dagbrieven expositie ‘de Hoedster’ op Texel
augustus 2019

uit dagbrief no.23  Verkwikkend! Cool!

Opnieuw tropische dagen op het eiland en bijna windstil, dus voor deze ene keer kan de deur open blijven als je binnenkomt, waardoor de 9 objecten lichtjes in beweging komen. Geniet van dit koele briesje. Verkwikkend voor lichaam & geest, deze unieke ontmoeting met de Hoedster op een hete zomerse dag.

Temperatures are tropical [again] on the island. Almost too hot to be outside: Take shelter @the Guardian. It’s nice & cool in the barn. There’s hardly any wind, for once you can leave the door open and let the cool breeze in, so the 9 objects slightly begin to move. A unique moment! Sit down. Chill. Relax. Ease body & mind on a hot summers day.

uit dagbrief no.22  Als er 1 schaap over de dam is…

Het doorbladeren van het gastenboek tijdens de dagelijkse ‘inspectie’ van ‘de Hoedster’ [soms korenbloemen en roosjes verversen, zwaluw-vogelpoep opruimen, takje rozemarijn of thijm in de handen van ‘de Dankbare’ vervangen, het breisel van “Vrouwe vande Tuure ende Luure’ ‘fatsoeneren’ omdat de wind met haar gespeeld heeft en hier en daar wat stof wegblazen] is een waar feest.

‘t Is grappig om te zien hoe sommige mensen elkaar beïnvloeden in dat boekje. Neemt iemand bijvoorbeeld een hele pagina tot zijn beschikking, dan doet de volgende dat ook. Schrijft iemand klein, dan nemen de volgende bezoekers ook weinig plek in. Verschijnt het woord ‘prachtig’ dan wordt die klankkleur een paar keer herhaald.

En als dan één iemand begint met tekenen …

uit dagbrief no.21 Kinderkopjes, zie dagbrief

uit dagbrief no.20 Storm

De wind beukt, raast, dondert en giert om de boet. Windkracht 7 – 8 [met uitschieters naar 9 zelfs!] trekt over het eiland. Een lepelaar doet boven het oude land van Den Hoorn, tevergeefs pogingen om tegen de wind in vooruit te komen.

Eenmaal binnen bij ‘de Hoedster’ is het doodstil.

Roerloos staan/hangen de Negen Objecten in de oude boet. “Beetje spooky” is een reactie van Justin Sinner via Instagram. Uiteraard zijn ‘Negen Dames’ in het oog van de orkaan “ook een beetje eng” [aldus twee dochters van een bezoekster]. Zit maar één ding op: zelf ervaren welke krachten ‘de Hoedster’ bij jou losmaakt. Buldert ze in je oor, klappert zij met de deuren van je hart, of doet ze je verstillen?

Wat zij ook doet, ze doet het van harte. Welkom!

uit dagbrief no.19 Op je tellen passen

De enige keer dat ik bijhield hoeveel gewicht er in de schaal lag tijdens mijn wolprojecten was tijdens het grote doek voor ‘Omhels’ [2018]. Als een boekhouder woog en noteerde ik elk bolletje wol. Ter indicatie: uiteindelijk zijn er meer dan 200 bollen schapenwol verwerkt in het witte paneel van de piëta. Haar omvang werd 5 x 5 meter en haar gewicht, ongeveer 20 kilo.

Van nu af aan heb ik dus een leidraad. Wil ik nogmaals een dergelijk formaat breien dan weet ik wat ik nodig heb. Tellen doe ik niet meer. Dat werkt ontmoedigend. Na een uur spinnen, een nacht weken, schoonspoelen en uren drogen ligt er, schoon gewassen, ongeveer 125 gram wol in mijn handen. Voor het nieuwe project heb ik een veelvoud nodig. Niet bij nadenken. Gewoon elke klos, elke streng met even veel aandacht transformeren tot een lange rode draad.

De wol van Ruud is inmiddels gesponnen: schoon aan de haak 5,7 kilo.Er ligt dus nog iets in het verschiet en slechts onderbroken door mijn meermin momenten met mijn grote vriendin, de zee, spin ik deze zomer mijn dagen vol. En telkens als ‘Ma Mer[e]’ een grote golf over mij heen gooit hoor ik haar zeggen: Stop met denken Hendrikje, vertrouw de stroom van de intuïtie op de deining van mijn inspiratie.


uit dagbrief no.18
Stillevens

Ik hou van stillevens. Van hun compositie, kleur,-en vorm samenstelling, lichtval en maat. [De Italiaan Giorgio Morandi [1890 – 1964] was een fantastisch schilder van ‘natura morta’.] Ik hou van het energieke ‘samenspel’ tussen objecten en de Ruimte, dus staan de Negen Deugden in ‘de Hoedster’ zodanig theatraal opgesteld dat ze én een dialoog aangaan met elkaar [versterkt door de zes speakers] én dat ze op zichzelf zijn.
Samen één.
Eén saâm.

uit dagbrief no.17 Gastenboek ‘de Hoedster’

Oud-museum directeur Rudi Fuchs zei in een interview in het juni nummer van HP/de Tijd dat museumzalen tegenwoordig strontsaai zijn. Ik heb hem via een ansichtkaart van ‘de Hoedster’ een uitnodiging gestuurd om haar mini museum in te wandelen.

Mijn Dames hebben hem nog niet gesignaleerd …

Verder zei hij: “Beeldende kunst heeft het voordeel dat het nergens begint en nergens eindigt – je ziet alles tegelijkertijd. […] Wetenschappelijke constructies gaan van a naar b en dan volgt een conclusie. Kunst gaat niet van a naar b, waardoor je ook geen conclusie kunt trekken. Kunst blijft naar alle kanten opgaan.”

De interpretatie-beleving van ‘de Hoedster’ gaat inderdaad alle kanten op, gezien de diversiteit in de fraaie, soms ontroerende schrijfsels van de bezoekers in het gastenboek. Dank voor de reacties! Het motiveert en inspireert mij om te lezen welke indruk ‘de Hoedster’ bij u kan achterlaten.

Gastenboek Nummer Twee ligt binnenkort in de Boet.

uit nieuwsbrief no.16 Over Vroege Vogels en Nachtvlinders

Bezoek ‘de Hoedster’ op verschillende momenten van de dag: maak een ‘reverence’ bij het krieken van de dageraad of juist tijdens het vallen van de avond.

Zelfs wanneer de zon onder is gegaan staat zij fier ‘paraat’. Het heeft wel iets griezeligs, als je Negen Dames bezoekt wanneer het donker is geworden.

Schijn met je telefoon bij en ontdek de andere kant van het gelijk: in het duister toont de Zachtmoedige haar andere gezicht …

uit nieuwsbrief no.15 Hoog Bezoek

Oh wat een nacht! Echt bloedheet was het. In mijn Bovenkamer had de temperatuur het kookpunt bereikt. Pfff. De hitte lag als een dikke deken bovenop me. Ik denk dat ik uiteindelijk toch in slaap ben gedommeld, want midden in de nacht schrok ik wakker van haar geluid. Ze kondigde zichzelf aan door met de toppen van de bomen te spelen en aan het ritselende geluid van de bladeren kon ik horen dat ze dichter,- en dichterbij kwam. Ik deed mijn raam nog verder open en lag klaar om haar intensiteit over mijn hele lijf te ontvangen.

Eindelijk, ein-de-lijk kwam ze! Goddelijk koel stapte ze mijn bed in en veroverde elke verhitte plek op mijn lijf. Oh, wat een weldaad, wat een verademing.

Zo snel als ze kwam, zo snel was ze ineens weer weg en opnieuw viel die verpletterende hitte als een blok op me. Waar was ze nou? Ik had haar nodig. Ik smeekte: “Kom alsjeblieft terug!”

In de verte lichtte het en klonk het geluid van rommelende donder; de belofte dat ze terug zou komen hing gelukkig in de lucht.

Ik wachtte, smachtend, in het open raam. Zuchtte.

Ineens die typische bries van haar. Zij kwam met zo’n intense vaart dat ik er van rilde. Lachend vroeg ze of ik meer wilde en ik zei hijgerig “Jáá, natuurlijk!” En zij plaagde: “Geef je dan over.” En ik kon alleen maar roepen: “Mijn geest leg ik in jouw handen, neem dit lichaam. Neem het, nú!”

uit nieuwsbrief no.14 HEET!

Zo zeg, snikhete dagen zijn het! Loom “wor je dur van”, heel loom. Maar het zijn tevens
perfecte dagen om te spinnen, want door de warmte is de lanoline in de wol ‘vloeibaar’ waardoor de wol door je vingers glijdt tijdens het spinnen. Supervet! En ze ruikt ‘verrukkeluk’. Ik dompel mij in haar onder. Gelukkig is mijn wolvoorraad bijgevuld: Ruud heeft me onlangs prachtige vachten cadeau gedaan van zijn eigen schapen die hij zelf geschoren heeft [“zie het maar als sponsoring”, sprak hij gul]. Het is voornamelijk wol afkomstig van ‘Entelingen’. [de eerste wolvacht van de schapen die vorig jaar lam waren] Deze wol is vaak zijdezacht en heeft lange vezels, die me verleiden tot de hele dag spinnen. Moet ook wel, want er iets nieuws op komst. Natuurlijk is er iets nieuw op komst. Heb geduld, daarover [veel] later meer. Voor nu: zoek de schaduw, bezoek de boet en geniet van expositie ‘de Hoedster’.

uit nieuwsbrief no.12 Over Negen Dames in hun volle ornaat

uit het gastenboek van ‘de Hoedster’:

“Bijna onbeschrijflijk; deze installatie. Verstilling én leven! Prachtig, dank.” Ellis uit Den Haag

REGELMAAT
Je ontkomt er niet aan als je op een eiland woont: het dagelijks keren van het tij is een belangrijk moment. Als je erbij bent, is het soms waarneembaar: ineens, bij vloed, lijkt het water een andere kant op te gaan: i.p.v. van je af, rollen de golven naar je toe. Jarenlang dacht ik dat eb en vloed een keurig nette regelmatigheid had. Inmiddels weet ik beter: door de aantrekkingskracht van de hoofdrolspelers Maan en Aarde stijgt het water soms in enkele minuten al tot grote hoogte om daarna uiterst traag weer terug te trekken.

LEEGTE
Bijzonder om van dichtbij mee te maken hoe deze krachten elkaar wederzijds beïnvloeden, hoe zij zich dagelijks, soms zo grillig, tot elkaar verhouden.  Hoe verhoud ik mij eigenlijk tot mijn ‘dode’ tij? Kan ik die leegte ‘aanvaarden’, of heb ik liever altijd een toestand van [over]vloed?

EXPOSITIE
Het spannende aan wisselend tij: de ene dag wordt door een onbekende bezoekster tien getijdenboekjes tegelijk gekocht, een andere dag blijft het gastenboek leeg. Schrijfsels in het gastenboek zijn voor mij het enige ‘bewijs’ van menselijke aanwezigheid die dag.
Ruud is meer gewaar van de drukte, omdat hij dagelijks rondom de boet zijn dieren verzorgd. Hij liet me een aantal dagen geleden weten, dat “wel een stuk of tien” mensen tegelijk de expositie bezochten. [alweer tien, what’s in a number?!] Oeps. Ai. Overvloed!

DIALOOG
Eb is, denk ik, fijner in dit geval: jij, alleen met ‘de Hoedster’. Die dialoog is interessant. Jij in de Verstilling; een ontmoeting met ‘Negen Dames’ in hun volle ornaat.

uit nieuwsbrief no.11 over ‘de Media’
n.a.v. een artikel over ‘de Hoedster in het NoordHollands Dagblad-Helderse Courant van donderdag 11 juli 2019

Het doet geweldig ‘deugd’ wanneer de media aandacht schenkt aan ‘de Hoedster’ Eerlijk is eerlijk, dat geeft een goed gevoel. Riekt dat naar IJdelheid? Doet deze ‘aandacht’ er toe? Maakt dat het werk beter? Soms helemaal niet omdat ik me dan niet direct kan vinden in de toon van het artikel, of de woordkeus van de schrijver. In dit geval vind ik dat journalist Evert Marsmans een mooie melodie heeft geschreven. We hadden een telefonisch onderhoud en dan is het toch afwachten hoe hij, als luisteraar, mijn woorden kleurt. Ik kan mijn eigen ratelen aardig terugvinden en vind ‘de kop’ geinig. Door de titel lijken ineens mijn danswerken en beeldende werken samen te vallen. Ik weet natuurlijk zelf ‘allang’ dat alles bij elkaar hoort, maar het is wel bijzonder als ‘de ander’ dat ook gaat zien.

Mare Hilstra, een oud-leerling van mijn Danslaboratorium merkte het ook op: “Het lijkt alsof dat wat je ons in de lessen wilde laten ontdekken, hier voelbaar is.” Zoiets zei ze, geloof ik. Er zijn zeker overeenkomsten: het zoeken naar een spannende verhouding tussen innerlijke en uiterlijke Tijd & Ruimte, de concentratie- intensiteit die daarmee gemoeid gaat, de grote aandacht voor detail-verfijning. Pogen een Openheid teweeg te brengen in lijf, in leden [én in je Bovenkamer] die de Tijd & Ruimte om je heen absorbeert. Zoiets, deze inhoud, deze verstilling ‘mag ik graag’.

Gewetensvraag: Welke Deugden geven mij advies als ik probeer mijn werk in de publiciteit te brengen? Ik kan verklappen dat dit een behoorlijk beroep doet op de gezusters Volharding, Standvastigheid en Moed. Onverbloemd laat Standvastigheid mij weten dat ik niet moet zeuren, want “hoort erbij meid, gewoon een kwestie van ‘n lange adem”. Moed beaamt: “niet opgeven, blijf ‘ze’ prikkelen”. Volharding is het dit keer met hen eens: “Je moet na afwijzingen nooit direct bij de pakken neerzitten, vooral doorgaan”. Jaja. Maar als ik deze dames niet in de teugels houd, laten zij de andere kant van hun gezicht zien en slaat de toon van de Standvastige om in vinnigheid en verandert de houding van de Moedige in moedeloosheid en als de Volhardende pas weer wil ontspannen als ‘het doel’ is behaald, kunnen ze me behoorlijk uit elkaar trekken. Aiai. Wat een dames. Hoogste tijd om ‘Vrouwe vandeSchild ende Sellufvertrouwe’ ten tonele te laten verschijnen want,

“Zij is het atelier waar druk wordt geschetst, geschreven en gesponnen, een werkplaats waar het menselijk schild van vertrouwen kan worden opgepoetst.”
uit ‘de Hoedster’

uit nieuwsbrief no.7 over Wederkeren
Zo mooi om te zien dat een aantal mensen mijn werk in de boet vaker hebben gezien en altijd weer even langskomen om te kijken wat er dit jaar is gebeurd in de boet: [dank je wel voor jullie reacties in het gastenboek!]

“You did it again! Steeds slaag je er weer in mij te verrassen.”

“Ik kom nog minstens 2 keer terug.”

“Hier blijf ik terugkomen.”

“Het is weer zo prachtig.”

“Na vorig jaar van je werk te hebben genoten, is het ook dit deze keer weer een verrassing.”

‘Alweer zo vreselijk mooi.”

“Voor ons nu al het 3e jaar een bezoekje aan deze schapenboet. Ook nu weer genieten tot in onze tenen.”

uit nieuwsbrief no.6 over Structuren
Voor mij is de installatie een spel van structuren: hoe de kleur van beton zich verhoudt met de kleur van de Blauwe Texelaar, dat als een maliënkolder het fijne mosterdgele zachte binnenste beschermt. Of hoe het massieve de transparantie begroet.

Er zijn daar, binnen in die boet, zo veel structuren te zien: hout, riet, gras, steen, wol, berkentakken, veertjes, mos … ‘t is één groot spel met het licht, dat elke minuut van de dag de Negen Dames, anders belicht. Om nog maar te zwijgen van de vele structuren buiten die boet: duinroosjes, zand, grassoorten, merels, kieviten en kiekendieven in een eindeloze lucht.

Och, konden we onze eigen ‘Bovenkamer’ es zo bekijken: als een feest van structuren. een volle zaal
met deugden, die staan te popelen om in beweging te komen. Kietel ze. Daag ze uit. Vraag ze ten dans, of vraag ze het hemd van het lijf: wie ben jij? Wat doe jij? Zet ze in werking! Of neem juist afstand en kijk je ogen uit in ‘de Hoedster’, daar in die boet op het oude land van Den Hoorn, een dorpje op de zuidpunt van het waddeneiland Texel.

uit nieuwsbrief no.4  Spiritueel?
Laatst kwam ik op het strand een groepje hardlopers tegen waarvan één van hen, wijzend naar mij, tegen de anderen  riep, “Zij is heel spiritueel”. Mijn wenkbrauwen trokken gelijk op: “Ik? Spiritueel? Omdat ik bezig ben met zaken als ‘stilte’, ‘focus’ en ‘concentratie’? Die verwarring is er vaker.

Het uitgangspunt voor mijn werk is het creëren van een [theatrale] sfeer waarin de waarde van stilte verbeeld wordt. Is dat spiritueel? Is een prachtige zonsondergang spiritueel? Niet per se en toch kan het je van de sokken blazen, dat alles overkoepelende zinderende licht, dat ‘s avonds door een klein raampje in de boet naar binnen schijnt en de Hoedster prachtig belicht.

Ik keek de hardlopers vrolijk na en dacht: “De volgende keer zal ik mijn blauwe jurk weer es aandoen.” Voor nu spreidde ik mijn armen en riep enthousiast terug: “Hallelujaa!”

uit nieuwsbrief no.3 “Als een muziekdoosje voor volwassenen”
“Kan de muziek niet wat harder, ik hoor het niet”, wordt soms gevraagd. Nee, de muziek hoeft niet per se harder. Ik weet zeker, dat wanneer bezoekers stoppen met praten, de wonderlijke tonen makkelijk te horen zijn, die de componist, Severin Candel, laat klinken uit 6 [!] speakertjes.  “Als een muziekdoosje voor volwassenen” schreef iemand in het gastenboek, zo fijn klinkt het. Maar ja,  als je blijft doorpraten is het inderdaad nauwelijks te horen.  Blijft een vraagstuk in al mijn werken: zal ik al dan niet een bordje ophangen met ‘stilte is gewenst’? 

Hoe komt het toch dat mensen willen blijven praten als de sfeer zo verstild kan zijn? … wordt vervolgd 

En, wist u dat, een zonnepaneel de muziek dag en nacht laat horen?!

uit nieuwsbrief 2: reactie van collega kunstenaar Willem Broens:

De Hoedster: een poëtische lofzang op onze deugden

Maak een reis naar installatie ‘de Hoedster’ en maak tegelijk een reis in je hoofd; het wordt, als je het getijdenboekje erbij pakt, een prachtig poëtisch zinnenspel. Je ontmoet, in het theater van Ericka Voortman, jonkvrouwen, gravinnen, freules en nog veel meer adellijkheden {Let op freule Vonkirren ende Kwaecken Totdetierelanteyne}.

De deugden (o.a. liefde, moed, openheid, wijsheid, bevlogenheid) zijn veranderd in personages van HOOG AANZIEN. In prachtige verbeeldingen van wol en berkentakken gaat hier een adellijke familie een gesprek met u aan; als u dat toelaat.

U zult deelgenoot worden van bijzondere transformaties. U ziet (ik citeer uit ‘de Hoedster’) “oeroud gedachtegoed”; u ziet “de glazenwasser van de beslagen blik”; een “verkeersagent bij opstoppingen en blokkades”; een “oppasser van apenstreken en krokodillentranen”; een “fantastische gastvrouw van ongenode gevoelens”; een “stoffeerder van scherpe kantjes”, een “oprichtster van de firma ‘Hoed u voor klakkeloze aannames’; een “trouwe gids langs peiken en dalen”; een “opslagruimte voor eeuwig dansend optimisme”; een “fort vol overgave”, een “chroniquer van unieke ervaringen”; een “duikster naar peilloze diepten”; een “biechtstoel van grote schaamte” en een “amazone van de heethoofdigheid’.

Heel zacht op de achtergrond, maar goed te horen, prachtig geluid gecomponeerd door Severin Candel.

Ga(at) het zien.

Ga(at) het ervaren. Dat vooral!!

Deze briljante lofzang op de metamorfose en verwondering.

uit nieuwsbrief no.1

Hendrikje is het alter ego van kunstenares Ericka Voortman [Enschede-1964].
In 1989 studeerde zij af aan de Theaterschool en creëert sindsdien unieke monumentale installaties op diverse [buiten] locaties,  met  zowel dansers [Oerol, Lantaren/Venster-Rotterdam] als schapenwol in de hoofdrol [Gebreide Kapel in tuin van museum Kranenburgh].

Voortman zoekt naar een [beeld]taal die ‘de deugden’ uitbeeldt. “Voor vergeten groenten maken we ons sterk, maar de kracht van waarden als geduld, reflectie, aandacht en compassie lijken in de vergetelheid te raken”, is Voortman’s grootste zorg en zo tevens motivatie achter het vervaardigen van haar installaties.

Je kunt de installaties zien als het decor van een prive-voorstelling, die begint als je binnenkomt. Belangrijkste rollen zijn weggelegd voor wol, wind, licht en geluid. [met soms een merel, zwaluw of hommel in een grandioze bijrol]

De muziek is wederom in handen van kunstenaar en componist, Severin Candel.

4 juni 2019: eerste reacties: “Er is iets gaande”

29 mei 2019:

Opgelucht: de Duitse vertaling van het nieuwe getijdenboekje ‘de Hoedster’ is op tijd binnen voor de opening! De installatie verrijst. De muziek is geïnstalleerd, nog een paar details aanbrengen en dan is ze er klaar voor! Je kunt het boekje bestellen via getijdenboeken.nl

20 mei 2019
Nog twee weken te gaan voor de opening van ‘de Hoedster’.  
Er wordt al wekenlang gezaagd, getimmerd, geboord, geknipt, getwijfeld, volhard, eindeloos gesjouwd, ‘darlings gekilld’ en pareltjes geboren. Een ritme van heel veel op en neer op een lange ladder.

Het werk waaraan maandenlang is gesponnen, gehaakt, gebreid wordt ter plekke, in de boet, in elkaar gezet.

Soms, door de chaos van de opbouw heen, zie ik een glimp verschijnen van de sfeer die straks verrijzen kan …

2 zwaluwen vergezellen mij al kwetterend, in het maken van beslissingen:  “Moet ze hier, zal ze daar?”

De Lange Juni Cultuurmaand opent a.s. vrijdag het festival met tal van culturele activiteiten.
‘de Hoedster’ een weekje later: wees welkom op zondag 2 juni om 16.00 uur. Lokatie, klik hier

Binnen een kwartier ben je vanaf de veerhaven bij de boet, een prachtige fietstocht, eet wat na de opening in het dorp Den Hoorn of aan zee, zie de zon zakken en neem de laatste boot van 21.00 uur terug naar de overkant. Gegarandeerd een onvergetelijke middag! Tot dan!

 

 

 

 

 

8 april 2019

23 januari
Vanaf 27 januari 2019 te koop voor slechts € 9,95 [excl.verzendkosten]
OP DE RAND‘ een nieuw moedboek, a must have voor ieder die
[ooit] bezoek
hebben
[gehad] van dat illustere trio #stress #depressie of #burn-out.
100 pagina’s verluchtigd met fotobeelden. 210 gram. formaat: 210x99mm

 


18 januari 2019

Vandaag, in overleg met de eigenaar van de schapenschuur, besloten dat ‘omhels’ begin mei wordt afgebroken om plaats te maken voor een nieuwe installatie getiteld ‘de Hoedster’. Deze expositie zal begin juni geopend worden en t/m september 2019 alle dagen te bezichtigen. Wordt vervolgd…

 

 

 

 

3 december 2018 –sereen-
Het valt me op, dat de foto’s die bezoekers van elkaar maken in de expo ‘omhels’ net zo sereen zijn als het werk zelf. Mensen zitten met een ontspannen gelaat, verstild in hun introverte tijd. En wat zijn mensen dan mooi.

Middels mijn installaties probeer ik de bezoeker te verleiden om de schoonheid van de introverte tijd te [her]ontdekken. It’s a crazy world en het tempo waarin we leven is moordend en vooral gericht op ‘kijk mij het es lekker doen’. Hier, in ‘Omhels’ is de tijd organisch en schier oneindig. De geest komt tot rust. De ziel maakt een huppeltje en de zintuigen kunnen genieten van geur, materiaal, structuur, wind, licht en muziek (“die uit de hemel lijkt te komen”, aldus een bezoekster)

“Ga erheen als je op Texel bent! Te mooi om niet ervaren te hebben” aldus Maya op Instagram.
U is elke dag welkom. Loop het fietspad op en stap de boet binnen die gelegen is op het oude land van Den Hoorn. Het behoeft geen uitleg denk ik dat het licht zowel in als buiten de boet vooral tijdens zons,-op en zonsondergang betoverend mooi is. Exacte locatie hier.

24 november 2018 Soms krijg ik foto’s op gestuurd van bezoekers van de expo, soms ontdek ik ze op Instagram. Dank voor het delen! 

23 november 2018 Als je op dat pad fietst of loopt tussen de Mokweg en de Stolpweg en geniet van dat prachtige oude landschap van Den Hoorn en dan ineens aangetrokken wordt door het bordje ‘expositie’ en dan die boet binnenloopt….dan krijg je een dergelijk commentaar in het gastenboek:

4 november 2018 “I’m over the moon!”
Morgen zou de laatste dag zijn van expositie ‘omhels’. Na 5x verlengen kun je toch niet opnieuw verlengen? Toch? Of wel? Na overleg met eigenaar Ruud Bakker is zojuist besloten dat de expo ‘omhels’ voorlopig geen einddatum meer krijgt en open blijft voor bezichtiging! Dank aan allen die tot nu toe hebben gepleit voor een permanente bezichtiging! Dank aan Ruud voor zijn grote gastvrijheid dat hij zijn boet nog steeds beschikbaar stelt voor een installatie die begon als onderdeel van de kunstmanifestatie Klifhanger, in mei 2018.

Al meer dan 5 maanden hangen grote grof gebreide panelen aan berkentakken. Door de opstelling van de schapenwollen panelen, het licht, geluid, de architectuur en ligging van de authentieke schapenschuur [boet] op het oude land van Texel is een dusdanig serene sfeer gecreëerd dat de boet in de volksmond ondertussen ‘t Boetje van Troost’ genoemd wordt.

Zoals in het gastenboek te lezen valt ervaren bezoekers werkelijk Troost wat het beëindigen van de expo haast schier onmogelijk maakt. Dus: de piëta van schapenwol blijft zichtbaar in die oude boet. Wat een bijzondere situatie! Voel me trots. Niet alleen omdat de expo een succes is, da’s een ego dingetje, maar dat het onderwerp ‘de kracht van Troost’ de bezoekers zo aanspreekt, juist of moet ik misschien zeggen, mede door het feit dat we in een samenleving zijn beland die oproept om 24/7 in de illusie van happythepeppy te verkeren, is deze Troostrijke Stilte een oase in een luide wereld.

to be continued…

27 oktober 2018
Overweldigend. Voor de 5e keer wordt de expositie ‘Omhels’ verlengd! Keer op keer blijven
bezoekers vragen of ‘omhels’ nog langer te bezichtigen is. Vanwege de Belgische herfstvakantie nog een week langer nu dus geopend! ‘Omhels’, een plek om te schuilen, een plek om stil te worden. een plek om te rouwen, om troost te ervaren. Wees welkom. Alle dagen geopend van zonsop,-tot zonsondergang.

11 oktober 2018
piëta: iets uit de oude tijd of tijdloos?
‘Omhels’, een piëta van schapenwol, berkentakken en geluid was voor het eerst te zien in mei -tijdens de kunstmanifestatie Klifhanger op Texel- en is inmiddels, dankzij de enorme gastvrijheid van de eigenaar van de boet, Ruud Bakker, al meer dan 4 maanden dagelijks te bezichtigen. 

“Eigenlijk heb ik geen woorden voor hoe ik het vond, mooi en indrukwekkend zijn eigenlijk niet genoeg. Vanaf de boot ben ik er direct naar toe gefietst en daarna heb ik een fietstocht in de omgeving gemaakt. Op de terugweg naar de boot ben ik omgefietst om er nog eens te kunnen zijn. Wat zou het mooi zijn als dit altijd zou blijven bestaan. Ja, inderdaad heb ik een boekje meegenomen, dat is ook al zo mooi.”  [reactie via de mail van bezoekster uit Amstelveen]

Een andere opmerking die ik vaak hoor over de installatie is dat het lijkt alsof het werk al eeuwenlang hangt in die oude schuur. Niet omdat het er oud en versleten uitziet, maar omdat het een sfeer ademt die niet van deze tijd lijkt te zijn. Is dat zo? Is een piëta niet meer van deze tijd? Zijn piëta beelden ‘uit de tijd’? De meest bekende piëta, de marmeren pietà van Michelangelo stamt uit de 15e eeuw

Met mijn piëta, anno 2018, poog ik een sfeer op te roepen die een appèl doet op dat deel van ons innerlijk leven dat rijk is aan een zachte, liefdevolle kwaliteit die [helaas] vaak pas dan tot uiting lijkt te komen wanneer groot verdriet om ons heen is. Dan ineens worden we zacht en omarmen we spontaan diegene die lijdt. Of we -hem-haar nou kennen of niet, we geven ‘alles’ wat we op dat moment ‘hebben’: we geven onze volledige aandacht, ik noem haar: Liefde.

‘Omhels’ ademt, zoals  het een piëta betaamt, een sfeer van rouw, troost en liefde.

De staat van rouw, opgeroepen door haar gedaantes van dood, ziekte, afscheid, lijkt geëlimineerd uit het dagelijkse leven. Niemand is openlijk ‘in rouw’. In mijn omgeving dragen rouwende geen banden of strikjes of sluiers meer om. Knippen ze niet meer hun haar. Rouw is onzichtbaar geworden. Verdwenen uit het straatbeeld. ‘Omhels’ is daarom ook een pleidooi om de aanwezigheid van ‘lijden’ en de kracht van troost in de samenleving zichtbaar te maken. Ik zou graag meer piëta’s van schapenwol creëren, los van haar religieuze aard, waar een mens te midden van het dagelijkse leven [gezamenlijk] rouwen kan. ‘Omhels’ op Texel biedt plaats voor ontmoetingen. Er zijn 6 kleine bankjes. 

De meeste bezoekers ervaren ‘Omhels’ als een diepe, troostrijke rust, blijven er een tijdje, schrijven soms wat of komen een paar keer terug. Een aantal krijgen het benauwd en willen gelijk weer weg, want ‘unheimisch’.

Precies, rouw kan ‘unheimisch’ en absoluut niet gewenst zijn.
Maar ze hoort bij het leven.
Kunnen we, durven we haar te omhelzen als ze recht voor ons verschijnt?

‘Omhels’ is nog t/m 28 oktober dagelijks te bezichtigen. Vrije entree.
Even uitverkocht geweest maar inmiddels is de 2e editie van ‘omhels, het kleine boek van troost’ voor slechts €4,95 weer te koop bij de expo of online te bestellen [verzendkosten in Nederland: + € 2,49]
foto: Severin Candel in ‘Omhels’
wonderlijk ‘toeval’ dat wanneer mensen elkaar fotograferen in de installatie de bezoeker zelf, door serene verstilling en lichtval, op de madonna van de piëta lijken….

7 september 2018
expo verlengd t/m 28 oktober 2018, 
2e druk ingezet van ‘het kleine boek van troost’.

Omdat ik een paar dagen geleden een aanvraag kreeg om 14 ‘omhels’ boekjes tegelijk te verkopen stond ik voor een dilemma: Dit waren de laatste exemplaren en zou een 2e druk nog de moeite waard zijn, nu ik niet zeker wist hoe lang het werk nog kon hangen in de boet. Ik durfde de eigenaar nauwelijks te vragen om een einddatum, immers al meer dan 2 dikke maanden langer dan gepland hangt ‘omhels’ in zijn schapenschuur. De Engelsen zouden zeggen “don’t overstay your welcome”.

Toch de stap gedaan en warempel: De installatie mag blijven op zijn erf in Den Hoorn t/m de herfstvakantie. Direct een 2e druk ingezet van ‘het kleine boek van troost’ dat bij de expositie te koop is. “Mijn zus geeft mindfulness en therapie en geeft ‘het kleine boek van troost’ mee aan clienten die met verdriet zitten, mooi hé”, schreef de opdrachtgeefster van de 14 exemplaren. Inderdaad een fijn idee dat ‘omhels’ de wereld in gaat! “Omhels” is echt heel geschikt voor breder publiek”, kreeg ik ook te horen. Fingers crossed dat deze installatie haar troostende werking nog lang mag doen bij de bezoekers. Hoewel, niet iedereen ervaart troost, sommigen voelen ‘eenzaamheid’ bij ‘omhels’. Eenzaamheid, Verdriet, Troost. Een bijzonder drietal. To be continued…

3 september 2018 3 maanden na de opening is de installatie ‘omhels’ nog immer te bezoeken. Mijn dank gaat uit naar de eigenaar van de boet, Ruud Bakker, die door het zien van zoveel bezoekers op zijn erf, de schapenschuur nog steeds beschikbaar stelt. Fantastisch! Een einddatum geeft hij nu niet meer “we zien wel”. Ik hou je op de hoogte via deze site, wil je zeker weten of ‘omhels’ nog te zien is, check dan even via mail, sms, of whatsapp. Inmiddels hangt er een zaklantaren voor de donkere dagen. De schaduwen van de gebreide panelen werpen grafische patronen op de muren, een totaal nieuwe ervaring. Een aanvulling op de serene sfeer in die prachtige authentieke schapenboet op Texel.

 

10 augustus
GARAGE english zie ook: www.silentplaces.org
Met ‘omhels’, een pietà van schapenwol, wil ik de bezoeker de mogelijkheid bieden om [in de hectiek van een hete zomer] in trage tijd te stappen. Een tijd die stilte ademt. Rust vibreert. Een ruimte die uitnodigt tot zitten. Een plek die je vraagt je te ontdoen van die dikke jas met zakken vol meningen en oordelen. 

Neem plaats en reis voorbij gebakken lucht, wandel langs feiten en weetjes en belandt in het hart. Hoe is het daar? Klopt (com)passie nog? Ademt liefde nog grenzeloos daar? Is verwondering nog aanwezig en respect present?

‘Omhels’: een stille plek die misschien aanzet tot overdenking. Overpeinzing. Contemplatie. Niet uit egoïstische motieven m
aar ter inspiratie van onze gave tot compassie. ‘Ken uzelve’. Ken uw hart: Voel wat haar conditie is: Overstroomt met verdriet? Gekrompen door teleurstellingen? Versteend door woede? Verzwakt door onzekerheid? Gekweld door aarzeling? Verzuurd door jaloezie, opgeblazen door wegcijferen, verteerd door frustratie. Verplette
rd door falen. Gebroken door afwijzingen. Verduisterd door klagen. Volgepomt met illusies. Zinderend van verlangen. Hunkerend naar bevestiging. Scheldend, vloekend en tierend over de loop der dingen? Overschaduwd door het brein? Of zo heet als een oven waarin de zoetste broodjes gebakken kunnen worden.
Garage
Als alle staten van het hart nou eens oké zouden zijn en zonder schaamte bekeken en gevoeld zouden kunnen worden. Als het hart, net als bij een autokeuring zonder afschuw gecheckt zou kunnen worden. Zo’n garage, zo’n plaats wilde ik bouwen. Het werd een “koesterende kathedraal”, aldus Anja Roubos in NoordHollands Dagblad. Een kleine kathedraal dan. Maar ‘Omhels’ is geen plek om te ‘aanbidden’, eerder een ruimte om het eigen hart te omhelzen. Waarom? Wat weet je van de ander, wat durf je te beweren over een ander, als je de staat van je eigen hart niet [her]kent? 
‘Omhels’ een installatie van schapenwol, berkentakken en geluid in een authentieke schapenschuur op Texel. Locatie via googlemaps. De gebreide panelen zijn slechts een spiegel. Zoals Oscar Wilde al zei ‘Beauty is in the eye of the beholder’. Wat zie jij?
Deze unieke opstelling in de boet van Ruud Bakker in Den Hoorn is nog t/m 19 augustus dagelijks te bezichtigen. Alle dagen open van zonsop,-tot zonsondergang. Enne…slechts 9 minuten fietsen vanaf de veerboot! Twijfel niet langer: doe een dagje Texel! Huur een fiets bij de veerhaven, of wandel vanaf de veerboot [via de Hors] naar ‘Omhels’. Combineer Kunst met een duik in zee bij strandpaviljoen Paal 9, of sup op een plank in zee, eet een pannenkoek en verlaat het eiland met ondergaande zon met een schat aan energie.
Souvenir
Bij de expo is ‘het kleine boek van troost’ te koop voor slechts € 4,95.

 

 

 

 

 

27 juli Omhels Sacrale Tijd 2.0.
Met ruwe natuurlijke materialen bouw ik mijn installaties. Dit keer heb ik gepoogd een Troostrijke, Tedere Tijd op te roepen met schapenwol & berkentakken. Geen slappe, zweverige jank toestand, maar een krachtig monument, een pleidooi voor Tederheid.

In Tederheid ligt m.i. een fraaie ruimtelijke tijd waarin men genegen is zichzelf te openen, te luisteren en te kijken naar de wereld om je heen. Tederheid creëert een tijdloze ruimte die men bereid is te delen, waar Tolerantie woont en Respect en Geduld hun gezicht laten zien en Vrouwe Moed zichzelve openbaart en ons aanspoort grenzeloos lief te hebben.

Voormalig Denker des Vaderlands Marli Huijer schreef in 2011 haar boek ‘ritme’ over o.a. profane en sacrale tijd. Verdwijnt ‘sacrale tijd’ uit onze samenleving, nu religie haar betekenis lijkt te verliezen? Gekscherend noem ik ‘omhels’ Sacrale Tijd 2.0. It’s Not about God, schrijf ik op mijn engelse site www.silentplaces.org edoch is er volgens mij sprake van ‘sacrale tijd’ in ‘omhels’:

Heilige Tijd, zonder God
Tedere Tijd, zonder lief
Kwetsbare Tijd, zonder vijand
Krachtige Tijd, zonder macht
Liefdevolle Tijd, zonder seks
Intieme Tijd, zonder mensen
Weldadige Tijd, zonder luxe
Onafhankelijke Tijd, zonder ego
Oplaad Tijd, zonder suiker
Rouw Tijd, zonder afweer
Troost Tijd, zonder sussen
Gedeelde Tijd, zonder jouw aanwezigheid
Kalme, haast serene Tijd, zonder saai
een Universele Tijd uiteindelijk, in het unieke huidige moment.

Nog t/m 19 augustus dagelijks geopend van zonsop,-tot zonsondergang. Locatie: Den Hoorn, Texel
Tevens te koop voor slechts € 4,95 bij de expositie  ‘Het kleine boek van troost’

25 juli The Beauty of Quiet.
Dank aan bezoekers die een portret maakten van elkaar in ‘Omhels’. Maya omschreef het fraai: “Casper weerspiegelt de sfeer in de boet.” Het is toch bijzonder om te lezen, te horen dat mensen regelmatig terugkeren naar de expositie. Wederom was het Maya die schreef: “Kun je verslaafd raken aan een stille plek?”  Haar uitspraak sterkt mijn motivatie om een dergelijke ‘stille plek’ permanent te plaatsten. De behoefte aan stille, liefdevolle, tedere plekken, een landingsplaats voor de ziel. Aldus, op zoek naar een stukje land! En materialen om een overkapping te maken van glas, hout en steen voor die kathedraal van schapenwol. Zie ook
www.silentplaces.org

16 juli
De eigenaar van de boet, Ruud Bakker gaf gisteravond zijn toestemming om de
‘Omhels’ nog langer te exposeren. “Waarom stoppen? Ik zie dat er nog zoveel mensen van genieten.” Dus…nog een maandje langer! Hierbij de nieuwe trailer van ‘Omhels’ met de muziek van Severin Candel.


28 juni
  In het leven geroepen: de website www.silentplaces.org

25 juni  Trots! Want wegens de overrompelende reacties [o.a. in het gastenboek] is ‘Omhels’ nog 3 weken langer te bezichtigen, te ervaren, namelijk t/m 15 juli! Neem die boot! Uiteindelijk is die korte overtocht meer dan de moeite waard om te stappen in een oude, trage, haast tijdloze innerlijke tijd’. Ga opgeladen en vol inspiratie weer naar huis terug!

18 juni 2018  ‘Vermeer’ in de boet
Soms schrijven bezoekers een reactie in het gastenboek n.a.v. hun bezoek aan de installatie ‘omhels’. Soms laten zij prachtige foto’s zien die ze op deze fotogenieke plek gemaakt hebben. En soms herken ik mijn blik in die van hen en zie dat ze zien wat ik zie, wanneer ik op een van de bankjes [soms tegenover iemand zit] in de installatie, terwijl ik luister naar de muziek en het constant veranderende licht waarneem, dat valt op de structuren van steen, oud hout, zand en wol.

STILLEVEN
In dit geval stapte een oma, Froukje Klomp, met haar 2 kleindochters de installatie binnen en werd geraakt door het werk en spoorde haar oudste kleindochter aan om het thema ‘geborgenheid, troost’ te vangen op foto: Sarah Schillemans [15 jaar] fotografeert haar zusje, [pardon ‘model’] Loulou Isobel. Zie het toefje oud-rood van haar schoenen [net als haar lippen] en het lichtblauw van haar jurk. Wol ontmoet hout, huid, steen en het blauwgrijs van haar jurk. Een schitterend stil leven, wellicht een schitterend onvergetelijk moment, zo ik kan aannemen, met 3 vrouwen [in de dop] in ‘omhels’.

KLETSEN, PRATEN, OVERLEGGEN EN BABBELEN
Tijdens mijn dagelijkse check [hangt alles nog goed, doet het geluid het nog, geen rommel achtergelaten door bezoekers?] zie ik af en toe dat sommige bezoekers al kletsend de installatie binnenlopen en eenmaal in de boet, stilvallen. Anderen blijven praten en stappen er redelijk snel weer uit, opmerkend dat ze ‘geen muziek gehoord hebben’.

OEROL
Deze situatie herinnert mij aan een moment toen ik in het publiek zat bij mijn voorstelling ‘a pool of tears’ op Oerol [1996] en waarnam dat mensen zeiden “Er gebeurt helemaal niets!”, terwijl bij anderen de tranen over de wangen liepen. Een wederkerende reactie op mijn werk: je ziet het of je ziet het niet, want zo klein, zo fijn, zo teer, maar vooral zo eenvoudig zijn de beelden die ik schets over de kracht van verstilling, van troost, van contemplatie.

 

“Beauty is in the eye of the beholder”
De een zit niets, of krijgt het benauwd, de ander neemt de schoonheid van het geheel waar en keert naar binnen. En keert nog es terug, en nog es en nog es en ervaart ‘omhels’ als een ‘natuurtempel’. “Beauty is in the eye of the beholder” schreef Oscar Wilde. And so it is. So it is.

Laten we blijven kijken. Blijven ontmoeten.
Mooi beeld Sarah! Dank voor het delen!

‘OMHELS’ is nog t/m 1 juli dagelijks te bezichtigen van zonsop,- tot zonsondergang in het kader van de kunstmanifestatie ‘KLIFHANGER’ tijdens de Lange Juni Cultuurmaand op Texel.

 

8 juni: ’Het kleine boek van Troost’

Uitgangspunt van Klifhanger 2018 [kunst op locatie] is:
erfgoed
Mijn interpretatie: als wij ons bestaan willen perfectioneren en daarmee zaken als ‘pech, ongeluk en lijden’ denken te kunnen elimineren, verdwijnt dan ook de Schoonheid van Troost voor de volgende generaties?

Is het een loodzwaar werk geworden? Integendeel, sommige bezoekers zeggen ‘vederlichte installatie‘ prachtige sereniteit’ of ‘feeëriek’, en ‘cadeau voor de zintuigen’. Door iemand werd opgevangen dat de vrouw van een wat ouder echtpaar, dat een tijdje in de installatie zat, tegen haar man zei: Als ik er niet meer ben, moet je hier gaan zitten.”

Deze opmerking ervaar ik als een groot compliment. Het lijden kunnen verbeelden dat Drama elimineert en zo tot Troost aanzet. Bij de installatie hoort een poëtisch ‘zak[d]boekje’, getiteld ’Het kleine boek van Troost’. Te koop voor € 4,95 bij de expo zelf.

Klik hier voor de exacte locatie van ‘omhels’. Open t/m 1 juli van zonsop,- tot zonsondergang.
Mocht het hek dichtzijn [en uw lijf staat het toe]: stap er overheen!

foto: cover ‘omhels’ formaat A6. 44 pagina’s.

1 juni
Een fraai commentaar van cineaste en schrijfster ThreesAnna over ‘omhels | embrace’

1 juni
foto boven, uit de vakantie krant van de Texelse Courant

30 mei
Ze staat, of liever gezegd, ze hangt: OMHELS | EMBRACE, een installatie van schapenwol en berkentakken, als onderdeel [no.18] van de kunstroute KLIFHANGERTEXEL De gehele maand juni te aanschouwen, of liever gezegd te beleven in een voormalige schapenschuur in Den Hoorn. Geopend van zonsop,- tot zonsondergang. Hieronder enkele reacties.



 

24 mei 2018
Allerlaatste handelingen voor de opbouw installatie ‘Omhels’. Zie ook www.klifhangertexel.nl

Opening zondag 27 mei a.s. Wees Welkom! tussen 12.00-16.00 uur ben ik aanwezig.

7 mei 2018
Opening foto-expositie ‘binnenste buiten-buitenste binnen’ in het voormalige koetshuis annex theeschenkerij in Borg Ewsum. Een zonovergoten dag! In alle opzichten. Enthousiaste bezoekers, zelf 3 Texelaars die de reis naar Groningen hadden gemaakt om aanwezig te zijn bij de opening, twee werken gelijk ver

kocht. Het werk hangt prachtig daar. Formaat past mooi in de ruimte en de structuren van Wol en Steen komen tot zijn recht op deze plek. 
It would be so miraculous wonderful if 
these pictures could be shown at Isle of Man itself! Well…let’s ask Manannan if he wants his Manx Goddess to be at his island….

 

Below: short film, shown at the opening of expo ‘inside out- outside in’:

 5 mei 2018
De feeks vlijt zich neder in de Athenaeum Boekhandel op het Spui in Amsterdam.
Gisteren bracht ik 6 feeksen naar Amsterdam. Nog een weekje duurt daar de ingrijpende verbouwing, dan krijgt de feeks haar plek tussen psychologie en design. Ik hoop dat haar smoel je aantrekt. Blader in haar. Neem haar mee. Stop haar in je handtas of binnenzak. Zo is ze immer paraat bij opkomend drama en kun je [glim]lachen om dat weerbarstige van je ego, of deel haar uit als een poëtisch tissue bij opwellende tranen.

Na het afleveren van de feeksen een espresso gedronken aan de overkant bij cafe Luxembourg. Met uitkijk op het prachtige gebouw van de boekhandel en de vrijdag-boekenmarkt.

Daarna door naar nog meer moois: De Bibliotheca Philosophica Hermetica. Och, wat een schoons daar. Wat een inspiratie. Alsof je in tijdloosheid stapt. En ervaart dat eeuwen lang al gezocht is naar de magie van het [innerlijk] leven door poëten, wetenschappers en filosofen. Yep. Daar voelt Hendrikje zich het allermeest thuis. In een stille omgeving, in een omgeving waar de aandacht gefocust is, de concentratie hoog is. Waar men denkt, onderzoekt, schrijft, waar men probeert de werking van de menselijke geest onder woorden te brengen. 

Genoeg geestelijke materie nu. Aardse zaken wachten:

Vanmiddag begin ik met het uitruimen van een schapenschuur op Texel opdat ‘Embrace’ [installatie van schapenwol en berkentakken en opnieuw een boekje natuurlijk] kan verschijnen: opening 27 mei.

Morgen naar Groningen voor de opening van de foto expositie ‘binnenste buiten-buitenste binnen’ in Middelstum. Mensen in het Hoge Noorden: WELKOM!!
Kortom…d’r is werk te doen. Wens je een mooie [bevrijdings]dag!


2 mei 2018
‘verzopen pelgrim in Het Hoge Noorden’

Awel..de pelgrimage is volbracht: dit wief is gisteren als een verzopen kat in de stad Groningen aan komen strompelen na 4eneenhalf uur wandelen in ‘barre’ omstandigheden’.

“Ge wou het zelf!”

Sja… en wat in dit hoofd zit krijg je er niet snel uit.

Ik had de wandeling gepland op woensdag, dan zou het weer wat zonniger zijn, maar als een malle werd de ruimte in Borg Ewsum ingericht. Nauwelijks bekomen van de lange reis, hop, gelijk aan de slag. Ik heb nog nooit zo snel een expo ingericht. Achteraf vind ik het te snel, had graag de volgende dag gekeken of het naar wens was, maar bij de opening, a.s. zondag werp ik nog wel een kritische blik.

Het hangt.

Dus kon ik een dag eerder naar huis. Ik wist dat het de volgende dag zou gaan regenen, maar het oogde op buienradar als miezer. Wel of niet dat pronkjewailpad ondernemen? Kom op, DOEN! Nou, dat heb ik geweten.

Dinsdagochtend om half 7 vertrok ik vanuit de B&B. Wat een schitterende omgeving! Goeie zin en flink doorstappend zat ik twee uur later bij een bakker in Bedum aan de espresso. Bijna op de helft! Na Bedum begon het te miezeren. Gedachtes als “Geeft niks”, “best lekker” “een avontuur” hielde de kop en het lijf monter en fris.

En toen begon het feest: harde wind en keiharde regen en dan is er in ene niets om op een alternatieve manier verder te reizen, want streekbussen staakten. En ik liep die gezellige binnenweggetjes waar niemand voorbij komt…

Nondjejuu dacht ik toen de regen door de jas heen sijpelde. NONDEJUU! toen ook mijn sokken sopten. “Je wou het zelf”. Ja,ja..ik wou dit zelf. En vond het flauw van mezelf als ik nu of op zou geven [“ben jij nou een krijger?!”] of sacherijnig ging worden. Ineens schoot de titel van de installatie voor Klifhanger [opening 27 mei a.s.] door het hoofd: ‘Omhels’.

Oeps. Leuk hoor, zo’n titel, het houd je bij de les: omhels deze omstandigheden Voortman. Omhels die koude straffe zijwind, omhels de regen. Niet ermee vechten. Stoppen is geen optie want wie komt je halen?

Dus doorgelopen [doorgesukkeld is een beter woord…je weet ineens weer dat je heupkommen hebt] naar de stad Groningen. Eenmaal in Groningen hoop je dan snel een cafe te vinden, maar nee hoor. Pas na een half uur vond ik een mogelijkheid, al excuserend voor de natheid die ik meebracht, nestelde ik me in de warmte van het cafe. Wat is kou in je lijf toch een naar iets. Ik dacht aan vluchtelingen, doorweekt, zonder eten. Ik zou later die dag thuis zijn. Maar als je geen thuis hebt om naar toe te lopen…

Al mijmerend over die kwestie naar het station gelopen. Ondertussen had ik het idee om de feeksen een mogelijke plek te bieden in een boekhandel aldaar, uit mijn hoofd gezet. Ze zien me aankomen: bibberend, verzopen, doornat, ijskoud en soppend. Sorry feeks, er zijn grenzen, een andere keer.

Trouwens, a.s. vrijdag mogen 6 feeksenj hun kop laten zien in Athenaeum Boekhandel op het Spui in Amsterdam!  Daarna laaf ik me in The Ritman Library op de Keizersgracht [Bibliotheca Philosophica Hermetica] aan de schoonheid van oude boeken.

Voor nu: Verder met ‘Omhels’ en a.s. zondag genieten van de opening van Binnenste Buiten-Buitenste Binnen. U is zeer welkom!

 

27 april 2018
In voorbereiding expo ‘binnenste buiten-buitenste binnen’

‘pelgrimage’ naar Groningen

Vorige zomer werd mijn installatie  ‘wolboeken’ bezocht door 2 Groningers, die suggereerden dat dit werk prachtig zou passen in ‘Borg Ewsum’. Dus wat doe je dan: je neemt per mail contact op met de mensen van Stichting Beetke Benieuwd. En dan volgt er maanden niets en ineens is daar dan een verlate reactie. Men is geïnteresseerd maar installaties kunnen daar niet geplaatst worden want de ruimte waar het werk geëxposeerd wordt is tevens een theehuis dat gerund wordt door mensen met een beperking.

Ah. Zit dat zo?

Doe ik het of doe ik het niet?

Groningen heeft mijn hart ooit al gestolen toen ik daar rondreed en het plaatsje ‘Doodstil’ tegenkwam. Inderdaad…dood…stil….prachtig daar. Met die typische bomenrij aan de lege horizon en waar ik ook keek: natte brokken klei.

Ik nam de uitdaging aan.

Uiteindelijk een winter kunnen nadenken over wat daar te exposeren totdat de foto’s van Isle of Man voorbij scheerden in mijn bovenkamer. Natuurlijk! Dat is het! En koos een thema: ‘contemplatie’. Vervolgens de maat bepaalt: 90 breed, 70 hoog en de keus om de foto’s te printen op stof.

a.s. maandag ga ik de 17 [bewerkte] foto’s brengen en aldaar ophangen. B&B zoeken, want ook proberen te genieten van het landschap. Es kijken….waar zit ik eigenlijk precies: Middelstum.

Mid-del-stum…

En toen begon een balletje te rollen…

Er blijken een aantal pelgrimsroutes langs deze plek te lopen. En mijn B&B is zeer nabij de 15e eeuwse Hippolytuskerk kerk. Ik zit ‘gebakken’! Val met mijn kont in een omgeving die ik liefheb; die van stilte en contemplatie. Letterlijk is het kwa versnaperingen behoorlijk stil, want behalve de snackbar is geen restaurant geopend op maandag en dinsdag. Oeps…nou ja…ik ga ervan uit dat Grunningers vriendelijk zijn. Er is vast wel iemand bij wie ik een hapje mee-eten mag .

Woensdagochtend, 2 mei, zou ik in de vroegte willen gaan lopen richting de stad Groningen. Dat is een bijna 4 uur durende route van het pronkjewailpad. Een pad door het lege landschap. Daar hou ik toch zo van?!

Ik ben heel benieuwd naar mijzelf, die ochtend. Doe ik het, of doe ik het niet.

Zondag 6 mei opent de expo. Om 15.00 uur. U is welkom!

23 maart 2018:
Feeks belandt naast Shakespeare in de theaterbookshop in Amsterdam

Een blije dag gisteren in Amsterdam:
Mijn feeks ligt inmiddels te koop in 2 boekhandels!

Bij boekhandel Xantippe op de Prinsengracht,
stond ik dan toch weer even met mijn mond vol tanden,
want onder welk genre valt mijn ‘feeks’?

Eh….o jee….daar gaan we weer, ik doe altijd iets van alles.

Het is geen roman, geen verhaal, maar dialoog.
Geen kunstboek, maar wel verluchtigd met 30 bewerkte foto’s.
Geen komedie, maar wel met humor.
Geen zelfhulpboek, maar wel met wijsheden.
Geen filosofie, maar wel met inzichten.

Toen ik de feeks in de Theaterboekhandel op het Leidseplein aanbod,
begon Anita Snoek gelijk te lachen bij het zien van de cover en
bij het lezen van de achterflap kwam er zelfs een lichte schater.

Op zulke momenten word ik heel blij. Jaha! Iemand vat de humor!

En dat is wat het is.
Mijn feeks creëert een speelse lichtheid in je bovenkamer!

Ik wil vorm geven aan het leven dat zich in je hersenpan afspeelt.
Ik wil de ellenlange gesprekken die daar rond banjeren,
over jezelf en de ander en de loop der dingen, een speels smoel geven.
Ik wil, keer op keer -in al mijn boekjes- het drama eraf schrapen en

de lichtheid laten dansen opdat een frisse wind kan waaien
door aannames, meningen en oordelen.

Ja, dat is ‘het nieuwe temmen van de feeks’:
een frisse wind door je bovenkamer en nu
dus ook te koop in Amsterdam!
Bij welk genre je dan precies moet zoeken weet ik niet,
zij blijft onaangepast, maar het zijn beide prachtige boekhandels,
gerund door bevlogen mensen,
dus de zoektocht om haar te ontdekken,
te midden van al die mooie boeken,
is denk ik zeer de moeite waard.

 

begin maart 2018
Januari begon en zo ook het verlangen om de Sociale Media links te laten liggen om me te kunnen focussen op dat ene boekje dat ik wilde [af]maken: ‘het nieuwe temmen van de feeks’ 

Ik noemde het mijn 40 dagen in de woestijn tijd en vond het heerlijk om te duiken in de ‘innerlijke tijd’ van contemplatie, van reflectie. Want dat is wat die dagen in afzondering voor mij zijn: ontleden van mijn ‘zelf’. Wie ben ik. Zonder navelstaarderij, dat is de uitdaging. Geen ego document en toch persoonlijk. 

Nu is ie af…64 pagina’s met daarin 30 verluchtigde ]zelf]portretten van de menselijke geest] formaat A6 en slechts € 7,95 [+2,50 verzendkosten binnen Nederland]. Te bestellen via e-mail

Wel…’t is tijd voor mijn andere -houten- pennen: Twee [wol]projecten wachten op hun voltooing: Een ‘eregalerij’ voor de expo in Groningen [2 mei t/m 1 juli] en ‘the Embrace’. Een monumentale installatie van schapenwol. Te zien tijdens Klifhanger 2018.