ te transformeren tot werkbare ‘drijfveren’? [duh: wat te denken van ‘ontspannuh’?!]

‘Wachten op Godot’ dus.

Klaarstaan voor die wonderlijke windvlaag,
genaamd ‘bevlogenheid’.

leestip ‘Kairos’ van Joke Hermsen over ‘bevlogenheid’

uit dagkrant no.25  Bij nacht en ontij

Intuïtie. Was dah?
Dat wat me invalt. Of ik nou in het water ben, of
aan land, of het dag is of nacht. Ik blijf aandachtig.
Ruik ik haar spoor, dan ga ik haar trouw achterna.

Toeval, was dah dan?
Iets dat mij-out of the blue-toevalt.
Toeval & Inval. Mooi duo.
Meestal verschijnen zij totaal onverwachts:

“Joehoe! Daar zijn we weer!”

Misschien is het ‘geheim’ dat ik niets anders hoef te doen,
dan goede vrienden te zijn met Focus, Aandacht, Vertrouwen & Discipline,
die samen op de deuren van mijn hart trommelen als ze voorbij scheren:
“Opletten! Daar gaan ze!”

“Pak me beet, roept Intuïtie. “Snel, grijp mij ook”,
zegt Toeval, ” laat ons toe, werk met ons”.

Soms ben ik achterdochtig, vind ik hen ‘vaag’ of
onzinnig [wie breidt er nou een kapel!!].
Maar doorgaans pak ik hen direct bij de kladden.
Geen idee waarom zij verschijnen,
maar ik voel de ‘drang’ om hen naar me toe te trekken:
“Oké, toe maar, val in mijn schoot.
Ik zal jullie wiegen, wassen, kneden, aaien, schudden en
optillen tot jullie groot genoeg zijn om -los van mij- de wereld in te gaan.”
Soms valt een titel in mijn schoot. Soms een idee.
Vaak begrijp ik er weinig van,
totdat zij tot wasdom zijn gekomen in mijn handen
en onderdeel blijken te zijn van een veel groter geheel.

 

uit dagkrant no.24  Matters of the Heart

De aarde brandt, as we speak. Het Amazonewoud wordt al wekenlang door vuur vernietigd. Mannen met Macht nemen beslissingen die positief uitvallen voor hun klinkende munten, maar funest zijn voor het dagelijkse leven van ‘de gewone mens’. Ten koste van universele levensbehoeften [als een dak boven je hoofd en eten in je buik] wordt een groot spel gespeeld dat mensen het recht op een zinvol leven ontneemt. Wat kan ik doen? Ik spin en verzamel dagelijks kleine stukjes plastic. Is dat zinnig?

“Geef zin aan je leven”, zei filosoof René Gude [1957-2015]. Dat is een mooie opdracht voor de moderne westerse mens. Vroeger bepaalde de kerk de inhoud van een zinvol leven. Tegenwoordig mogen we dat zelf doen. Kunnen we dat? Willen we dat wel zelf doen, of is het altijd al zo geweest dat we liever ‘de ander’ laten bepalen of ons leven zinvol is? [Is een bezoek aan ‘de Hoedster’ zinvol? Zinnig? Zinnelijk?]

Mijn leven ervaar ik als zinvol, als ik creëeren kan, zonder winstoogmerk, zonder ‘de beste’ te moeten zijn en zonder [reclame] idee, zonder focus op dat ik ‘de concurrentie te slim af moet zijn’. Mijn leven voelt zinvol als ik simpelweg mijn werk op ‘eerlijke’ wijze – recht uit mijn hart – tentoon stel.

Deze zomer geeft zin aan mijn kleine individuele leven wanneer ik wandel met een hartsvriendin uit mijn -vroege- jeugd en we onderwijl [kilo’s!] plastic verzamelen dat voor onze voeten ligt. Ik schrik van de troep, maar probeer desondanks open te staan voor de inhoud van al die kleine, door zout verkleurde en door pokken gemazelde, stukjes plastic. Wat vertellen ze mij [behalve dat het water wordt verzwolgen door plastic]? Wat zal ik met hen doen? Brandende vraag: welk mogelijk en vooral zinnig huwelijk kan Wol ooit sluiten met Plastic?!

Wordt vervolgd.

uit dagbrief no.23  Verkwikkend! Cool!

Opnieuw tropische dagen op het eiland en bijna windstil, dus voor deze ene keer kan de deur open blijven als je binnenkomt, waardoor de 9 objecten lichtjes in beweging komen. Geniet van dit koele briesje. Verkwikkend voor lichaam & geest, deze unieke ontmoeting met de Hoedster op een hete zomerse dag. TIP: je kunt ‘de Hoedster’ ook bezoeken bij zonsop,- en zonsondergang! Hek dicht? Stap erover heen.

Temperatures are tropical [again] on the island. Almost too hot to be outside: Take shelter @the Guardian. It’s nice & cool in the barn. There’s hardly any wind, for once you can leave the door open and let the cool breeze in, so the 9 objects slightly begin to move. A unique moment! Sit down. Chill. Relax. Ease body & mind on a hot summers day. Remember, you can visit ‘the Guardian’ from sunrise ’til sunset. Fence closed? Hop over it.

uit dagbrief no.22  Als er 1 schaap over de dam is…

Het doorbladeren van het gastenboek tijdens de dagelijkse ‘inspectie’ van ‘de Hoedster’ [soms korenbloemen en roosjes verversen, zwaluw-vogelpoep opruimen, takje rozemarijn of thijm in de handen van ‘de Dankbare’ vervangen, het breisel van “Vrouwe vande Tuure ende Luure’ ‘fatsoeneren’ omdat de wind met haar gespeeld heeft en hier en daar wat stof wegblazen] is een waar feest.

‘t Is grappig om te zien hoe sommige mensen elkaar beïnvloeden in dat boekje. Neemt iemand bijvoorbeeld een hele pagina tot zijn beschikking, dan doet de volgende dat ook. Schrijft iemand klein, dan nemen de volgende bezoekers ook weinig plek in. Verschijnt het woord ‘prachtig’ dan wordt die klankkleur een paar keer herhaald.

En als dan één iemand begint met tekenen …

uit dagkrant no.21 Kinderkopjes, zie dagbrief

uit dagbrief no.20 Storm

De wind beukt, raast, dondert en giert om de boet. Windkracht 7 – 8 [met uitschieters naar 9 zelfs!] trekt over het eiland. Een lepelaar doet boven het oude land van Den Hoorn, tevergeefs pogingen om tegen de wind in vooruit te komen.

Eenmaal binnen bij ‘de Hoedster’ is het doodstil.

Roerloos staan/hangen de Negen Objecten in de oude boet. “Beetje spooky” is een reactie van Justin Sinner via Instagram. Uiteraard zijn ‘Negen Dames’ in het oog van de orkaan “ook een beetje eng” [aldus twee dochters van een bezoekster]. Zit maar één ding op: zelf ervaren welke krachten ‘de Hoedster’ bij jou losmaakt. Buldert ze in je oor, klappert zij met de deuren van je hart, of doet ze je verstillen?

Wat zij ook doet, ze doet het van harte. Welkom!

uit dagbrief no.19 Op je tellen passen

De enige keer dat ik bijhield hoeveel gewicht er in de schaal lag tijdens mijn wolprojecten was tijdens het grote doek voor ‘Omhels’ [2018]. Als een boekhouder woog en noteerde ik elk bolletje wol. Ter indicatie: uiteindelijk zijn er meer dan 200 bollen schapenwol verwerkt in het witte paneel van de piëta. Haar omvang werd 5 x 5 meter en haar gewicht, ongeveer 20 kilo.

Van nu af aan heb ik dus een leidraad. Wil ik nogmaals een dergelijk formaat breien dan weet ik wat ik nodig heb. Tellen doe ik niet meer. Dat werkt ontmoedigend. Na een uur spinnen, een nacht weken, schoonspoelen en uren drogen ligt er, schoon gewassen, ongeveer 125 gram wol in mijn handen. Voor het nieuwe project heb ik een veelvoud nodig. Niet bij nadenken. Gewoon elke klos, elke streng met even veel aandacht transformeren tot een lange rode draad.

De wol van Ruud is inmiddels gesponnen: schoon aan de haak 5,7 kilo.Er ligt dus nog iets in het verschiet en slechts onderbroken door mijn meermin momenten met mijn grote vriendin, de zee, spin ik deze zomer mijn dagen vol. En telkens als ‘Ma Mer[e]’ een grote golf over mij heen gooit hoor ik haar zeggen: Stop met denken Hendrikje, vertrouw de stroom van de intuïtie op de deining van mijn inspiratie.


uit dagbrief no.18
Stillevens

Ik hou van stillevens. Van hun compositie, kleur,-en vorm samenstelling, lichtval en maat. [De Italiaan Giorgio Morandi [1890 – 1964] was een fantastisch schilder van ‘natura morta’.] Ik hou van het energieke ‘samenspel’ tussen objecten en de Ruimte, dus staan de Negen Deugden in ‘de Hoedster’ zodanig theatraal opgesteld dat ze én een dialoog aangaan met elkaar [versterkt door de zes speakers] én dat ze op zichzelf zijn.
Samen één.
Eén saâm.

uit dagbrief no.17 Gastenboek ‘de Hoedster’

Oud-museum directeur Rudi Fuchs zei in een interview in het juni nummer van HP/de Tijd dat museumzalen tegenwoordig strontsaai zijn. Ik heb hem via een ansichtkaart van ‘de Hoedster’ een uitnodiging gestuurd om haar mini museum in te wandelen.

Mijn Dames hebben hem nog niet gesignaleerd …

Verder zei hij: “Beeldende kunst heeft het voordeel dat het nergens begint en nergens eindigt – je ziet alles tegelijkertijd. […] Wetenschappelijke constructies gaan van a naar b en dan volgt een conclusie. Kunst gaat niet van a naar b, waardoor je ook geen conclusie kunt trekken. Kunst blijft naar alle kanten opgaan.”

De interpretatie-beleving van ‘de Hoedster’ gaat inderdaad alle kanten op, gezien de diversiteit in de fraaie, soms ontroerende schrijfsels van de bezoekers in het gastenboek. Dank voor de reacties! Het motiveert en inspireert mij om te lezen welke indruk ‘de Hoedster’ bij u kan achterlaten.

Gastenboek Nummer Twee ligt binnenkort in de Boet.

uit nieuwsbrief no.16 Over Vroege Vogels en Nachtvlinders

Bezoek ‘de Hoedster’ op verschillende momenten van de dag: maak een ‘reverence’ bij het krieken van de dageraad of juist tijdens het vallen van de avond.

Zelfs wanneer de zon onder is gegaan staat zij fier ‘paraat’. Het heeft wel iets griezeligs, als je Negen Dames bezoekt wanneer het donker is geworden.

Schijn met je telefoon bij en ontdek de andere kant van het gelijk: in het duister toont de Zachtmoedige haar andere gezicht …

uit nieuwsbrief no.15 Hoog Bezoek

Oh wat een nacht! Echt bloedheet was het. In mijn Bovenkamer had de temperatuur het kookpunt bereikt. Pfff. De hitte lag als een dikke deken bovenop me. Ik denk dat ik uiteindelijk toch in slaap ben gedommeld, want midden in de nacht schrok ik wakker van haar geluid. Ze kondigde zichzelf aan door met de toppen van de bomen te spelen en aan het ritselende geluid van de bladeren kon ik horen dat ze dichter,- en dichterbij kwam. Ik deed mijn raam nog verder open en lag klaar om haar intensiteit over mijn hele lijf te ontvangen.

Eindelijk, ein-de-lijk kwam ze! Goddelijk koel stapte ze mijn bed in en veroverde elke verhitte plek op mijn lijf. Oh, wat een weldaad, wat een verademing.

Zo snel als ze kwam, zo snel was ze ineens weer weg en opnieuw viel die verpletterende hitte als een blok op me. Waar was ze nou? Ik had haar nodig. Ik smeekte: “Kom alsjeblieft terug!”

In de verte lichtte het en klonk het geluid van rommelende donder; de belofte dat ze terug zou komen hing gelukkig in de lucht.

Ik wachtte, smachtend, in het open raam. Zuchtte.

Ineens die typische bries van haar. Zij kwam met zo’n intense vaart dat ik er van rilde. Lachend vroeg ze of ik meer wilde en ik zei hijgerig “Jáá, natuurlijk!” En zij plaagde: “Geef je dan over.” En ik kon alleen maar roepen: “Mijn geest leg ik in jouw handen, neem dit lichaam. Neem het, nú!”

uit nieuwsbrief no.14 HEET!

Zo zeg, snikhete dagen zijn het! Loom “wor je dur van”, heel loom. Maar het zijn tevens
perfecte dagen om te spinnen, want door de warmte is de lanoline in de wol ‘vloeibaar’ waardoor de wol door je vingers glijdt tijdens het spinnen. Supervet! En ze ruikt ‘verrukkeluk’. Ik dompel mij in haar onder. Gelukkig is mijn wolvoorraad bijgevuld: Ruud heeft me onlangs prachtige vachten cadeau gedaan van zijn eigen schapen die hij zelf geschoren heeft [“zie het maar als sponsoring”, sprak hij gul]. Het is voornamelijk wol afkomstig van ‘Entelingen’. [de eerste wolvacht van de schapen die vorig jaar lam waren] Deze wol is vaak zijdezacht en heeft lange vezels, die me verleiden tot de hele dag spinnen. Moet ook wel, want er iets nieuws op komst. Natuurlijk is er iets nieuw op komst. Heb geduld, daarover [veel] later meer. Voor nu: zoek de schaduw, bezoek de boet en geniet van expositie ‘de Hoedster’.

uit nieuwsbrief no.12 Over Negen Dames in hun volle ornaat

uit het gastenboek van ‘de Hoedster’:

“Bijna onbeschrijflijk; deze installatie. Verstilling én leven! Prachtig, dank.” Ellis uit Den Haag

REGELMAAT
Je ontkomt er niet aan als je op een eiland woont: het dagelijks keren van het tij is een belangrijk moment. Als je erbij bent, is het soms waarneembaar: ineens, bij vloed, lijkt het water een andere kant op te gaan: i.p.v. van je af, rollen de golven naar je toe. Jarenlang dacht ik dat eb en vloed een keurig nette regelmatigheid had. Inmiddels weet ik beter: door de aantrekkingskracht van de hoofdrolspelers Maan en Aarde stijgt het water soms in enkele minuten al tot grote hoogte om daarna uiterst traag weer terug te trekken.

LEEGTE
Bijzonder om van dichtbij mee te maken hoe deze krachten elkaar wederzijds beïnvloeden, hoe zij zich dagelijks, soms zo grillig, tot elkaar verhouden.  Hoe verhoud ik mij eigenlijk tot mijn ‘dode’ tij? Kan ik die leegte ‘aanvaarden’, of heb ik liever altijd een toestand van [over]vloed?

EXPOSITIE
Het spannende aan wisselend tij: de ene dag wordt door een onbekende bezoekster tien getijdenboekjes tegelijk gekocht, een andere dag blijft het gastenboek leeg. Schrijfsels in het gastenboek zijn voor mij het enige ‘bewijs’ van menselijke aanwezigheid die dag.
Ruud is meer gewaar van de drukte, omdat hij dagelijks rondom de boet zijn dieren verzorgd. Hij liet me een aantal dagen geleden weten, dat “wel een stuk of tien” mensen tegelijk de expositie bezochten. [alweer tien, what’s in a number?!] Oeps. Ai. Overvloed!

DIALOOG
Eb is, denk ik, fijner in dit geval: jij, alleen met ‘de Hoedster’. Die dialoog is interessant. Jij in de Verstilling; een ontmoeting met ‘Negen Dames’ in hun volle ornaat.

uit nieuwsbrief no.11 over ‘de Media’
n.a.v. een artikel over ‘de Hoedster in het NoordHollands Dagblad-Helderse Courant van donderdag 11 juli 2019

Het doet geweldig ‘deugd’ wanneer de media aandacht schenkt aan ‘de Hoedster’ Eerlijk is eerlijk, dat geeft een goed gevoel. Riekt dat naar IJdelheid? Doet deze ‘aandacht’ er toe? Maakt dat het werk beter? Soms helemaal niet omdat ik me dan niet direct kan vinden in de toon van het artikel, of de woordkeus van de schrijver. In dit geval vind ik dat journalist Evert Marsmans een mooie melodie heeft geschreven. We hadden een telefonisch onderhoud en dan is het toch afwachten hoe hij, als luisteraar, mijn woorden kleurt. Ik kan mijn eigen ratelen aardig terugvinden en vind ‘de kop’ geinig. Door de titel lijken ineens mijn danswerken en beeldende werken samen te vallen. Ik weet natuurlijk zelf ‘allang’ dat alles bij elkaar hoort, maar het is wel bijzonder als ‘de ander’ dat ook gaat zien.

Mare Hilstra, een oud-leerling van mijn Danslaboratorium merkte het ook op: “Het lijkt alsof dat wat je ons in de lessen wilde laten ontdekken, hier voelbaar is.” Zoiets zei ze, geloof ik. Er zijn zeker overeenkomsten: het zoeken naar een spannende verhouding tussen innerlijke en uiterlijke Tijd & Ruimte, de concentratie- intensiteit die daarmee gemoeid gaat, de grote aandacht voor detail-verfijning. Pogen een Openheid teweeg te brengen in lijf, in leden [én in je Bovenkamer] die de Tijd & Ruimte om je heen absorbeert. Zoiets, deze inhoud, deze verstilling ‘mag ik graag’.

Gewetensvraag: Welke Deugden geven mij advies als ik probeer mijn werk in de publiciteit te brengen? Ik kan verklappen dat dit een behoorlijk beroep doet op de gezusters Volharding, Standvastigheid en Moed. Onverbloemd laat Standvastigheid mij weten dat ik niet moet zeuren, want “hoort erbij meid, gewoon een kwestie van ‘n lange adem”. Moed beaamt: “niet opgeven, blijf ‘ze’ prikkelen”. Volharding is het dit keer met hen eens: “Je moet na afwijzingen nooit direct bij de pakken neerzitten, vooral doorgaan”. Jaja. Maar als ik deze dames niet in de teugels houd, laten zij de andere kant van hun gezicht zien en slaat de toon van de Standvastige om in vinnigheid en verandert de houding van de Moedige in moedeloosheid en als de Volhardende pas weer wil ontspannen als ‘het doel’ is behaald, kunnen ze me behoorlijk uit elkaar trekken. Aiai. Wat een dames. Hoogste tijd om ‘Vrouwe vandeSchild ende Sellufvertrouwe’ ten tonele te laten verschijnen want,

“Zij is het atelier waar druk wordt geschetst, geschreven en gesponnen, een werkplaats waar het menselijk schild van vertrouwen kan worden opgepoetst.”
uit ‘de Hoedster’

uit nieuwsbrief no.7 over Wederkeren
Zo mooi om te zien dat een aantal mensen mijn werk in de boet vaker hebben gezien en altijd weer even langskomen om te kijken wat er dit jaar is gebeurd in de boet: [dank je wel voor jullie reacties in het gastenboek!]

“You did it again! Steeds slaag je er weer in mij te verrassen.”

“Ik kom nog minstens 2 keer terug.”

“Hier blijf ik terugkomen.”

“Het is weer zo prachtig.”

“Na vorig jaar van je werk te hebben genoten, is het ook dit deze keer weer een verrassing.”

‘Alweer zo vreselijk mooi.”

“Voor ons nu al het 3e jaar een bezoekje aan deze schapenboet. Ook nu weer genieten tot in onze tenen.”

uit nieuwsbrief no.6 over Structuren
Voor mij is de installatie een spel van structuren: hoe de kleur van beton zich verhoudt met de kleur van de Blauwe Texelaar, dat als een maliënkolder het fijne mosterdgele zachte binnenste beschermt. Of hoe het massieve de transparantie begroet.

Er zijn daar, binnen in die boet, zo veel structuren te zien: hout, riet, gras, steen, wol, berkentakken, veertjes, mos … ‘t is één groot spel met het licht, dat elke minuut van de dag de Negen Dames, anders belicht. Om nog maar te zwijgen van de vele structuren buiten die boet: duinroosjes, zand, grassoorten, merels, kieviten en kiekendieven in een eindeloze lucht.

Och, konden we onze eigen ‘Bovenkamer’ es zo bekijken: als een feest van structuren. een volle zaal
met deugden, die staan te popelen om in beweging te komen. Kietel ze. Daag ze uit. Vraag ze ten dans, of vraag ze het hemd van het lijf: wie ben jij? Wat doe jij? Zet ze in werking! Of neem juist afstand en kijk je ogen uit in ‘de Hoedster’, daar in die boet op het oude land van Den Hoorn, een dorpje op de zuidpunt van het waddeneiland Texel.

uit nieuwsbrief no.4  Spiritueel?
Laatst kwam ik op het strand een groepje hardlopers tegen waarvan één van hen, wijzend naar mij, tegen de anderen  riep, “Zij is heel spiritueel”. Mijn wenkbrauwen trokken gelijk op: “Ik? Spiritueel? Omdat ik bezig ben met zaken als ‘stilte’, ‘focus’ en ‘concentratie’? Die verwarring is er vaker.

Het uitgangspunt voor mijn werk is het creëren van een [theatrale] sfeer waarin de waarde van stilte verbeeld wordt. Is dat spiritueel? Is een prachtige zonsondergang spiritueel? Niet per se en toch kan het je van de sokken blazen, dat alles overkoepelende zinderende licht, dat ‘s avonds door een klein raampje in de boet naar binnen schijnt en de Hoedster prachtig belicht.

Ik keek de hardlopers vrolijk na en dacht: “De volgende keer zal ik mijn blauwe jurk weer es aandoen.” Voor nu spreidde ik mijn armen en riep enthousiast terug: “Hallelujaa!”

uit nieuwsbrief no.3 “Als een muziekdoosje voor volwassenen”
“Kan de muziek niet wat harder, ik hoor het niet”, wordt soms gevraagd. Nee, de muziek hoeft niet per se harder. Ik weet zeker, dat wanneer bezoekers stoppen met praten, de wonderlijke tonen makkelijk te horen zijn, die de componist, Severin Candel, laat klinken uit 6 [!] speakertjes.  “Als een muziekdoosje voor volwassenen” schreef iemand in het gastenboek, zo fijn klinkt het. Maar ja,  als je blijft doorpraten is het inderdaad nauwelijks te horen.  Blijft een vraagstuk in al mijn werken: zal ik al dan niet een bordje ophangen met ‘stilte is gewenst’? 

Hoe komt het toch dat mensen willen blijven praten als de sfeer zo verstild kan zijn? … wordt vervolgd 

En, wist u dat, een zonnepaneel de muziek dag en nacht laat horen?!

uit nieuwsbrief 2: reactie van collega kunstenaar Willem Broens:

De Hoedster: een poëtische lofzang op onze deugden

Maak een reis naar installatie ‘de Hoedster’ en maak tegelijk een reis in je hoofd; het wordt, als je het getijdenboekje erbij pakt, een prachtig poëtisch zinnenspel. Je ontmoet, in het theater van Ericka Voortman, jonkvrouwen, gravinnen, freules en nog veel meer adellijkheden {Let op freule Vonkirren ende Kwaecken Totdetierelanteyne}.

De deugden (o.a. liefde, moed, openheid, wijsheid, bevlogenheid) zijn veranderd in personages van HOOG AANZIEN. In prachtige verbeeldingen van wol en berkentakken gaat hier een adellijke familie een gesprek met u aan; als u dat toelaat.

U zult deelgenoot worden van bijzondere transformaties. U ziet (ik citeer uit ‘de Hoedster’) “oeroud gedachtegoed”; u ziet “de glazenwasser van de beslagen blik”; een “verkeersagent bij opstoppingen en blokkades”; een “oppasser van apenstreken en krokodillentranen”; een “fantastische gastvrouw van ongenode gevoelens”; een “stoffeerder van scherpe kantjes”, een “oprichtster van de firma ‘Hoed u voor klakkeloze aannames’; een “trouwe gids langs peiken en dalen”; een “opslagruimte voor eeuwig dansend optimisme”; een “fort vol overgave”, een “chroniquer van unieke ervaringen”; een “duikster naar peilloze diepten”; een “biechtstoel van grote schaamte” en een “amazone van de heethoofdigheid’.

Heel zacht op de achtergrond, maar goed te horen, prachtig geluid gecomponeerd door Severin Candel.

Ga(at) het zien.

Ga(at) het ervaren. Dat vooral!!

Deze briljante lofzang op de metamorfose en verwondering.

uit nieuwsbrief no.1

Hendrikje is het alter ego van kunstenares Ericka Voortman [Enschede-1964].
In 1989 studeerde zij af aan de Theaterschool en creëert sindsdien unieke monumentale installaties op diverse [buiten] locaties,  met  zowel dansers [Oerol, Lantaren/Venster-Rotterdam] als schapenwol in de hoofdrol [Gebreide Kapel in tuin van museum Kranenburgh].

Voortman zoekt naar een [beeld]taal die ‘de deugden’ uitbeeldt. “Voor vergeten groenten maken we ons sterk, maar de kracht van waarden als geduld, reflectie, aandacht en compassie lijken in de vergetelheid te raken”, is Voortman’s grootste zorg en zo tevens motivatie achter het vervaardigen van haar installaties.

Je kunt de installaties zien als het decor van een prive-voorstelling, die begint als je binnenkomt. Belangrijkste rollen zijn weggelegd voor wol, wind, licht en geluid. [met soms een merel, zwaluw of hommel in een grandioze bijrol]

De muziek is wederom in handen van kunstenaar en componist, Severin Candel.

4 juni 2019: eerste reacties: “Er is iets gaande”

29 mei 2019:

Opgelucht: de Duitse vertaling van het nieuwe getijdenboekje ‘de Hoedster’ is op tijd binnen voor de opening! De installatie verrijst. De muziek is geïnstalleerd, nog een paar details aanbrengen en dan is ze er klaar voor! Je kunt het boekje bestellen via getijdenboeken.nl

20 mei 2019
Nog twee weken te gaan voor de opening van ‘de Hoedster’.  
Er wordt al wekenlang gezaagd, getimmerd, geboord, geknipt, getwijfeld, volhard, eindeloos gesjouwd, ‘darlings gekilld’ en pareltjes geboren. Een ritme van heel veel op en neer op een lange ladder.

Het werk waaraan maandenlang is gesponnen, gehaakt, gebreid wordt ter plekke, in de boet, in elkaar gezet.

Soms, door de chaos van de opbouw heen, zie ik een glimp verschijnen van de sfeer die straks verrijzen kan …

2 zwaluwen vergezellen mij al kwetterend, in het maken van beslissingen:  “Moet ze hier, zal ze daar?”

De Lange Juni Cultuurmaand opent a.s. vrijdag het festival met tal van culturele activiteiten.
‘de Hoedster’ een weekje later: wees welkom op zondag 2 juni om 16.00 uur. Lokatie, klik hier

Binnen een kwartier ben je vanaf de veerhaven bij de boet, een prachtige fietstocht, eet wat na de opening in het dorp Den Hoorn of aan zee, zie de zon zakken en neem de laatste boot van 21.00 uur terug naar de overkant. Gegarandeerd een onvergetelijke middag! Tot dan!

 

 

 

 

 

8 april 2019

23 januari
Vanaf 27 januari 2019 te koop voor slechts € 9,95 [excl.verzendkosten]
OP DE RAND‘ een nieuw moedboek, a must have voor ieder die
[ooit] bezoek
hebben
[gehad] van dat illustere trio #stress #depressie of #burn-out.
100 pagina’s verluchtigd met fotobeelden. 210 gram. formaat: 210x99mm

 


18 januari 2019

Vandaag, in overleg met de eigenaar van de schapenschuur, besloten dat ‘omhels’ begin mei wordt afgebroken om plaats te maken voor een nieuwe installatie getiteld ‘de Hoedster’. Deze expositie zal begin juni geopend worden en t/m september 2019 alle dagen te bezichtigen. Wordt vervolgd…

 

 

 

 

3 december 2018 –sereen-
Het valt me op, dat de foto’s die bezoekers van elkaar maken in de expo ‘omhels’ net zo sereen zijn als het werk zelf. Mensen zitten met een ontspannen gelaat, verstild in hun introverte tijd. En wat zijn mensen dan mooi.

Middels mijn installaties probeer ik de bezoeker te verleiden om de schoonheid van de introverte tijd te [her]ontdekken. It’s a crazy world en het tempo waarin we leven is moordend en vooral gericht op ‘kijk mij het es lekker doen’. Hier, in ‘Omhels’ is de tijd organisch en schier oneindig. De geest komt tot rust. De ziel maakt een huppeltje en de zintuigen kunnen genieten van geur, materiaal, structuur, wind, licht en muziek (“die uit de hemel lijkt te komen”, aldus een bezoekster)

“Ga erheen als je op Texel bent! Te mooi om niet ervaren te hebben” aldus Maya op Instagram.
U is elke dag welkom. Loop het fietspad op en stap de boet binnen die gelegen is op het oude land van Den Hoorn. Het behoeft geen uitleg denk ik dat het licht zowel in als buiten de boet vooral tijdens zons,-op en zonsondergang betoverend mooi is. Exacte locatie hier.

24 november 2018 Soms krijg ik foto’s op gestuurd van bezoekers van de expo, soms ontdek ik ze op Instagram. Dank voor het delen! 

23 november 2018 Als je op dat pad fietst of loopt tussen de Mokweg en de Stolpweg en geniet van dat prachtige oude landschap van Den Hoorn en dan ineens aangetrokken wordt door het bordje ‘expositie’ en dan die boet binnenloopt….dan krijg je een dergelijk commentaar in het gastenboek:

4 november 2018 “I’m over the moon!”
Morgen zou de laatste dag zijn van expositie ‘omhels’. Na 5x verlengen kun je toch niet opnieuw verlengen? Toch? Of wel? Na overleg met eigenaar Ruud Bakker is zojuist besloten dat de expo ‘omhels’ voorlopig geen einddatum meer krijgt en open blijft voor bezichtiging! Dank aan allen die tot nu toe hebben gepleit voor een permanente bezichtiging! Dank aan Ruud voor zijn grote gastvrijheid dat hij zijn boet nog steeds beschikbaar stelt voor een installatie die begon als onderdeel van de kunstmanifestatie Klifhanger, in mei 2018.

Al meer dan 5 maanden hangen grote grof gebreide panelen aan berkentakken. Door de opstelling van de schapenwollen panelen, het licht, geluid, de architectuur en ligging van de authentieke schapenschuur [boet] op het oude land van Texel is een dusdanig serene sfeer gecreëerd dat de boet in de volksmond ondertussen ‘t Boetje van Troost’ genoemd wordt.

Zoals in het gastenboek te lezen valt ervaren bezoekers werkelijk Troost wat het beëindigen van de expo haast schier onmogelijk maakt. Dus: de piëta van schapenwol blijft zichtbaar in die oude boet. Wat een bijzondere situatie! Voel me trots. Niet alleen omdat de expo een succes is, da’s een ego dingetje, maar dat het onderwerp ‘de kracht van Troost’ de bezoekers zo aanspreekt, juist of moet ik misschien zeggen, mede door het feit dat we in een samenleving zijn beland die oproept om 24/7 in de illusie van happythepeppy te verkeren, is deze Troostrijke Stilte een oase in een luide wereld.

to be continued…

27 oktober 2018
Overweldigend. Voor de 5e keer wordt de expositie ‘Omhels’ verlengd! Keer op keer blijven
bezoekers vragen of ‘omhels’ nog langer te bezichtigen is. Vanwege de Belgische herfstvakantie nog een week langer nu dus geopend! ‘Omhels’, een plek om te schuilen, een plek om stil te worden. een plek om te rouwen, om troost te ervaren. Wees welkom. Alle dagen geopend van zonsop,-tot zonsondergang.

11 oktober 2018
piëta: iets uit de oude tijd of tijdloos?
‘Omhels’, een piëta van schapenwol, berkentakken en geluid was voor het eerst te zien in mei -tijdens de kunstmanifestatie Klifhanger op Texel- en is inmiddels, dankzij de enorme gastvrijheid van de eigenaar van de boet, Ruud Bakker, al meer dan 4 maanden dagelijks te bezichtigen. 

“Eigenlijk heb ik geen woorden voor hoe ik het vond, mooi en indrukwekkend zijn eigenlijk niet genoeg. Vanaf de boot ben ik er direct naar toe gefietst en daarna heb ik een fietstocht in de omgeving gemaakt. Op de terugweg naar de boot ben ik omgefietst om er nog eens te kunnen zijn. Wat zou het mooi zijn als dit altijd zou blijven bestaan. Ja, inderdaad heb ik een boekje meegenomen, dat is ook al zo mooi.”  [reactie via de mail van bezoekster uit Amstelveen]

Een andere opmerking die ik vaak hoor over de installatie is dat het lijkt alsof het werk al eeuwenlang hangt in die oude schuur. Niet omdat het er oud en versleten uitziet, maar omdat het een sfeer ademt die niet van deze tijd lijkt te zijn. Is dat zo? Is een piëta niet meer van deze tijd? Zijn piëta beelden ‘uit de tijd’? De meest bekende piëta, de marmeren pietà van Michelangelo stamt uit de 15e eeuw

Met mijn piëta, anno 2018, poog ik een sfeer op te roepen die een appèl doet op dat deel van ons innerlijk leven dat rijk is aan een zachte, liefdevolle kwaliteit die [helaas] vaak pas dan tot uiting lijkt te komen wanneer groot verdriet om ons heen is. Dan ineens worden we zacht en omarmen we spontaan diegene die lijdt. Of we -hem-haar nou kennen of niet, we geven ‘alles’ wat we op dat moment ‘hebben’: we geven onze volledige aandacht, ik noem haar: Liefde.

‘Omhels’ ademt, zoals  het een piëta betaamt, een sfeer van rouw, troost en liefde.

De staat van rouw, opgeroepen door haar gedaantes van dood, ziekte, afscheid, lijkt geëlimineerd uit het dagelijkse leven. Niemand is openlijk ‘in rouw’. In mijn omgeving dragen rouwende geen banden of strikjes of sluiers meer om. Knippen ze niet meer hun haar. Rouw is onzichtbaar geworden. Verdwenen uit het straatbeeld. ‘Omhels’ is daarom ook een pleidooi om de aanwezigheid van ‘lijden’ en de kracht van troost in de samenleving zichtbaar te maken. Ik zou graag meer piëta’s van schapenwol creëren, los van haar religieuze aard, waar een mens te midden van het dagelijkse leven [gezamenlijk] rouwen kan. ‘Omhels’ op Texel biedt plaats voor ontmoetingen. Er zijn 6 kleine bankjes. 

De meeste bezoekers ervaren ‘Omhels’ als een diepe, troostrijke rust, blijven er een tijdje, schrijven soms wat of komen een paar keer terug. Een aantal krijgen het benauwd en willen gelijk weer weg, want ‘unheimisch’.

Precies, rouw kan ‘unheimisch’ en absoluut niet gewenst zijn.
Maar ze hoort bij het leven.
Kunnen we, durven we haar te omhelzen als ze recht voor ons verschijnt?

‘Omhels’ is nog t/m 28 oktober dagelijks te bezichtigen. Vrije entree.
Even uitverkocht geweest maar inmiddels is de 2e editie van ‘omhels, het kleine boek van troost’ voor slechts €4,95 weer te koop bij de expo of online te bestellen [verzendkosten in Nederland: + € 2,49]
foto: Severin Candel in ‘Omhels’
wonderlijk ‘toeval’ dat wanneer mensen elkaar fotograferen in de installatie de bezoeker zelf, door serene verstilling en lichtval, op de madonna van de piëta lijken….

7 september 2018
expo verlengd t/m 28 oktober 2018, 
2e druk ingezet van ‘het kleine boek van troost’.

Omdat ik een paar dagen geleden een aanvraag kreeg om 14 ‘omhels’ boekjes tegelijk te verkopen stond ik voor een dilemma: Dit waren de laatste exemplaren en zou een 2e druk nog de moeite waard zijn, nu ik niet zeker wist hoe lang het werk nog kon hangen in de boet. Ik durfde de eigenaar nauwelijks te vragen om een einddatum, immers al meer dan 2 dikke maanden langer dan gepland hangt ‘omhels’ in zijn schapenschuur. De Engelsen zouden zeggen “don’t overstay your welcome”.

Toch de stap gedaan en warempel: De installatie mag blijven op zijn erf in Den Hoorn t/m de herfstvakantie. Direct een 2e druk ingezet van ‘het kleine boek van troost’ dat bij de expositie te koop is. “Mijn zus geeft mindfulness en therapie en geeft ‘het kleine boek van troost’ mee aan clienten die met verdriet zitten, mooi hé”, schreef de opdrachtgeefster van de 14 exemplaren. Inderdaad een fijn idee dat ‘omhels’ de wereld in gaat! “Omhels” is echt heel geschikt voor breder publiek”, kreeg ik ook te horen. Fingers crossed dat deze installatie haar troostende werking nog lang mag doen bij de bezoekers. Hoewel, niet iedereen ervaart troost, sommigen voelen ‘eenzaamheid’ bij ‘omhels’. Eenzaamheid, Verdriet, Troost. Een bijzonder drietal. To be continued…

3 september 2018 3 maanden na de opening is de installatie ‘omhels’ nog immer te bezoeken. Mijn dank gaat uit naar de eigenaar van de boet, Ruud Bakker, die door het zien van zoveel bezoekers op zijn erf, de schapenschuur nog steeds beschikbaar stelt. Fantastisch! Een einddatum geeft hij nu niet meer “we zien wel”. Ik hou je op de hoogte via deze site, wil je zeker weten of ‘omhels’ nog te zien is, check dan even via mail, sms, of whatsapp. Inmiddels hangt er een zaklantaren voor de donkere dagen. De schaduwen van de gebreide panelen werpen grafische patronen op de muren, een totaal nieuwe ervaring. Een aanvulling op de serene sfeer in die prachtige authentieke schapenboet op Texel.

 

10 augustus
GARAGE english zie ook: www.silentplaces.org
Met ‘omhels’, een pietà van schapenwol, wil ik de bezoeker de mogelijkheid bieden om [in de hectiek van een hete zomer] in trage tijd te stappen. Een tijd die stilte ademt. Rust vibreert. Een ruimte die uitnodigt tot zitten. Een plek die je vraagt je te ontdoen van die dikke jas met zakken vol meningen en oordelen. 

Neem plaats en reis voorbij gebakken lucht, wandel langs feiten en weetjes en belandt in het hart. Hoe is het daar? Klopt (com)passie nog? Ademt liefde nog grenzeloos daar? Is verwondering nog aanwezig en respect present?

‘Omhels’: een stille plek die misschien aanzet tot overdenking. Overpeinzing. Contemplatie. Niet uit egoïstische motieven m
aar ter inspiratie van onze gave tot compassie. ‘Ken uzelve’. Ken uw hart: Voel wat haar conditie is: Overstroomt met verdriet? Gekrompen door teleurstellingen? Versteend door woede? Verzwakt door onzekerheid? Gekweld door aarzeling? Verzuurd door jaloezie, opgeblazen door wegcijferen, verteerd door frustratie. Verplette
rd door falen. Gebroken door afwijzingen. Verduisterd door klagen. Volgepomt met illusies. Zinderend van verlangen. Hunkerend naar bevestiging. Scheldend, vloekend en tierend over de loop der dingen? Overschaduwd door het brein? Of zo heet als een oven waarin de zoetste broodjes gebakken kunnen worden.
Garage
Als alle staten van het hart nou eens oké zouden zijn en zonder schaamte bekeken en gevoeld zouden kunnen worden. Als het hart, net als bij een autokeuring zonder afschuw gecheckt zou kunnen worden. Zo’n garage, zo’n plaats wilde ik bouwen. Het werd een “koesterende kathedraal”, aldus Anja Roubos in NoordHollands Dagblad. Een kleine kathedraal dan. Maar ‘Omhels’ is geen plek om te ‘aanbidden’, eerder een ruimte om het eigen hart te omhelzen. Waarom? Wat weet je van de ander, wat durf je te beweren over een ander, als je de staat van je eigen hart niet [her]kent? 
‘Omhels’ een installatie van schapenwol, berkentakken en geluid in een authentieke schapenschuur op Texel. Locatie via googlemaps. De gebreide panelen zijn slechts een spiegel. Zoals Oscar Wilde al zei ‘Beauty is in the eye of the beholder’. Wat zie jij?
Deze unieke opstelling in de boet van Ruud Bakker in Den Hoorn is nog t/m 19 augustus dagelijks te bezichtigen. Alle dagen open van zonsop,-tot zonsondergang. Enne…slechts 9 minuten fietsen vanaf de veerboot! Twijfel niet langer: doe een dagje Texel! Huur een fiets bij de veerhaven, of wandel vanaf de veerboot [via de Hors] naar ‘Omhels’. Combineer Kunst met een duik in zee bij strandpaviljoen Paal 9, of sup op een plank in zee, eet een pannenkoek en verlaat het eiland met ondergaande zon met een schat aan energie.
Souvenir
Bij de expo is ‘het kleine boek van troost’ te koop voor slechts € 4,95.

 

 

 

 

 

27 juli Omhels Sacrale Tijd 2.0.
Met ruwe natuurlijke materialen bouw ik mijn installaties. Dit keer heb ik gepoogd een Troostrijke, Tedere Tijd op te roepen met schapenwol & berkentakken. Geen slappe, zweverige jank toestand, maar een krachtig monument, een pleidooi voor Tederheid.

In Tederheid ligt m.i. een fraaie ruimtelijke tijd waarin men genegen is zichzelf te openen, te luisteren en te kijken naar de wereld om je heen. Tederheid creëert een tijdloze ruimte die men bereid is te delen, waar Tolerantie woont en Respect en Geduld hun gezicht laten zien en Vrouwe Moed zichzelve openbaart en ons aanspoort grenzeloos lief te hebben.

Voormalig Denker des Vaderlands Marli Huijer schreef in 2011 haar boek ‘ritme’ over o.a. profane en sacrale tijd. Verdwijnt ‘sacrale tijd’ uit onze samenleving, nu religie haar betekenis lijkt te verliezen? Gekscherend noem ik ‘omhels’ Sacrale Tijd 2.0. It’s Not about God, schrijf ik op mijn engelse site www.silentplaces.org edoch is er volgens mij sprake van ‘sacrale tijd’ in ‘omhels’:

Heilige Tijd, zonder God
Tedere Tijd, zonder lief
Kwetsbare Tijd, zonder vijand
Krachtige Tijd, zonder macht
Liefdevolle Tijd, zonder seks
Intieme Tijd, zonder mensen
Weldadige Tijd, zonder luxe
Onafhankelijke Tijd, zonder ego
Oplaad Tijd, zonder suiker
Rouw Tijd, zonder afweer
Troost Tijd, zonder sussen
Gedeelde Tijd, zonder jouw aanwezigheid
Kalme, haast serene Tijd, zonder saai
een Universele Tijd uiteindelijk, in het unieke huidige moment.

Nog t/m 19 augustus dagelijks geopend van zonsop,-tot zonsondergang. Locatie: Den Hoorn, Texel
Tevens te koop voor slechts € 4,95 bij de expositie  ‘Het kleine boek van troost’

25 juli The Beauty of Quiet.
Dank aan bezoekers die een portret maakten van elkaar in ‘Omhels’. Maya omschreef het fraai: “Casper weerspiegelt de sfeer in de boet.” Het is toch bijzonder om te lezen, te horen dat mensen regelmatig terugkeren naar de expositie. Wederom was het Maya die schreef: “Kun je verslaafd raken aan een stille plek?”  Haar uitspraak sterkt mijn motivatie om een dergelijke ‘stille plek’ permanent te plaatsten. De behoefte aan stille, liefdevolle, tedere plekken, een landingsplaats voor de ziel. Aldus, op zoek naar een stukje land! En materialen om een overkapping te maken van glas, hout en steen voor die kathedraal van schapenwol. Zie ook
www.silentplaces.org

16 juli
De eigenaar van de boet, Ruud Bakker gaf gisteravond zijn toestemming om de
‘Omhels’ nog langer te exposeren. “Waarom stoppen? Ik zie dat er nog zoveel mensen van genieten.” Dus…nog een maandje langer! Hierbij de nieuwe trailer van ‘Omhels’ met de muziek van Severin Candel.


28 juni
  In het leven geroepen: de website www.silentplaces.org

25 juni  Trots! Want wegens de overrompelende reacties [o.a. in het gastenboek] is ‘Omhels’ nog 3 weken langer te bezichtigen, te ervaren, namelijk t/m 15 juli! Neem die boot! Uiteindelijk is die korte overtocht meer dan de moeite waard om te stappen in een oude, trage, haast tijdloze innerlijke tijd’. Ga opgeladen en vol inspiratie weer naar huis terug!

18 juni 2018  ‘Vermeer’ in de boet
Soms schrijven bezoekers een reactie in het gastenboek n.a.v. hun bezoek aan de installatie ‘omhels’. Soms laten zij prachtige foto’s zien die ze op deze fotogenieke plek gemaakt hebben. En soms herken ik mijn blik in die van hen en zie dat ze zien wat ik zie, wanneer ik op een van de bankjes [soms tegenover iemand zit] in de installatie, terwijl ik luister naar de muziek en het constant veranderende licht waarneem, dat valt op de structuren van steen, oud hout, zand en wol.

STILLEVEN
In dit geval stapte een oma, Froukje Klomp, met haar 2 kleindochters de installatie binnen en werd geraakt door het werk en spoorde haar oudste kleindochter aan om het thema ‘geborgenheid, troost’ te vangen op foto: Sarah Schillemans [15 jaar] fotografeert haar zusje, [pardon ‘model’] Loulou Isobel. Zie het toefje oud-rood van haar schoenen [net als haar lippen] en het lichtblauw van haar jurk. Wol ontmoet hout, huid, steen en het blauwgrijs van haar jurk. Een schitterend stil leven, wellicht een schitterend onvergetelijk moment, zo ik kan aannemen, met 3 vrouwen [in de dop] in ‘omhels’.

KLETSEN, PRATEN, OVERLEGGEN EN BABBELEN
Tijdens mijn dagelijkse check [hangt alles nog goed, doet het geluid het nog, geen rommel achtergelaten door bezoekers?] zie ik af en toe dat sommige bezoekers al kletsend de installatie binnenlopen en eenmaal in de boet, stilvallen. Anderen blijven praten en stappen er redelijk snel weer uit, opmerkend dat ze ‘geen muziek gehoord hebben’.

OEROL
Deze situatie herinnert mij aan een moment toen ik in het publiek zat bij mijn voorstelling ‘a pool of tears’ op Oerol [1996] en waarnam dat mensen zeiden “Er gebeurt helemaal niets!”, terwijl bij anderen de tranen over de wangen liepen. Een wederkerende reactie op mijn werk: je ziet het of je ziet het niet, want zo klein, zo fijn, zo teer, maar vooral zo eenvoudig zijn de beelden die ik schets over de kracht van verstilling, van troost, van contemplatie.

 

“Beauty is in the eye of the beholder”
De een zit niets, of krijgt het benauwd, de ander neemt de schoonheid van het geheel waar en keert naar binnen. En keert nog es terug, en nog es en nog es en ervaart ‘omhels’ als een ‘natuurtempel’. “Beauty is in the eye of the beholder” schreef Oscar Wilde. And so it is. So it is.

Laten we blijven kijken. Blijven ontmoeten.
Mooi beeld Sarah! Dank voor het delen!

‘OMHELS’ is nog t/m 1 juli dagelijks te bezichtigen van zonsop,- tot zonsondergang in het kader van de kunstmanifestatie ‘KLIFHANGER’ tijdens de Lange Juni Cultuurmaand op Texel.

 

8 juni: ’Het kleine boek van Troost’

Uitgangspunt van Klifhanger 2018 [kunst op locatie] is:
erfgoed
Mijn interpretatie: als wij ons bestaan willen perfectioneren en daarmee zaken als ‘pech, ongeluk en lijden’ denken te kunnen elimineren, verdwijnt dan ook de Schoonheid van Troost voor de volgende generaties?

Is het een loodzwaar werk geworden? Integendeel, sommige bezoekers zeggen ‘vederlichte installatie‘ prachtige sereniteit’ of ‘feeëriek’, en ‘cadeau voor de zintuigen’. Door iemand werd opgevangen dat de vrouw van een wat ouder echtpaar, dat een tijdje in de installatie zat, tegen haar man zei: Als ik er niet meer ben, moet je hier gaan zitten.”

Deze opmerking ervaar ik als een groot compliment. Het lijden kunnen verbeelden dat Drama elimineert en zo tot Troost aanzet. Bij de installatie hoort een poëtisch ‘zak[d]boekje’, getiteld ’Het kleine boek van Troost’. Te koop voor € 4,95 bij de expo zelf.

Klik hier voor de exacte locatie van ‘omhels’. Open t/m 1 juli van zonsop,- tot zonsondergang.
Mocht het hek dichtzijn [en uw lijf staat het toe]: stap er overheen!

foto: cover ‘omhels’ formaat A6. 44 pagina’s.

1 juni
Een fraai commentaar van cineaste en schrijfster ThreesAnna over ‘omhels | embrace’

1 juni
foto boven, uit de vakantie krant van de Texelse Courant

30 mei
Ze staat, of liever gezegd, ze hangt: OMHELS | EMBRACE, een installatie van schapenwol en berkentakken, als onderdeel [no.18] van de kunstroute KLIFHANGERTEXEL De gehele maand juni te aanschouwen, of liever gezegd te beleven in een voormalige schapenschuur in Den Hoorn. Geopend van zonsop,- tot zonsondergang. Hieronder enkele reacties.



 

24 mei 2018
Allerlaatste handelingen voor de opbouw installatie ‘Omhels’. Zie ook www.klifhangertexel.nl

Opening zondag 27 mei a.s. Wees Welkom! tussen 12.00-16.00 uur ben ik aanwezig.

7 mei 2018
Opening foto-expositie ‘binnenste buiten-buitenste binnen’ in het voormalige koetshuis annex theeschenkerij in Borg Ewsum. Een zonovergoten dag! In alle opzichten. Enthousiaste bezoekers, zelf 3 Texelaars die de reis naar Groningen hadden gemaakt om aanwezig te zijn bij de opening, twee werken gelijk ver

kocht. Het werk hangt prachtig daar. Formaat past mooi in de ruimte en de structuren van Wol en Steen komen tot zijn recht op deze plek. 
It would be so miraculous wonderful if 
these pictures could be shown at Isle of Man itself! Well…let’s ask Manannan if he wants his Manx Goddess to be at his island….

 

Below: short film, shown at the opening of expo ‘inside out- outside in’:

 5 mei 2018
De feeks vlijt zich neder in de Athenaeum Boekhandel op het Spui in Amsterdam.
Gisteren bracht ik 6 feeksen naar Amsterdam. Nog een weekje duurt daar de ingrijpende verbouwing, dan krijgt de feeks haar plek tussen psychologie en design. Ik hoop dat haar smoel je aantrekt. Blader in haar. Neem haar mee. Stop haar in je handtas of binnenzak. Zo is ze immer paraat bij opkomend drama en kun je [glim]lachen om dat weerbarstige van je ego, of deel haar uit als een poëtisch tissue bij opwellende tranen.

Na het afleveren van de feeksen een espresso gedronken aan de overkant bij cafe Luxembourg. Met uitkijk op het prachtige gebouw van de boekhandel en de vrijdag-boekenmarkt.

Daarna door naar nog meer moois: De Bibliotheca Philosophica Hermetica. Och, wat een schoons daar. Wat een inspiratie. Alsof je in tijdloosheid stapt. En ervaart dat eeuwen lang al gezocht is naar de magie van het [innerlijk] leven door poëten, wetenschappers en filosofen. Yep. Daar voelt Hendrikje zich het allermeest thuis. In een stille omgeving, in een omgeving waar de aandacht gefocust is, de concentratie hoog is. Waar men denkt, onderzoekt, schrijft, waar men probeert de werking van de menselijke geest onder woorden te brengen. 

Genoeg geestelijke materie nu. Aardse zaken wachten:

Vanmiddag begin ik met het uitruimen van een schapenschuur op Texel opdat ‘Embrace’ [installatie van schapenwol en berkentakken en opnieuw een boekje natuurlijk] kan verschijnen: opening 27 mei.

Morgen naar Groningen voor de opening van de foto expositie ‘binnenste buiten-buitenste binnen’ in Middelstum. Mensen in het Hoge Noorden: WELKOM!!
Kortom…d’r is werk te doen. Wens je een mooie [bevrijdings]dag!


2 mei 2018
‘verzopen pelgrim in Het Hoge Noorden’

Awel..de pelgrimage is volbracht: dit wief is gisteren als een verzopen kat in de stad Groningen aan komen strompelen na 4eneenhalf uur wandelen in ‘barre’ omstandigheden’.

“Ge wou het zelf!”

Sja… en wat in dit hoofd zit krijg je er niet snel uit.

Ik had de wandeling gepland op woensdag, dan zou het weer wat zonniger zijn, maar als een malle werd de ruimte in Borg Ewsum ingericht. Nauwelijks bekomen van de lange reis, hop, gelijk aan de slag. Ik heb nog nooit zo snel een expo ingericht. Achteraf vind ik het te snel, had graag de volgende dag gekeken of het naar wens was, maar bij de opening, a.s. zondag werp ik nog wel een kritische blik.

Het hangt.

Dus kon ik een dag eerder naar huis. Ik wist dat het de volgende dag zou gaan regenen, maar het oogde op buienradar als miezer. Wel of niet dat pronkjewailpad ondernemen? Kom op, DOEN! Nou, dat heb ik geweten.

Dinsdagochtend om half 7 vertrok ik vanuit de B&B. Wat een schitterende omgeving! Goeie zin en flink doorstappend zat ik twee uur later bij een bakker in Bedum aan de espresso. Bijna op de helft! Na Bedum begon het te miezeren. Gedachtes als “Geeft niks”, “best lekker” “een avontuur” hielde de kop en het lijf monter en fris.

En toen begon het feest: harde wind en keiharde regen en dan is er in ene niets om op een alternatieve manier verder te reizen, want streekbussen staakten. En ik liep die gezellige binnenweggetjes waar niemand voorbij komt…

Nondjejuu dacht ik toen de regen door de jas heen sijpelde. NONDEJUU! toen ook mijn sokken sopten. “Je wou het zelf”. Ja,ja..ik wou dit zelf. En vond het flauw van mezelf als ik nu of op zou geven [“ben jij nou een krijger?!”] of sacherijnig ging worden. Ineens schoot de titel van de installatie voor Klifhanger [opening 27 mei a.s.] door het hoofd: ‘Omhels’.

Oeps. Leuk hoor, zo’n titel, het houd je bij de les: omhels deze omstandigheden Voortman. Omhels die koude straffe zijwind, omhels de regen. Niet ermee vechten. Stoppen is geen optie want wie komt je halen?

Dus doorgelopen [doorgesukkeld is een beter woord…je weet ineens weer dat je heupkommen hebt] naar de stad Groningen. Eenmaal in Groningen hoop je dan snel een cafe te vinden, maar nee hoor. Pas na een half uur vond ik een mogelijkheid, al excuserend voor de natheid die ik meebracht, nestelde ik me in de warmte van het cafe. Wat is kou in je lijf toch een naar iets. Ik dacht aan vluchtelingen, doorweekt, zonder eten. Ik zou later die dag thuis zijn. Maar als je geen thuis hebt om naar toe te lopen…

Al mijmerend over die kwestie naar het station gelopen. Ondertussen had ik het idee om de feeksen een mogelijke plek te bieden in een boekhandel aldaar, uit mijn hoofd gezet. Ze zien me aankomen: bibberend, verzopen, doornat, ijskoud en soppend. Sorry feeks, er zijn grenzen, een andere keer.

Trouwens, a.s. vrijdag mogen 6 feeksenj hun kop laten zien in Athenaeum Boekhandel op het Spui in Amsterdam!  Daarna laaf ik me in The Ritman Library op de Keizersgracht [Bibliotheca Philosophica Hermetica] aan de schoonheid van oude boeken.

Voor nu: Verder met ‘Omhels’ en a.s. zondag genieten van de opening van Binnenste Buiten-Buitenste Binnen. U is zeer welkom!

 

27 april 2018
In voorbereiding expo ‘binnenste buiten-buitenste binnen’

‘pelgrimage’ naar Groningen

Vorige zomer werd mijn installatie  ‘wolboeken’ bezocht door 2 Groningers, die suggereerden dat dit werk prachtig zou passen in ‘Borg Ewsum’. Dus wat doe je dan: je neemt per mail contact op met de mensen van Stichting Beetke Benieuwd. En dan volgt er maanden niets en ineens is daar dan een verlate reactie. Men is geïnteresseerd maar installaties kunnen daar niet geplaatst worden want de ruimte waar het werk geëxposeerd wordt is tevens een theehuis dat gerund wordt door mensen met een beperking.

Ah. Zit dat zo?

Doe ik het of doe ik het niet?

Groningen heeft mijn hart ooit al gestolen toen ik daar rondreed en het plaatsje ‘Doodstil’ tegenkwam. Inderdaad…dood…stil….prachtig daar. Met die typische bomenrij aan de lege horizon en waar ik ook keek: natte brokken klei.

Ik nam de uitdaging aan.

Uiteindelijk een winter kunnen nadenken over wat daar te exposeren totdat de foto’s van Isle of Man voorbij scheerden in mijn bovenkamer. Natuurlijk! Dat is het! En koos een thema: ‘contemplatie’. Vervolgens de maat bepaalt: 90 breed, 70 hoog en de keus om de foto’s te printen op stof.

a.s. maandag ga ik de 17 [bewerkte] foto’s brengen en aldaar ophangen. B&B zoeken, want ook proberen te genieten van het landschap. Es kijken….waar zit ik eigenlijk precies: Middelstum.

Mid-del-stum…

En toen begon een balletje te rollen…

Er blijken een aantal pelgrimsroutes langs deze plek te lopen. En mijn B&B is zeer nabij de 15e eeuwse Hippolytuskerk kerk. Ik zit ‘gebakken’! Val met mijn kont in een omgeving die ik liefheb; die van stilte en contemplatie. Letterlijk is het kwa versnaperingen behoorlijk stil, want behalve de snackbar is geen restaurant geopend op maandag en dinsdag. Oeps…nou ja…ik ga ervan uit dat Grunningers vriendelijk zijn. Er is vast wel iemand bij wie ik een hapje mee-eten mag .

Woensdagochtend, 2 mei, zou ik in de vroegte willen gaan lopen richting de stad Groningen. Dat is een bijna 4 uur durende route van het pronkjewailpad. Een pad door het lege landschap. Daar hou ik toch zo van?!

Ik ben heel benieuwd naar mijzelf, die ochtend. Doe ik het, of doe ik het niet.

Zondag 6 mei opent de expo. Om 15.00 uur. U is welkom!

23 maart 2018:
Feeks belandt naast Shakespeare in de theaterbookshop in Amsterdam

Een blije dag gisteren in Amsterdam:
Mijn feeks ligt inmiddels te koop in 2 boekhandels!

Bij boekhandel Xantippe op de Prinsengracht,
stond ik dan toch weer even met mijn mond vol tanden,
want onder welk genre valt mijn ‘feeks’?

Eh….o jee….daar gaan we weer, ik doe altijd iets van alles.

Het is geen roman, geen verhaal, maar dialoog.
Geen kunstboek, maar wel verluchtigd met 30 bewerkte foto’s.
Geen komedie, maar wel met humor.
Geen zelfhulpboek, maar wel met wijsheden.
Geen filosofie, maar wel met inzichten.

Toen ik de feeks in de Theaterboekhandel op het Leidseplein aanbod,
begon Anita Snoek gelijk te lachen bij het zien van de cover en
bij het lezen van de achterflap kwam er zelfs een lichte schater.

Op zulke momenten word ik heel blij. Jaha! Iemand vat de humor!

En dat is wat het is.
Mijn feeks creëert een speelse lichtheid in je bovenkamer!

Ik wil vorm geven aan het leven dat zich in je hersenpan afspeelt.
Ik wil de ellenlange gesprekken die daar rond banjeren,
over jezelf en de ander en de loop der dingen, een speels smoel geven.
Ik wil, keer op keer -in al mijn boekjes- het drama eraf schrapen en

de lichtheid laten dansen opdat een frisse wind kan waaien
door aannames, meningen en oordelen.

Ja, dat is ‘het nieuwe temmen van de feeks’:
een frisse wind door je bovenkamer en nu
dus ook te koop in Amsterdam!
Bij welk genre je dan precies moet zoeken weet ik niet,
zij blijft onaangepast, maar het zijn beide prachtige boekhandels,
gerund door bevlogen mensen,
dus de zoektocht om haar te ontdekken,
te midden van al die mooie boeken,
is denk ik zeer de moeite waard.

 

begin maart 2018
Januari begon en zo ook het verlangen om de Sociale Media links te laten liggen om me te kunnen focussen op dat ene boekje dat ik wilde [af]maken: ‘het nieuwe temmen van de feeks’ 

Ik noemde het mijn 40 dagen in de woestijn tijd en vond het heerlijk om te duiken in de ‘innerlijke tijd’ van contemplatie, van reflectie. Want dat is wat die dagen in afzondering voor mij zijn: ontleden van mijn ‘zelf’. Wie ben ik. Zonder navelstaarderij, dat is de uitdaging. Geen ego document en toch persoonlijk. 

Nu is ie af…64 pagina’s met daarin 30 verluchtigde ]zelf]portretten van de menselijke geest] formaat A6 en slechts € 7,95 [+2,50 verzendkosten binnen Nederland]. Te bestellen via e-mail

Wel…’t is tijd voor mijn andere -houten- pennen: Twee [wol]projecten wachten op hun voltooing: Een ‘eregalerij’ voor de expo in Groningen [2 mei t/m 1 juli] en ‘the Embrace’. Een monumentale installatie van schapenwol. Te zien tijdens Klifhanger 2018.