Blog: bouw Kunstinstallatie KEER HET TIJ

‘Keer het Tij!’ de Kathedraal van Zachtmoedigheid [notre nature n’est pas morta!]
Eerste deel van het kunstproject Duivelsche Schoonheyt van Ericka Voortman. Officieel geopend tijdens de start van kunstmanifestatie Klifhanger 24 juni 2021. De kathedraal zal de hele zomer te zien zijn in de Rezieneweid, zeer nabij Stolpweg 43 Den Hoorn, Texel.

foto gemaakt door Susan Vermeulen

3 juli 2021
Overpeinzing n.a.v. de gruwelijke, onmenselijke waarheid van ‘kerstening’: de ontdekking en het opgraven van de lichamen van de kinderen van Indigenous people in Amerika, Canada en Australie, nabij kerken.

Amai,
uit naam van de kerk is zoveel leed geboren.
Uit de monden van priesters, paters en dominees is zoveel leed in gang gezet,
zoveel idiote overtuigingen verspreid als ware de witte mens de betere, meer ontwikkelde soort, ai ai, ai.

Kerken, maar vooral Kathedralen zijn vaak gebouwd onder een juk van macht en uitbuiting
vele bouwers stierven [in armoede].

En dan toch een kathedraal bouwen, Hendrikje? Anno 2021?
Jij durft!

Nou ja, een ruïne dan he?
Een ruïne.

sacrale tijd
Het is mijn fascinatie voor sacrale tijd
voor eindeloze tijd,
voelbaar in een eindeloze ruimte.

In mijn kathedraal
geen gesloten ruimte
geen afzondering,
daar staat ze, of, dat wat overbleef van onze zachtmoedigheid:

een ruïne
in de openbare ruimte,
kwetsbaar
edoch fier
met haar Zeven Heiligen van Plastic
zijn ze niets anders dan een symbool,
een stille verbeelding, een pleidooi voor de Liefde.

Een plek waarin je de ‘natuurlijke tijd’ kan beleven,
die door overgave, het hart zacht en warm kan maken,
die de geest herinnert aan de rijkdom,
die vrijkomt tijdens het delen van organische tijd en de openbare ruimte.

Sacrale Ruimtes en Sereniteit in de betekenis van
‘in kalmte’ aanvaarden dat je deel uitmaakt van een geheel.

Geen plaats voor hoogmoed in deze kathedraal, geen hiearchie,
geen dogma uit monden van deze ‘Heiligen’, gemaakt van Plastic Afval in frames van Juthout.

Geen goud
geen wierook, behalve de zoete geur van vers hooi en wilde grassen
geen belichting
behalve
die van de op,- en neergaande zon:
die haar dagelijkse licht werpt op dof oud hout en stukken plastic afval.

Een plek om het tij te keren

N.B. Vandaag [3 juli 2021] kun je bij de Kathedraal van Zachtmoedigheid
de hommage aan de zee horen, een muzikaal werk van Severin Candel in het weiland
tegenover de Rezieneweid. Een fraai toeval, een bijzondere uitkomst van de som der dingen:
lucht, land, licht, aarde en jij als bezoeker er tussenin.

26 juni 2021
‘a touch of gratitude’

[een echo in mijn gedachten na het interview met Evert Marsmans van het NoordHollands Dagblad]
Misschien is de kern van mijn werk dat ik de smaak van ‘blessings’ wil vormgeven. Door mijn kunstinstallaties wil ik iets teruggeven aan de Aarde. Noem het ‘a touch of gratitude’. Een ode aan het oude trage landschap. De impact van haar trage tijd. Daarmee doel ik op ‘organische’ tijd die niet in mijn macht ligt: ik weet niet hoe lang ik rouw, ik weet niet hoe lang het baren zal duren. Ik weet niet hoe lang ik moet wachten tot jouw komst.

De duurzaamheid van verzoening
de tijd in een ogenblik
de lengte van een traan
de omvang van een roddel
de tik van een snauw
de echo van smart.

Het leven in een schematische kloktijd, verzonnen en uitgedragen door economische [lees winstgevende] motieven, maakt dat het lijkt alsof ik geen tijd heb om momenten te creëren waarin ik mijn dankbaarheid kan uiten [want ben zoooo druk!]. Bullshit! Ik wil leren tijd te nemen om de ruimte te vullen met ‘dank je wel’ en ‘ik zie jou’. Een goeie oefening tijdens deze kunstfestival dagen waar de kunstenaar geacht wordt [onbetaald, de hele dag] bij het werk aanwezig te zijn.

Tot het hart uiteen klapt van al die eisen van de tijd om succesvol te zijn, als moeder, als vrouw, als vriendin, als buurvrouw, als tuinierster, als huishoudster, als boekhoudster, als pr-medewerkster, als directrice van mijn kunst. Amai. Straks is mijn tijd voorbij! En ben ik blij geweest met mijn tijd op aarde? Ben ik dankbaar geweest voor de ontmoetingen? Ben ik dankbaar, ook voor die wensen die niet zijn uitgekomen, omdat ze me juist op dat Klematspaadje hebben doen landen, daar in de buurt van Ruud Bakker in Den Hoorn, Texel.

Evert Marsmans vroeg mij tijdens het telefonisch interview of de afstand van het ‘binnenland’ naar Texel geen beperking is, want zou mijn werk wel voldoende aandacht krijgen zo, daar op Texel in die Rezieneweid. En ik gaf als antwoord dat niet alleen mijn werk, maar juist precies dat punt waarop het tentoon gesteld is zo’n waardevol gebied is, dat het de [lange] reis zeker waard is. Hier ontmoet je letterlijk de ruimte in tijd. Een ‘verademing’, aldus de vele bezoekers van het Klifhanger festival.

Die verademing. Wat dat met je kan doen. De schoonheid van een verademing, die poog ik vorm te geven met mijn kunst. Of me dat lukt? Ik blijf het proberen, om de kracht van ‘dankbaarheid’ [dwars door chaos en ellende heen] vorm te geven.

foto onder: De fotografe en haar onderwerp tijdens de fotoshoot voor interview in NHDagblad, ‘gesnapt’ door een bezoeker van het festival. Dank je wel Matthijs de Vries voor het sturen van onderstaande foto! 

 

19 juni 2021

Midzomer staat voor de deur. Over een paar dagen opent de kunstmanifestatie Klifhanger en wordt de Kathedraal van Zachtmoedigheid officieel geopend.

De Mondkapjes Cultuur is bijna voorbij. Vergeten willen we dit tijdperk, het liefst zo snel mogelijk. Om door te gaan, verder te gaan met [ons] leven. Dat we zo ontzettend gemist hebben. Wat hebben we echt gemist? Wat deed er echt toe? Hebben we iets nieuws geleerd in deze tijd? Hebben we inzichten verworven hoe we het tij kunnen keren? Is onze ‘ware’ natuur veranderd? Heeft ‘slechte tijding’ invloed gehad op ons karakter? Is onze tijdgeest bijgesteld?

Dit soort overpeinzingen zijn op een luchtige, edoch prikkelende manier beschreven, in het nieuwste getijdenboekje ‘Keer het Tij! Notra natura est morta!’ [Welnee! Gewoon een kwestie van omkeren!] Het boekje is te bestellen via deze site en natuurlijk via www.getijdenboeken.nl
214 pagina’s. gelijmd. A6 formaat. 9.95 euro.  [limited edition, 100 exemplaren]

“Een waar kunstwerk in taal en fotografie” aldus Jef Hendriks, “ik moest het gewoon hebben.”

Hij kocht de allereerste. Altijd een bijzonder spannend moment: wanneer een ‘wildvreemde’ mijn boekje in handen houdt en haar liefkoost. Misschien ontmoeten we elkaar tijdens die Klifhanger dagen en mag ik u mijn kleinood overdragen. Ik zie u graag.

15 juni
Inmiddels staat la grande dame te stralen in de Rezieneweid. Vanwege de schitterende midzomerdagen heb ik haar vastgelegd in ‘het blauwe uur’. Tip: kleed je warm aan en ga deze zomer rond een uur of vier de dageraad begroeten in gezelschap van de Kathedraal van Zachtmoedigheid.

31 mei 2021


De wind was met ons deze afgelopen twee weken en we gingen als een speer. Ons bouw team, Ruud Bakker, Severin Candel en ondergetekende, werken als een geolied team inmiddels. En .. ik durf het haast niet te zeggen, maar op wat kleine details na staat het beeld als een huis. De komende week de finishing touch en dan kan het gras weer ongestoord erom heen ‘woekeren’ opdat de mythe van de Kathedraal van Zachtmoedigheid helemaal tot wasdom komt. Voorbijgangers steken ons een hart onder de riem met hun reacties en enkele ‘Hoornders’ hebben laten weten het werk zeer te waarderen.

Altijd fijn als je werkt in de openbare ruimte en zeker in een dorp als Den Hoorn, waar men het dorpsgezicht in de gaten houdt.

18 mei 2021
En inmiddels zijn er twee prints vastgemaakt in de frames.
Rustig verder opbouwen, kijken wat de wind doet. Frame nog extra verstevigd. Staat als een huis.
En zoals gehoopt speelt het licht prachtig met de transparante doeken. Constant verandering. Luv it!


15 mei 2021
Oerol en Klifhanger
flashback

De eerste foto hangt in het frame. De omstandigheden van werken in de buitenlucht, rekening houdend met de natuurlijke elementen zoals regen en [harde] wind doet me denk aan mijn voorstelling ‘a Pool of Tears’ tijdens Oerol’96.

Deze choreografie verscheen bij eb op het Wad bij Formerum. Een voor mij legendarische herinnering aan een voorstelling waarin danseres Regina Magnus gestalte gaf aan mijn idee van een ‘sirene’. {met dank aan the one and only Joop Mulder [1953-2021] die mij de kans gaf daar in de natuur iets moois te laten zien] }

We hadden de voorstelling goed voorbereid in een dansstudio in Rotterdam en wisten dat zand, slik en water een grote stempel zouden drukken op de bewegingen. Eenmaal op het Wad sta je dan toch even te kijken als de voeten echt wegzakken. Wat is er dan voor nodig om zo gracieus te blijven bewegen?

Het kwam goed. Regina bewoog prachtig, werd een schitterende verschijning, letterlijk door het kostuum van Doreen van der Meer. Mede door die ene foto van Wietze Landman weet ik weer welke impact het heeft als je iemand op zijn woord kan vertrouwen: de fotograaf  vroeg om een close up moment na de voorstelling. “Oké”, zei ik aarzelend, “maar op voorwaarde dat je NIET haar gezicht zien.” stelde ik. Hij hield zich aan zijn woord: er kwam een schitterende ‘mythische’ foto van mijn Sirene op het Wad. [zie foto onder]

Je aan je woord houden.
Vertrouwen en Respect voor elkaars werk hebben.
De grenzen ook voelen: jij kan dat, ik doe dat. En de uitwisseling van krachten, dynamiek en kennis.

De dialoog tussen wind, horizon, weide, licht en kunst.

Zo gaat het nu ook in de Rezieneweid tijdens de opbouw van ‘Keer het Tij!’.
Ruud weet, na al die jaren, dat ik ‘zijn’ land respecteer en tevens oog hou voor ‘het dorpsgezicht’ dat nu zo op het spel staat. We gaan vanmiddag weer verder. Het is namelijk tamelijk rustige wind vandaag. Dus pak ik dat moment beet. De komende week wordt de wind weer pittiger en is het ophangen van de fotobeelden daarom niet te doen. Ik wist dat de wind een grote rol zou spelen. Ik wist het. En toch sta ik te kijken als ze haar talent laat zien. Oog houden voor de natuurlijke omstandigheden, dat vind ik de grootste uitdaging. Iets bouwen dat er niet was en dan hopen dat het straks de uitstraling heeft alsof het daar altijd al heeft gestaan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

10 mei 2021: Het frame staat!

De onweersbuien omzeilend staat het frame. Op wat kleine details na is het gereed voor de fotoprints. De afgelopen week heeft de wind laten zien een machtige rol te spelen, daar op de Rezieneweid, wat me heeft doen besluiten om de foto’s af te drukken op meshdoek. Een kleine domper, maar het is niet anders. De wind is oppermachtig. En eigenlijk is dat ook de reden waarom ik hou van werken op locaties: het doet een beroep op je inventiviteit: oren en ogen en hart en hoofd benutten om in te spelen op de situatie en samen met de [natuurlijke] omstandigheden een werk maakt waardoor een ‘win-win’ situatie ontstaat. Natuur omarmt cultuur. En vice versa. Elkaar versterken. Daar hou ik van.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1 mei 2021
We zijn begonnen met de opbouw van ‘Keer het tij’.
Misschien een beetje vroeg, of juist op tijd, want er moet een boel gebeuren op een ruïne te creëren. Waar nodig komt Ruud voorbij met zijn mokerslagen om het fundament stevig te verankeren. Zijn verzameling oude spijkers, moeren en schroeven mogen we benutten om de houten planken aan elkaar bevestigen. Overigens is het hout  eveneens afkomstig uit zijn verzameling.

In feite is zijn vraag  “of ik niets met dat hout kan doen, want het ligt hier maar” zelfs aanleiding geweest voor het idee van deze monumentale installatie buiten in de wei. Zoveel hout … zulke prachtige oude grijze ‘zilte’ planken … wow … mijn fascinatie voor ruïnes, voor oude kerkjes borrelde vurig omhoog.

En zo komen al die schetsen, de foto’s voor de ‘gebrandschilderde’ ramen langzaam tot leven.
24 juni 2021 moet ze staan, daar in de Rezieneweid, tijdens de opening van kunstmanifestatie Klifhanger: en zij schalt in stilte: Keer het Tij!